รอยยิ้มของซ่างกวนเช่อหายวับไปในพริบตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"หา? ผู้พิทักษ์กลุ่มสี่หัวหน้ากลุ่มหยวนเฟิงมานี่ได้ยังไง? หรือว่าจะมาหาหลี่มั่วเสวียนด้วย?"
ซ่างกวนเช่อรู้แค่ฐานะของหยวนเฟิง แต่ไม่รู้เลยว่าผู้เฒ่าชังเป็นใคร
ส่วนหลิ่วอวิ๋นเอาแต่จ้องผู้เฒ่าชัง นิ่งเงียบครุ่นคิด
หยวนเฟิงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี
"พวกแกสมาคมหยางเทียนมานี่ทำอะไร?"
ซ่างกวนเช่อยังไม่ทันตอบ เขาก็หันไปไต่ถามหลี่มั่วเสวียนด้วยความเป็นห่วง
"พวกมันไม่ได้ทำอะไรนายใช่มั้ย?"
หลี่มั่วเสวียนกลอกตาใส่
"นายควรถามพวกนั้นมากกว่า!"
หลี่มั่วเสวียนเห็นหน้าประตูตัวเองคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ก็ปิดประตูใส่หน้าเลย
ไอ้พวกโง่บรม! พวกสมองหมา!
มองดูประตูที่ปิดลง
ผู้เฒ่าชังกับหยวนเฟิงได้แต่จนใจ
พวกเขาหันไปมองซ่างกวนเช่อกับพวก
ผู้เฒ่าชังพูดเสียงเย็น
"พวกแกบีบบังคับเขา?"
ซ่างกวนเช่อแค่นหัวเราะเย็น
"เสือกอะไรด้วย!"
ถึงผู้พิทักษ์จะอิงอำนาจทางการ เป็นหน่วยงานพิเศษของทางการที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือ
แต่สมาคมหยางเทียนของพวกเขาก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน เบื้องหลังก็มีผู้หลักผู้ใหญ่ค้ำบารมี ใครจะกลัวใครล่ะ