ฉีหมิงต๋ามึนงงไปหมด เขาเปิดกำไลข้อมือขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา เพื่อยืนยันว่าได้แลกไอเทมคำสาปไปแล้ว
คะแนนหายไปแล้ว ไอเทมก็ทำงานแล้ว
แต่ทำไมลู่หลียังยืนอยู่ตรงหน้าตนอย่างมีชีวิตชีวาเล่า?!
ฉีหมิงต๋าผลักเฉียวเหรินทีหนึ่ง แล้วขึ้นเสียง “แกสงสัยฉันหรือไอ้เวร?”
เฉียวเหรินกุมหน้าแล้วขอความกรุณา “พี่ใหญ่ ผมกล้าที่ไหนกัน! ก็สถานการณ์ตอนนี้มันเหลวไหลเกินไปนี่นา!”
“ไอ้เด็กนี่มันวาสนาดี!” ฉีหมิงต๋าทั้งเจ็บปวดที่เสียคะแนนไปห้าหมื่นแล้วไม่ได้ผล ทั้งยังไม่ยินยอม มองลู่หลีด้วยแววตาแน่นไปด้วยความเคียดแค้น “คราวหน้า จะให้มันรู้ซึ้งถึงฝีมือของฉัน!”
เหตุการณ์วุ่นวายขึ้นชั่วขณะ ในหัวของอวี๋ถงมีแต่เสียงหวีดหอน เธอฟังอะไรไม่เข้าหูเลยแม้แต่คำเดียว
ยื่นมือไปสัมผัสก้อนไม้สุดท้ายอย่างสิ้นหวัง
เธอยังไม่ได้ดึงมันออกมาด้วยซ้ำ
สีแดงเข้มบนก้อนไม้ก็ไหลลงมาเหมือนสีที่ถูกเท ไหลตามแขนของเธอลงไปเบื้องล่าง ไหลถึงพื้นเท้า
แล้วเริ่มไหลย้อนกลับขึ้นมาท่วมตัว
ขาถูกสีแดงหุ้มห่ออย่างสมบูรณ์ เธอขยับตัวไม่ได้อีก
อวี๋ถงส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว “ไม่! ไม่นะ! ฉันขยับตัวไม่ได้แล้ว!”
เธอร้องขอความช่วยเหลือจากผู้เล่นอื่น “ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่มีคะแนนแลกไอเทม พวกท่านมีใครช่วยฉันได้บ้าง?”
“สีแดง” ยังคงไหลขึ้นข้างบน ค่อย ๆ ปิดปากของเธอ
เสียงกรีดร้องของอวี๋ถงหายไป
ในที่สุดก็มิดศีรษะลงอย่างสมบูรณ์
เธอกลายเป็นตุ๊กตาสีแดงที่มีสีหน้าหวาดกลัวค้างนิ่ง
โนโน่อุ้มตุ๊กตาที่อวี๋ถงกลายเป็นขึ้นมาอย่างรักไม่ปล่อยมือ ใช้นิ้วโป้งกดลงบนใบหน้าตุ๊กตา