เห็นหลี่มั่วเสวียนเอาแต่ใจ ลงมือทันทีที่พูดไม่ลงตัว
ดูสภาพของเฉินคุนที่บิดเบี้ยวทั้งตัวราวกับถูกบิดเป็นเกลียวเชือกสิ
ต่อให้ไม่ตาย ก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน
เฉินคุนทำหน้าตกตะลึง
“ข้าเป็นคนของท่านหลินเหวยนะ เจ้ากล้าทำร้ายข้า… ข้าคือผู้นำในอนาคตของเมืองอู่ซื่อ…”
หลี่มั่วเสวียนกลอกตาขึ้นอย่างหมดความอดทน
“นางมันเศษสวะ!”
“ด้วยฝีมืออย่างเจ้าหรือ ช่างฝันสวยงามจริง ๆ!”
เมื่อเห็นว่าหลี่มั่วเสวียนลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้
เป่ยหงและคนอื่น ๆ ต่างก็ชินชาเสียแล้ว
นี่แหละถึงจะเป็นหลี่มั่วเสวียน
แต่หลินเหวยยังอยู่ที่นี่นะ
เฉินคุนเป็นคนของหลินเหวยชัด ๆ
ยำยีเฉินคุน หลินเหวยจะยอมแล้วหรือ
นี่มันตบหน้าหลินเหวยชัด ๆ ใช่ไหม
พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงไอสังหารอันน่าหวาดกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวหลินเหวย
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองฝ่ายถึงขั้นไม่ตายไม่เลิกแล้ว
หลี่มั่วเสวียนคงไม่สู้หลินเหวยได้ใช่ไหม
ใจของลูกศิษย์พายุวายุแขวนอยู่บนเส้นด้าย
“สมกับที่เป็นพวกหยิ่งยะโสโอหังจริง ๆ!”
หลินเหวยก้าวเท้าเข้ามาช้า ๆ แล้วเอ่ยปากพูด
วินาทีต่อมา
ตูม…
อำนาจที่น่าหวาดกลัวระเบิดออกมาจากร่างของนาง
กระเบื้องบนพื้นของพายุวายุแตกร้าวออกเป็นรอยร้าวมากมาย
ร่างของสมาชิกพายุวายุพลิ้วปลิวราวกับปุยฝ้าย ถูกพายุบ้าคลั่งซัดพัดกระจายออกไป
กระแทกเข้ากับกำแพงทั้งหมด
หลินเหวยมองลงมายังหลี่มั่วเสวียนด้วยสายตาสูงส่ง