ลู่หลีหาเวลาปลอบเขา “ไม่เป็นไร เอ็นพีซีตัวนี้เคลื่อนไหวช้ามาก มีแค่หนึ่งสกิล แล้วท่าสกิลยังใช้เวลาชาร์จนานด้วย”
จับกระบอง ยกขึ้น ฟาดลง
แต่ละท่วงท่ามีการหยุดชั่วขณะ ไม่ลื่นไหลเลย
เอ็นพีซียามก้มหน้ามองพื้น มุมปากเผยรอยยิ้มเหิมเกริม
งานนี้ลอยตัวแล้ว
ทีเดียวจัดการได้สองตัว!
เขาชูกระบองไฟฟ้าขึ้น แล้วฟาดลงพื้นอย่างแรงอีกครั้ง
แต่กลับฟาดใส่ขาตัวเองเต็มแรง
กระแสไฟฟ้าพล่านทั่วร่าง เขาร้องโหยหวนทิ้งกระบองไฟฟ้า กุมขาที่ชักกระตุกอยู่ล้มลงกับพื้น
ลู่หลีจูงลั่วเจียไป๋ เคลื่อนไหวว่องไวอย่างยิ่ง เขาไถลตัวผ่านหว่างขาของเอ็นพีซียาม พลิกตัวบนพื้นแล้วตั้งหลักได้มั่นคงอย่างรวดเร็ว
เป้าหมายของเขาไม่ใช่เอ็นพีซียาม
แต่เป็นประตูบานตรงข้ามที่ไฟเขียวสว่างขึ้น
ประตูเปิดแล้ว และมีท่าทีจะปิดลง
มิเรลล่าพุ่งตัวเข้าประตูไปแล้ว ลู่หลีผลักลั่วเจียไป๋เข้าไปข้างใน ส่วนตัวเองก็เบียดผ่านช่องประตูตามเข้าไป
ประตูปิดดัง “ตึง”
ทั้งสามคนนั่งระเนระนาดอยู่บนพื้น
มือที่จับหูของลั่วเจียไป๋ยังคงสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว เขามองไปที่ประตูห้องพักผู้ป่วยที่ปิดสนิท รู้สึกหวาดหวั่นยิ่ง “ยามจะไม่พุ่งเข้ามาใช่ไหม?”
“ไม่เข้ามาหรอก” ลู่หลีถอดหมวก ปัดน้ำที่เปื้อนเสื้อออก “ถึงพวกมันจะโจมตีผู้เล่น แต่มีเงื่อนไขหนึ่ง คือต้องไม่รบกวนเจ้าของสัตว์เลี้ยงที่มาหาหมอ”
ลู่หลีกวาดตามองภายในห้อง “เราตามเจ้าของสัตว์เลี้ยงเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยแล้ว”
-
เอ็นพีซียามโกรธแค้นจัดจ้าน นึกถึงคำเตือนของเอ็นพีซีหมอเมื่อครู่ กระบองไฟฟ้าที่กำลังจะฟาดลงประตูห้องพักผู้ป่วยจึงชะงักกึก
เขาทำลายห้องพักผู้ป่วยไม่ได้
ร่างกายบิดเบี้ยวดัง “กึกๆ” ในระหว่างที่ค่อยๆ หันเปลี่ยนทิศทาง เขาเห็น “สุนัขจรจัด” ตัวหนึ่งวิ่งผ่านพื้นอีกครั้ง จึงรีบยกกระบองไฟฟ้าขึ้นด้วยความฮึกเหิม