เมืองอู่ซื่อ กองสาขาสหพันธ์นักยุทธ
ภายในห้องประชุม สมาชิกหลักของสหพันธ์นักยุทธกว่าสิบคนนั่งร่วมวง บรรยากาศตึงเครียด
"ให้ตายสิ!"
ตี๋เวยคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล
รองหัวหน้าสหพันธ์อย่างถังฮ่าว อานจื้อเฉิง และคนอื่น ๆ เห็นหัวหน้าสหพันธ์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก็ตกใจจนไม่กล้าเอ่ยวาจา
ตี๋เวยมานั่งด่าอยู่ที่นี่ ก็เพราะถูกหลี่มั่วเสวียนตบหน้าโดยไม่ไว้หน้า
ถูกถีบเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง จนรอยรองเท้ายังปรากฏชัดอยู่บนหน้า
ตี๋เวยเป็นคนหยิ่งยโสอยู่แล้ว
แถมยังถูกถีบกลางศูนย์รวมอำนาจของทั้งเมืองอู่ซื่ออีก
ตี๋เวยแทบอยากย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่น
หลังจากตี๋เวยระบายโทสะที่ไร้ประโยชน์ออกมาพักใหญ่ ก็ฝืนใจสงบสติอารมณ์ลง
เขาระบายความคับแค้นด้วยสีหน้าเจ็บช้ำ
"ไอ้หลี่มั่วเสวียนนี่มันไม่เห็นแก่หัวเดนตายอย่างข้า ข้าเป็นมิตรกับมันขนาดนั้น แต่มันกลับไร้คุณธรรมของนักยุทธ์ ลอบทำร้ายคนแก่!"
"ไอ้หนุ่มนี่ ข้าหวังให้มันสำนึกเสียบ้าง!"
"ถ้าข้าไม่ยึดมั่นในความเมตตา มันจะมีโอกาสงามหน้าได้ยังไง ข้าแค่ใช้วิชาสายฟ้าห้าจังหวะก็มีคนตายได้แล้ว"
ถังฮ่าวกับอานจื้อเฉิงพากันกลั้นขำแทบตาย
ยอมกลั้นจนเจ็บในดีกว่าเผลอขำ ไม่งั้นจบเห่แน่
ตี๋เวยไม่ใช่แค่รักษาหน้าสุด ๆ แต่ยังขี้น้อยใจอีกต่างหาก ถ้าเผลอหัวเราะออกมามีหวังถูกย้ายไปประจำพื้นที่ห่างไกล
แต่ความจริงแล้ว หลี่มั่วเสวียนจัดการมันหมอบตั้งแต่หมัดเดียว
ตี๋เวยกลับยังหาเหตุผลมาเข้าข้างตัวเอง
ทว่าไม่มีใครกล้าพูดความจริงข้อนี้ออกมา
"ใช่ ๆ ท่านหัวหน้าสหพันธ์พูดถูกต้อง ที่แท้ก็ท่านหัวหน้าสหพันธ์ใจดีเกินไปเลยประเมินคุณธรรมของหลี่มั่วเสวียนสูงเกินจริง"
"ปล่อยให้คนชั่วช้าแบบนี้ฉกฉวยโอกาสได้!"
"มิฉะนั้น ด้วยกำลังของท่านหัวหน้าสหพันธ์ จัดการมันได้ในพริบตา!"