ในเวลานี้
หลี่มั่วเสวียนตามคลื่นไอปราณ ร่วงลงสู่ผืนป่าหลังตระกูลเฉียนห่างออกไปสองสามลี้อย่างรวดเร็ว
ในป่าเขียวขจีแห่งนี้มีเสียงนกร้อง ดอกไม้หอม กิ่งก้านใบหนาทึบ ทิวทัศน์งดงาม
อากาศที่สดชื่นทำให้จิตใจปลอดโปร่ง
หลี่มั่วเสวียนเผยรอยยิ้มบาง ๆ
"ดินแดนที่ไอปราณอุดมสมบูรณ์ช่างสบายจริง!"
"ไม่รู้ว่าที่นี่บ่มเพาะสมบัติสวรรค์ชิ้นใดไว้"
หลี่มั่วเสวียนก้าวลึกเข้าไปในป่าต่อ
อย่างรวดเร็ว
เขาก็ลงจอดข้างลำธารใสไหลรินสายหนึ่ง
และตรงจุดที่กองหินเกะกะ
ตรงกลางกลับมีหินสีขาวขนาดเท่าศีรษะคนตั้งอยู่ก้อนหนึ่ง
หินก้อนนี้ทั้งก้อนมีสีขาวนวลเข้ม
เนื้อวัสดุแตกต่างจากหินดิบและหยกทั่วไปอย่างสิ้นเชิง
ทั่วร่างแผ่คลื่นไอปราณเข้มข้น
เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
หากเป็นคนอื่น คงคิดว่านี่คือหินประหลาดที่หาดูได้ยาก
แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว นี่คือสมบัติสวรรค์ชั้นยอดที่พบเจอได้ยากยิ่ง
แค่เพียงเข้าใกล้หินก้อนนี้ ไอปราณอันเข้มข้นก็พุ่งเข้าไปในร่างของหลี่มั่วเสวียนเอง
หลี่มั่วเสวียนแสดงสีหน้าประหลาดใจ
"นี่มันศิลาดึงดูดไอปราณนี่นา?"
ศิลาดึงดูดไอปราณกับหินวิญญาณนั้นต่างกัน แม้จะมีไอปราณเช่นเดียวกัน เป็นหินที่ช่วยให้ผู้บำเพ็ญฝึกฝนได้
แต่ไอปราณในหินวิญญาณนั้นคงที่ เมื่อดูดซับไอปราณในนั้นหมดแล้ว หินวิญญาณก็จะกลายเป็นของเสีย
ส่วนศิลาดึงดูดไอปราณนั้นต่างออกไป
มันเทียบเท่าค่ายกลรวบรวมปราณขนาดเล็ก
ที่ที่มันอยู่ สามารถดึงดูดไอปราณจากฟ้าดินรอบทิศเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย และดูดซับเอง ผ่านการหล่อหลอมของศิลาดึงดูดไอปราณ ไอปราณฟ้าดินจะบริสุทธิ์จนถึงระดับที่เกือบจะดูดซับได้ทันที