ขณะที่เทย์เลอร์กำลังจะจากไป
เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน
“ใคร?”
เทย์เลอร์สะดุ้งโหยง
“คุณคือ...”
“คุณยังไม่ตายอีกเหรอ?”
รูม่านตาของเทย์เลอร์หดเล็กลง
เมื่อเขามองเห็นแจ่มชัดว่าชายตรงหน้าคือเป้าหมายที่เขาเพิ่งทิ้งระเบิดใส่ สมองของเขาก็ชะงักงัน
หลี่มั่วเสวียนกวาดตามองเทย์เลอร์แวบหนึ่ง
“อ้อ ไอ้ฝรั่งนี่เอง มิน่าถึงได้ใช้ของไร้ค่าพรรค์นี้”
“ว่าเลย ใครใช้ให้แกมา?”
หลี่มั่วเสวียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะเขายึดหลักการเข่นฆ่าไม่เหลือเชื้อเสมอ
ขนาดเด็กสาวหน้าอกใหญ่ตระกูลหลินเสวียนเขายังลงมือเลย
ไม่น่าจะหลงเหลือหางเสียงใด ๆ
ทว่าเทย์เลอร์กลับส่งเสียงเย็นชา
“ไอ้คนแดนหัวเซี่ย แกไม่จำเป็นต้องรู้!”
เทย์เลอร์ชักอาวุธสีดำสนิทจากเอว จ่อตรงไปยังหลี่มั่วเสวียน
แล้วเหนี่ยวไก
ลำแสงสีฟ้าแล่นเข้าปะทะร่างของหลี่มั่วเสวียนอย่างแม่นยำ
ลำแสงสีฟ้านี้ให้ความร้อนสูงสุดขีด หนาถึงสิบเซนติเมตร ทุกแห่งที่ผ่านล้วนราบเตียน
หลี่มั่วเสวียนเพียงค่อย ๆ ยื่นมือซ้ายออก
ใช้ฝ่ามือปะทะลำแสงสีฟ้าไว้
เทย์เลอร์เห็นดังนั้นก็อดเย้ยหยันไม่ได้
“ฮ่า ๆ เจ้าโง่ กล้าดียังไงมารับเลเซอร์ด้วยมือเปล่า?”
ทว่าต่อมารอยยิ้มของเทย์เลอร์ก็แข็งค้างบนใบหน้า
เขาอุทานด้วยความตะลึงงัน
“ทำไมถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”
มือของหลี่มั่วเสวียนยังปกติดีสมบูรณ์ ไม่ถูกแสงเลเซอร์ทะลวงแม้แต่น้อย
ชั่วขณะนั้น สมองของเทย์เลอร์แทบหดเล็กลง