เฉียนชิงชูมองหลี่มั่วเสวียนที่ใช้ท่าทางเช่นนี้ขับไล่เขาอย่างไม่ยี่หระ
บนใบหน้าพลันปรากฏเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
"ข้าพูดเป็นครั้งสุดท้าย เอาศิลาดึงดูดไอปราณกลับไปวางที่เดิม! ไม่เช่นนั้น เจ้าต้องตาย!"
หลี่มั่วเสวียนเหลือบมองเฉียนชิงชูอย่างเฉยเมย
"ได้เลย ข้าจะรอดู!"
เมื่อเห็นว่าหลี่มั่วเสวียนไม่มีท่าทีจะคืนศิลาดึงดูดไอปราณแม้แต่น้อย เฉียนชิงชูก็ระเบิดกลิ่นอายสังหารอันน่ากลัวออกจากร่าง
เตรียมจะลงมือสังหารหลี่มั่วเสวียนอย่างเด็ดขาดทันที
ศิลาดึงดูดไอปราณนี้เกี่ยวข้องกับว่าเขาจะฟื้นคืนสู่ขั้นสร้างฐานได้หรือไม่ นั่นคือรากฐานชีวิตของเขา จะให้พลาดพลั้งแม้แต่น้อยไม่ได้เด็ดขาด
ผู้ใดคิดไม่ซื่อต่อศิลาดึงดูดไอปราณ ล้วนต้องตาย!
ขณะนั้น
คนกลุ่มหนึ่งรีบมาถึงอย่างรวดเร็ว
เฉียนชางจือ ต้วนชาง และท่านยายชิวมาถึงพร้อมหน้ากัน
เฉียนชางจือมองดูทั้งสองที่เตรียมจะลงมือ เอ่ยถามด้วยความฉงน
"ชิงชู เกิดอะไรขึ้น?"
เฉียนชิงชูส่งเสียงเย็นชา
"เขาแย่งหินของข้าไป"
"เขาแย่งของของเจ้า?"
เฉียนชางจือชะงักเล็กน้อย
จากนั้นจึงมองไปที่หินสีขาวในมือของหลี่มั่วเสวียน
แม้เขาจะมองไม่ออกว่าหินนี้มีอะไรแปลก แต่ในเมื่อหลานชายของตนให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ ก็ย่อมไม่ให้คนนอกไป
เฉียนชางจือบีบรอยยิ้มบาง ๆ มองไปที่หลี่มั่วเสวียน
"คุณหลี่ หากชอบสะสมหินแปลก ไม่ว่าคุณหลี่ต้องการเท่าใด ข้าเฉียนชางจือจะยกให้ด้วยสองมือ แต่หินสีขาวนี้เป็นของหลานชายข้า ขอคุณหลี่ไว้หน้าสักหน่อยเถอะ!"
หลี่มั่วเสวียนยิ้มอย่างเย้ยหยัน ถามกลับ
"ก็เพราะหลานชายท่านชอบ ข้าก็ต้องถอยให้ ใช่ความหมายนี้หรือเปล่า?"
"ถูกต้อง! ขอคุณหลี่ยอมถอยสักก้าว หากคุณหลี่ยอมให้สิ่งนี้ ก็ถือว่าตระกูลเฉียนติดค้างน้ำใจท่านหนึ่งครั้ง ย่อมมีค่ากว่าหินก้อนหนึ่งมากนัก!"