เตียงง่าย ๆ ที่เดิมใช้ท่อนเหล็กยาวสี่เส้นค้ำไว้ในห้องหายไปแล้ว
เตียงนั้นลู่หลีเคยนอนครั้งหนึ่ง
มันให้ความรู้สึกลอยเคว้ง ไร้น้ำหนัก และอันตรายอย่างไม่มีขอบเขต
ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นไม่หยุด
ตอนนี้ในห้องมีเตียงใหม่ที่ดูนุ่มอย่างยิ่ง ไม่มีขาเตียง วางแนบพื้น สูงขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ และเสียบเข้ามุมระหว่างผนังสองด้าน
“ที่แท้นี่ก็คือเตียงเหมือนกัน” ลู่หลีเดินวนรอบเตียงครึ่งรอบ แววตาเปี่ยมความประหลาดใจ ยื่นมือข้างหนึ่งกดลงบนฟูก
กดลงไปแล้วนุ่มราวปุยเมฆ พอยกมือขึ้นก็ดีดกลับตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว “ต่างจากของเดิมมากจริง ๆ”
“หมอนของผมล่ะ” ลู่หลีเปิดผ้าห่มออก
เห็นหมอนที่คุ้นเคยของตนวางอยู่อย่างสงบตรงมุม
ห้อง[ราตรีเกม]เดิมทีก็ไม่ใหญ่
การจัดวางก็เรียบง่ายยิ่ง
ตอนนี้เตียงที่กินพื้นที่มากที่สุดเปลี่ยนเป็นของใหม่