พวกเขาถูกฌอนเชื้อเชิญให้ไปเยือนถิ่นใต้สมุทร และยังได้ชมบ้านปะการังแดงที่งดงามตรึงตาอีกด้วย
ฌอนพูดคุยอะไรบางอย่างกับไซเรนสองสามประโยค ก่อนหักปะการังแดงลงมาหนึ่งกิ่ง พร้อมไข่มุกหนึ่งเม็ดและการ์ดเปล่าหนึ่งใบ ยื่นให้ลู่หลี
“ถ้าพวกคุณมีเวลา ไปเดินดูในเมืองเถอะนะ จะได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
จากไปจากท้องทะเล
ลู่หลีนั่งอยู่บนชายหาด เขายกช่อดอกไม้ขึ้นตรงไปทางป๋อซือ
“ของนาย”
ป๋อซือกล่าว “นี่ของของนาย”
“นี่คือดอกไม้ที่ฉันอยากให้คุณ” ลู่หลีว่า “กลับไปแล้วอย่าลืมหาแจกัน เอาไปไว้ในห้องนะ”
ป๋อซือจึงเอาผ้าดำผืนหนึ่งห่อช่อดอกไม้แล้วถือไว้
“ห่อแบบนี้ดูไม่ออกเลยว่ามันคืออะไร” ลู่หลีดึงผ้าผืนนั้นออกไป “นายไม่ชอบมันเหรอ”
ผ้าดำร่วงหล่นโดยไม่ทันตั้งตัว
ป๋อซือทั้งไม่กล้าหยิบจับ ทั้งกลัวจะทำช่อดอกไม้ตกแตก แต่สุดท้ายก็รับมันไว้อยู่ดี
ในบั้นปลาย ช่อดอกไม้ที่ถูกอาบด้วยแสงจันทร์ยังคงสมบูรณ์ไม่มีรอยขีดข่วน
แม้จะอยู่ในมือเขา
ก็ไม่มีวันดับสูญ
ลู่หลีกำชับเขา “อย่าเอาอะไรมาคลุมมันอีกนะ”
ป๋อซือมองดูช่อดอกไม้นั้น “อืม”
เขาคิดในใจ ดีนะที่ทำแจกันล่วงหน้าไว้แล้ว
เมื่อน้ำขึ้น น้ำก็เอ่อล้นขึ้นมา ลู่หลีนั่งยอง ๆ วางมือลงไปในน้ำ จ้องดูสายน้ำเย็นเฉียบที่ไหลผ่านมือด้วยความสนใจ
วักน้ำทะเลขึ้นมาเล็กน้อยมองในมือ เขาทอดถอนใจกับป๋อซือ “บ้านของฌอนกว้างขวางดีจัง”
ป๋อซือ “ก็พอใช้ได้”