ฝ่ามือนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์พากันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
แม้แต่หลี่มั่วเสวียนยังอดประหลาดใจไม่ได้
ก็เพราะฝ่ามือนี้ไม่ได้ตบไปที่หลี่มั่วเสวียน แต่ตบไปที่หวงเหว่ย!
เซี่ยงเผิงฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของหวงเหว่ยอย่างแรง
ฟันเหลือง ๆ ของหวงเหว่ยกระเด็นหลุดออกมาอีกหลายซี่
เขามองเซี่ยงเผิงอย่างงุนงง เอามือกุมใบหน้าที่บวมจนเหมือนหัวหมู สีหน้าเจ็บช้ำเหมือนภรรยาน้อยที่ไม่มีใครเหลียวแล
"ประธานเซี่ยง ท่านตีผมทำไมครับ?"
ใบหน้าของคนรอบข้างเต็มไปด้วยความกังขา
แม้แต่หลี่มั่วเสวียนก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
นี่มันละครฉากไหนกัน?
ไม่ทันที่หวงเหว่ยจะได้พูดอะไรอีก
เซี่ยงเผิงก็ซัดหมัดเข้าใส่ท้องป่อง ๆ ของหวงเหว่ยอย่างจังอีกที
"โอ๊ย..."
หวงเหว่ยเจ็บจนส่งเสียงร้องคล้ายหมูถูกเชือดอีกครั้ง
"ข้าตบก็เจ้านี่แหละ ไอ้ขยะเหมือนขี้หมาตามข้างทางอย่างเอ็ง ก็นึกจะหาเรื่องอาจารย์หลี่ได้เรอะ? เอ็งมีกี่หัวถึงได้กล้านัก?"
"หา? อาจ... อาจารย์หลี่?"
หวงเหว่ยตกใจจนไม่สนใจความเจ็บปวด มองหลี่มั่วเสวียนด้วยความฉงน
ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"ไม่ ไม่ใช่ครับประธานเซี่ยง ท่านต้องถูกหมอนี่หลอกตาแน่ ๆ เขาก็แค่ไอ้เด็กจน ๆ จากบ้านนอก จะเป็นอาจารย์อะไรได้"
"เขาเป็นแค่แฟนเก่าของเมียเก็บผมเอง"
พอฟังหวงเหว่ยแก้ตัว ใบหน้าของเซี่ยงเผิงก็เครียดลงทันที
สีหน้าพลันเปลี่ยน แสดงถึงความดุร้าย
"เอ็งคิดว่าข้าเป็นพวกโง่โดนหลอกง่าย ๆ งั้นสิ?"
"ไม่กล้าครับ ผมแค่บอกว่า... เขา..."
โจวลี่เป็นคนสนิทของเขา สถานการณ์ตรงหน้าทุกอย่างโจวลี่เห็นชัดแจ๋ว
แถมยังมีคลิปวิดีโอที่ผู้ช่วยตัวเล็กถ่ายไว้เป็นหลักฐานอีก
เซี่ยงเผิงดูในห้องทำงานแล้วหลายรอบ ถ้าไม่ใช่ของจริง ก็ไม่มีใครเอาลูกไม้ชาวบ้านมาหลอกเขาได้
"หุบปาก ไอ้เวร!"
เซี่ยงเผิงหันไปตรงหน้าหลี่มั่วเสวียน
ค้อมตัวลงด้วยท่าทีจริงใจ แย้มรอยยิ้มเป็นมิตร ในแววตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นราวกับพบฟางเส้นสุดท้าย คว้ามือของหลี่มั่วเสวียนขึ้นมากุมไว้ทันที
"อา... อาจารย์หลี่ ผมตามหาท่านจนเจอเลยนะ"
หลี่มั่วเสวียนขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
"ท่านเป็นใคร?"
หลี่มั่วเสวียนดึงมือของตนกลับมาอย่างเนียน ๆ