กรงนั้นระดับสายตากับเด็ก ราวๆ หนึ่งเมตร
มีเพียงภายในกรงและบนตัวเด็กเท่านั้นที่มีแสงสว่าง รอบด้านถูกหมอกดำที่บดบังทัศนวิสัยปกคลุม พื้นที่ทั้งหมดมืดครึ้มสลัว มองไม่ค่อยเห็นว่ามีอะไรอยู่บ้าง
ลู่หลีหยิบไฟฉายประกอบสำเร็จออกมาจากกำไลข้อมือ
ด้วยความสามารถในการขายของกู้ยวี่ชู ทำให้สามคนไม่เพียงซื้อชุดอุปกรณ์ปีนป่ายคนละชุด แต่ยังซื้อไฟฉายที่ “หากซื้อพร้อมชุดอุปกรณ์ปีนป่ายจะได้ลดครึ่งราคา” มาด้วย
แสงไฟฉายส่องไปทางซ้ายขวาบนล่าง
กรงพวกนั้นทั้งหมดเลย
ตรงนี้ประกอบด้วยกรงเป็นกำแพงด้านหนึ่ง
ที่พวกเขาอยู่ เป็นหนึ่งในนั้น
“แต่ละกรงมีกำไลข้อมือมากมาย...” ลั่วเจียไป๋สีหน้าเคร่งเครียด “กำไลวิญญาณร้ายสีขาวซึ่งหมายถึงผู้เล่นตายแล้ว”
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เห็นแต่กำไลข้อมือ
ไม่มีศพผู้เล่น แม้แต่กระดูกก็ไม่มี
เด็กด้านนอกกรงพบว่าการตะโกนส่งเสียงดังไม่ได้ทำให้ผู้ใหญ่สนใจ ปากก็แสยะออก ยิ่งอ้ายิ่งกว้าง จนฉีกใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เริ่มร้องไห้คร่ำครวญอย่างรุนแรง
เสียงผู้ใหญ่ชายหนึ่งหญิงหนึ่งดังมาจากในหมอกดำ แฝงด้วยความรำคาญและโกรธหัวเสีย
“เห็นแล้วๆ!”
“เอาล่ะอย่าส่งเสียงดัง นั่นสัตว์เลี้ยงบ้านคนอื่นนะ เอามือกลับมา ระวังมันกัดเอา! ต้องเสียเงินพาไปฉีดยาอีก!”
“บ่ายนี้ฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัด หมอบอกว่าวันนี้ต้องผ่าตัด ก็ฝากไว้ที่โรงพยาบาลเถอะ ก็แค่อาการอักเสบนิดหน่อยไม่ใช่เหรอ? ทำไมใบแจ้งค่ารักษาถึงได้แพงอย่างนี้นะ!”