หยวนเฟิงหัวเราะเย็นชา
“สมแล้วที่เป็นเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
“พอเถอะ เลิกพูดไร้สาระ ยอมให้จับแต่โดยดี เพื่อไม่ให้ต้องเจ็บตัว”
“เรื่องนี้การันตีได้ มีคนปล่อยข่าวออกมาว่าจะคุ้มกันแกเอาไว้ อย่างมากก็แค่ถูกลงโทษนิดหน่อย แต่ไม่ถึงเอาชีวิตแกหรอก!”
“แต่แกก็น่าจะรู้ดี ช่วงนี้แกวางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองอู่ซื่อ ฆ่าคนไม่กะพริบตา ทางการไม่มีทางยอมแกเด็ดขาด!”
สำหรับความโอหังของหยวนเฟิง หลี่มั่วเสวียนขี้เกียจเสียเวลาสนใจ
ทว่าที่ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ก็คือ จู่ๆ กลับมีคนยื่นมือมาช่วยเขา
“คนคนนั้นเป็นใคร?”
หยวนเฟิงก็ไม่ได้ปิดบัง
“หมิงหงอวี้!”
หลี่มั่วเสวียนได้ยินชื่อนี้ก็เข้าใจในทันที
ตอนที่เขาเพิ่งออกจากเรือนจำฟีนิกซ์ใหม่ๆ อาการป่วยของหลี่มั่วหลิงน้องสาวเขา ก็ให้ฉินเจ๋อหัวหน้าสมาคมแพทย์ซึ่งเป็นลูกน้องของหมิงหงอวี้ช่วยรักษา
หมิงหงอวี้แม้จะเป็นเพียงมือสังหารสาวที่งดงามเย้ายวนขั้นสุดและฆ่าคนไม่กะพริบตา
ทว่าสามีของนางกลับเป็นบุคคลใหญ่โตในแดนหัวเซี่ย
เป็นถึงตัวตนที่แม้แต่หยวนเฟิงตรงหน้าก็ยากจะจินตนาการ
ถ้าหมิงหงอวี้เอ่ยปาก เช่นนั้นหลี่มั่วเสวียนก็จะไม่เป็นไร
มุมปากหลี่มั่วเสวียนปรากฏรอยยิ้มบางๆ เจือความคะนึงหา
ในเรือนจำฟีนิกซ์ หมิงหงอวี้ขูดรีดเขาอยู่ไม่น้อย
มักจะปรากฏตัวในห้องของเขาอย่างไร้ร่องรอยเสมอ
เล่นเอาหลี่มั่วเสวียนทุกข์ทรมานจนแทบทนไม่ไหว
“ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง!”
หยวนเฟิงพยักหน้า
“ดังนั้นแกคว้าโอกาสนี้ไว้เสียดีๆ ถ้ายอมรับใช้ทางการ ก็จะไม่เอาเรื่องเก่า แกเองก็ชั่งใจดูให้ดี!”
สมาชิกพายุวายุทั้งหมดต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน
ไม่น่าแปลกใจที่หลี่มั่วเสวียนถึงได้กร่างนัก ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน
ที่แท้เบื้องหลังเขากลับน่าสะพรึงถึงเพียงนี้
แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าหมิงหงอวี้เป็นใคร แต่แค่เห็นหลี่มั่วเสวียนก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้วยังไม่ถูกเอาความ ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะจินตนาการได้
หลี่มั่วเสวียนโบกมือ
“ฉันไม่อยากไป ถือว่าฉันติดค้างบุญคุณพี่หมิงไว้ก็แล้วกัน ถ้าทางการต้องการให้ฉันลงมือช่วย ฉันก็จะตอบแทนบุญคุณได้ แต่ถ้าอยากให้ฉันฟังคำสั่ง เช่นนั้นก็คือการฝันกลางวัน!”