โถงตึก C ที่เต็มไปด้วยวิญญาณสัญจรไปมา
ลู่หลีหลบวิญญาณที่เกือบชนเขาอย่างระมัดระวัง แล้วกระซิบกับป๋อซือ “เจ้าฟองสบู่อยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ”
แค่ใช้ปลอกคอชิ้นเดียว ป๋อซือก็ระบุตำแหน่งของเจ้าฟองสบู่ได้ และยังพาเขาได้สัมผัสการเคลื่อนพริบตาอีกด้วย
ป๋อซือมองเขา “ไม่ต้องพูดเบาขนาดนี้หรอก เสื้อคลุมดำมีเวทมนตร์คาถาอยู่ พวกวิญญาณรอบข้างมองไม่เห็นและไม่ได้ยินนาย”
ลู่หลีพยักหน้า เขามองดูวิญญาณแต่ละตนที่ถือกระดาษกับปากกาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ทุกคนกำลังทำอะไรกันเหรอ”
ป๋อซือเพิ่งอธิบายคร่าว ๆ ว่าที่นี่คืออาคารสำนักงานแม่น้ำยมโลกแห่งหนึ่ง ให้วิญญาณที่มีสิทธิ์กลับชาติมาเกิดได้เลือกว่าจะไปเกิดที่ไหนและอย่างไร
“การกลับชาติมาเกิดในแต่ละวันมีจำกัดจำนวนและเวลา ถึงแม้จะเลือกหน้าตาได้ แต่การอธิบายด้วยวาจากับการสื่อสารก็เสียเวลา สามารถวาดรูปลักษณ์ออกมาล่วงหน้าบนกระดาษได้ จะได้ประหยัดเวลา”
ป๋อซือหยิบกระดาษกับปากกามาจากที่ไหนสักแห่ง ยื่นให้ลู่หลี
“เจ้าฟองสบู่ก็อยู่ในตึกนี้ แต่เขาไม่มีเงินเลือกรูปลักษณ์ภายนอก ได้แต่เลือกแบบสุ่มฟรีเท่านั้น”
ป๋อซือกล่าว “นายอยากให้เขาเกิดใหม่เป็นยังไงล่ะ”
ลู่หลีรับกระดาษมาอย่างจริงจัง “ฉันวาดออกมาแบบไหนเขาก็จะได้สุ่มเป็นแบบนั้นเลยใช่ไหม หรือว่าระบบที่นี่จะสุ่มแจกเอา”
“ฉันคือราชันยมโลก”
ลู่หลีพยักหน้าตาม “อ้อ นายเป็นหัวหน้าใหญ่”
แล้วเขาก็เริ่มกังวลขึ้นมา “แบบนี้จะไม่ค่อยดีมั้ง”
ป๋อซือว่า “ไม่หรอก”
ลู่หลีไม่รู้สึกสบายใจขึ้นมาเลย กลับเงยหน้าอ้อนวอนป๋อซือให้หักค่าจ้าง “งั้นนายหักค่าจ้างของฉันในดันเจี้ยนนี้บางส่วนก็แล้วกัน”
ป๋อซือทอดสายตาลงต่ำ บังเอิญสบเข้ากับดวงตาสีเทาใสกระจ่างคู่นั้น ราวกับถูกสายตานั้นตรึงไว้จนไม่อาจละสายตาได้ เขาเอ่ยตอบไปโดยไม่ทันคิด “ได้”
“ฉันจะหักให้ตามสมควร”
ลู่หลีพอใจและสบายใจอย่างไร้ความผิด เขาถือกระดาษกับปากกาย่อตัวลงนั่งบนพื้น ตั้งใจวาดรูป
“ให้หน้าตาเหมือนชาตินี้ แบบนี้แม่ของมันจะได้จำมันได้ แล้วก็ให้ต่างจากชาตินี้นิดหน่อย...” ลู่หลีบรรจงวาดแมวน้อยลายเส้นง่าย ๆ ลงบนกระดาษ เขาเติมเส้นเพิ่มอีกเส้นที่มุม “ต้องเพิ่มอันนี้เข้าไป”