เผชิญสายตายียวนของหลี่มั่วเสวียน
หานซั่วและต่งเว่ยก็ถึงกับหนังหัวตึง
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าความแข็งแกร่งของหลี่มั่วเสวียนจะน่าสะพรึงถึงเพียงนี้
เพียงแต่พวกเขาไม่ได้รู้สึกยำเกรงหลี่มั่วเสวียนมากนัก
ไม่ว่าหลี่มั่วเสวียนจะเก่งกาจเพียงใด ขอแค่เป็นคน ก็ยังพอคุยกันได้
ก็แค่คนนี่นา สิ่งที่ต้องหวาดกลัวนั้นมันมากมายเหลือเกิน
หานซั่วเบ่งรอยยิ้มฝืนเกร็งออกมา
“ต้องขออภัย เมื่อกี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด ข้าน้อยหานซั่วแห่งตระกูลหานอวิ๋นเฉิง”
หานซั่วเอ่ยแนะนำตัว หมายจะข่มขวัญหลี่มั่วเสวียน
ส่วนคำขอโทษของเขานั้น เรียกว่ามองข้ามไปอย่างสิ้นเชิง
หลี่มั่วเสวียนส่งเสียงเหอะเย็นชา
สะบัดมือฟาดลง
เพี้ยะ!
ใบหน้าของหานซั่วถูกหลี่มั่วเสวียนตบฉาดใหญ่อย่างแรง
ร่างกระเด็นหมุนกลางอากาศหลายสิบตลบก่อนกระแทกพื้นดังตึง
แก้มปูดบวมขึ้นสูง ฟันกระเด็นหลุดออกหลายซี่
แสดงสีหน้าเจ็บปวดนอนครางอืดอาดอยู่กับพื้น
นักสู้ที่เหลือเม้มปากแน่น
ท่านอาเอาจริงหนักหนารุนแรงนัก
ก่อนหน้านี้ก็ฆ่ามู่หยงเจี๋ย ทำให้ตระกูลมู่หยงเป็นศัตรูอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้หานซั่วก็ยังถูกเล่นงานจนเป็นเยี่ยงนี้
ที่นี่คืออวิ๋นเฉิงนะ สร้างศัตรูกับตระกูลยุทธ์ชั้นยอดมากมายเช่นนี้ ไม่คิดจะมีชีวิตรอดออกไปแล้วหรือ?
กู้ฮุยส่ายหน้าเบาๆ
“ท่านผู้นี้เด็ดขาดกว่าเฉียงเสียอีก!”
กู้น่าน่าตื่นเต้นยิงฟันขาวซี่เล็กๆ อย่างเริงร่า สายตาที่ร้อนแรงจดจ้องมองหลี่มั่วเสวียน
“แข็งแกร่ง รุนแรงดี มันสุดยอดมากเลยค่ะ!”
กู้น่าน่าชูนิ้วหัวแม่มือเล็กน่ารัก!
ตี๋เวยค่อยๆ ส่ายหน้า พลางรำพึงว่า:
“คุณหลี่ยังคงดุดันเหมือนเดิม อยู่ที่อวิ๋นเฉิงก็ยังไม่เห็นใครเป็นคน สุดยอด!”