เลนส์ยังคงเงียบสนิท มีเพียงภาพที่กระแทกอารมณ์อย่างรุนแรง ตอนที่หมัดของผู้ชายชกเข้าที่ใบหน้าของ “ผม” ลู่หลีได้ยินเสียงกลืนน้ำลายแผ่วเบา
เสียงนั้นมาจากนอกภาพ ภายในห้อง
ลู่หลีหันไปมองตัวประหลาดที่กำลังจ้องกล่องดนตรีอย่างไม่วางตา
ตอนนี้ตัวประหลาดไม่ได้มีแค่ศีรษะอีกต่อไป มันงอกคอสั้น ๆ ออกมาด้วย แนบติดอยู่กับพื้นตรงบริเวณก้อนสีดำ กลืนลงคอเบา ๆ เป็นจังหวะ
หลังถานม่อคำนวณเวลาให้ผู้เล่นหมุนแผ่นเสียงต่อกันได้อย่างไร้รอยต่อ นับจากครั้งล่าสุดที่ตัวประหลาดกินเนื้อก็ผ่านไปยี่สิบกว่านาทีแล้ว เนื้อในปากถูกเคี้ยวจนหมดนานแล้ว แถมยังย่อยในร่างกายไปแล้วรอบหนึ่ง กลายเป็นเนื้อใหม่ที่งอกขึ้นบนใบหน้าของมัน
ตอนนี้ตัวประหลาดกำลังกลืนน้ำลายเปล่า ๆ
แม้การเคลื่อนไหวจะหยุดลงแล้ว แต่ปฏิกิริยาของร่างกายที่เกิดจากความปรารถนากลับหยุดไม่ได้
มันดูหิวอยู่เสมอ
อยากกินอะไรสักอย่าง
ตอนที่ปรากฏตัวขึ้นในช่วงแรก มันก็เอาแต่พึมพำว่าต้องกิน แต่ไม่ได้บอกให้ชัดว่าต้องกินอะไร
ตอนกล่องดนตรีหมุนย้อนกลับ แม่เคยเข้าไปในห้องของจี้เซวียน แล้วถามว่าทำไมกินข้าวเสร็จแล้วยังต้องหลบอยู่ในห้องเพื่อกินต่ออีก