ในความรอคอยอันเต็มเปี่ยมของหวงเหว่ย
ประตูห้องวีไอพีถูกเปิดออก
องครักษ์ยี่สิบสามสิบคนในชุดสูทดำ สวมหูฟัง ฝึกมาอย่างดี สวมแว่นดำเหมือนกันหมดกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เดินเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบตามจังหวะก้าวขององครักษ์ กางขบวนตั้งแถวสองข้างทาง
ราวกับขบวนเสด็จของราชวงศ์โบราณ
เมื่อขบวนตั้งสมบูรณ์แล้ว
ชายกลางคนในชุดสูทสีเทา หน้าคมเข้มก้าวเข้ามาช้าๆ ด้วยท่าเดินสง่างาม
ผมขาวโพลนของเขาหวีเรียบไร้ที่ติ ทั้งคนเหมือนดาบคมที่ถูกชักออกจากฝัก เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีและความเฉียบขาด
แววตาคมกริบดั่งมีด ปัดกวาดมองคนในห้อง
องครักษ์สองแถวตามหลังชายกลางคนติดๆ ยาวออกไปนอกห้อง สุดลูกหูลูกตา
กลิ่นอายสังหารเข้มข้นแผ่ออกจากเหล่าองครักษ์
ไอสังหารดุดันราวกับเพิ่งลงจากสนามรบมา ทหารที่อาบเลือดทั่วร่าง
พอเปิดฉากน่าเกรงขามถึงขั้นนี้
หัวหน้าเผิงและหลินอีถงต่างหน้าซีด คอแห้ง เหงื่อเย็นซึมออกมาทั่วร่าง
บุคคลลือนามในเมืองอู่ซื่อ วีรบุรุษผู้กำธรแห่งยุคที่เต็มไปด้วยตำนาน เซี่ยงเผิง มาแล้วจริงๆ
บารมีเช่นนี้ คนธรรมดาทั่วไปมิอาจทานทนได้
หัวหน้าเผิงนั้นถอนหายใจเบาๆ
แววตาเต็มด้วยความตะลึง
สำหรับบุคคลในตำนานผู้นี้ เขาเคยได้ยินมาบ้างในมหาวิทยาลัย
เซี่ยงเผิง!
หนึ่งในเจ้าพ่อแห่งเมืองอู่ซื่อ
ประธานเซี่ยงหลงกรุ๊ป เจ้าตระกูลเซี่ยง หัวหน้าแก๊งเซี่ยงหลง!
เพียงสามตำแหน่งก็มากพอจะทำให้ผู้คนล้มระเนระนาด
ว่ากันว่าเมื่อปีแรกๆ เซี่ยงเผิงอายุเพียงสิบห้าก็จากบ้านนอกมาทำงานในเมืองอู่ซื่อ
เคยล้างจาน เคยกวาดถนน เคยนอนข้างถนน เคยเป็นพวกอันธพาล เก็บค่าคุ้มครอง
ตัวละครจากคนเล็กๆ ที่สร้างตัวจากมือเปล่า
ต่อมาถูกพี่สาวของเจ้าพ่อคนหนึ่ง หญิงมั่งมีนางหนึ่งหมายตา รับไปเลี้ยงดูอยู่หลายปี