เมื่อเด็กสาวเดินเข้ามาใกล้ “ฉัน” กลับไม่หยุดอยู่ที่เดิมอีก แต่เดินไปยังประตูห้องอีกบาน
หางตาผ่านเลนส์แว่นเห็นสีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นกระวนกระวายทันที เธออ้าปากส่งเสียง พลางก้าวขาสั้น ๆ พยายามตาม “ฉัน” ไป แต่เดินโซเซจนแทบล้ม
มือข้างหนึ่งถือชิ้นส่วนภาพต่อ อีกข้างที่เดิมเกาะอยู่บนรั้วกั้นก็ปล่อยออก
เธอยังเดินไม่คล่อง แต่กลับเริ่มวิ่งแล้ว ผลก็คือร่างเสียการทรงตัวและหงายหลังล้มลงอย่างแรง ชิ้นส่วนภาพต่อที่กำไว้ตลอดทางก็หลุดมือ กระเด็นไปตกไกลถึงมุมห้องด้วยความตกใจ
“ฉัน” เปลี่ยนทิศทางตั้งแต่เด็กสาวปล่อยมือจากรั้วกั้น ทั้งยังยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวเธอไว้ก่อนล้ม แต่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที
“ฉัน” ค้างอยู่ในท่ายื่นมือออกไป
เด็กสาวนอนแผ่อยู่บนพื้น ไม่ยอมลุกขึ้น เอาแต่กุมท้ายทอย ใบหน้าแดงก่ำเพราะร้องไห้ น้ำมูกไหลเต็มหน้า
ลู่หลีขยับเข้าไปใกล้ภาพอีกเล็กน้อย
เขาจดจำคนจากลักษณะเด่นหรือจุดที่ทำให้จดจำได้ก่อน
เด็กสาวคนนี้น่าจะเป็นน้องสาวของจี้เซวียน ในสมุดบัญชี แม่เลี้ยงเรียกเธอว่าเวยเวย