ไม่เคยผ่านดันเจี้ยนระดับ Dที่ยากลำบากเช่นนี้มาก่อน ลั่วเจียไป๋เดินเข้าสู่ล็อบบี้ดันเจี้ยนเกมด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบจะทรุดลงนอนกับพื้น
ระหว่างครึ่งหลับครึ่งตื่น ดูเหมือนเขาจะย้อนกลับไปยังโลกก่อนจะมีเกมภูตมรณะอีกครั้ง
ที่นั่นคือ[โลกวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้]
เขาเป็นผู้รอดชีวิต ถูกรับเข้ามาอยู่ในหน่วยเล็ก ๆ ที่สมาชิกเกือบทุกคนตื่นพลังพิเศษ โดยเขาทำหน้าที่ทำงานจิปาถะในหน่วย
และเขาก็เป็นผู้โชคร้าย เพราะเขาเป็นเพียงคนเดียวในหน่วยที่ไม่ได้ตื่นพลังพิเศษ ดังนั้นจึงมีสถานะต่ำต้อยที่สุด
ทุกคนในหน่วยดูถูกเขา แต่ก็ล้วนต้องการเขา
“ลั่วเจียไป๋ วันนี้ฉันใช้พลังพิเศษมากเกินไป รู้สึกไม่ค่อยสบาย เวรยามดึกคืนนี้ช่วยมาทำแทนฉันหน่อย”
“ไอ้แซ่ลั่ว เนื้อกระป๋องในหน่วยมีน้อยนิด แบ่งให้แต่ละคนแทบไม่พอเสียบฟัน เห็นนายผอมแห้งแรงน้อยแต่ละทีก็กินแค่นิดเดียว เอาส่วนเนื้อของนายมาให้ฉันกินเถอะ”
“นั่นแน่ะ ในวันสิ้นโลกข้าวของก็ไม่ได้มีค่าอะไร ฉันเห็นนายแอบซ่อนทองคำกับอัญมณีไว้ในเป้ แบ่งให้ฉันสักครึ่งนึง ฉันไม่บอกหัวหน้าหน่วยพี่เปียวหรอก ฉันเชื่อใจนาย นายก็เชื่อใจฉันสิ”
ลั่วเจียไป๋เหน็ดเหนื่อยกับการช่วยเหลือทุกคน แบ่งปันทรัพยากรน้อยนิดของตัวเองให้พวกเขาไปจนหมดสิ้น แต่ก็ยังพูดยิ้ม ๆ ว่า “ได้สิ”
“แค่มีที่ให้ฉันได้ใช้ประโยชน์ก็ดีแล้ว”
การมีประโยชน์หมายความว่าจะไม่ถูกทอดทิ้ง