ทางเดินเรียงรายไปด้วยห้องผู้ป่วย
มีทั้งหมดสี่ด้าน สองด้านเป็นทางตัน ด้านหนึ่งเต็มไปด้วยเหล่าเอ็นพีซีมนุษย์ที่บ้าคลั่งกำลังกรูเข้ามาเพื่อจับกุมพวกเขา
กลุ่มผู้เล่นสี่คนที่เกาะกลุ่มกันคิดหาทางออกได้แล้ว
“ตอนนี้เหลือทางเดียว! เราวิ่งไปข้างหน้า! ที่นี่คือทางเดินของโรงพยาบาล สองข้างทางคือห้องพักผู้ป่วย ผมเห็นว่าสุดทางเดินห้องพักผู้ป่วยก็หมดลง หากออกไปทางนั้นต้องถึงโถงกลางของโรงพยาบาลแน่ โถงกลางกว้างกว่าทางเดิน จับตัวยากกว่า!”
“ดี! ฟังหัวหน้าทีม!”
ผู้เล่นอีกสามคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง
ร่างกายของพวกเขาสูงเพียงหน้าแข้งของเหล่าเอ็นพีซี ก้าวเดียวของเอ็นพีซีเทียบเท่ากับสี่ห้าก้าวของพวกเขา เพื่อที่จะไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็ว ผู้เล่นต่างเร่งแลกเปลี่ยนไอเทมเร่งความเร็ว
ชายร่างสูงโปร่งกำลังจดจ่ออยู่กับกำไลข้อมือ จู่ๆ ก็ถูกชนเข้าที่ไหล่อย่างแรง
เขาคิดว่าถูกเอ็นพีซีจับได้ ตกใจจนเซถลา แต่เมื่อหันกลับไปกลับเห็นแผ่นหลังของผู้เล่นหญิงแปลกหน้า
ผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบศีรษะของอีกฝ่ายปลิวสะบัดไปตามแรงลม
ชายร่างสูงโปร่งถอนใจโล่งอกในทันที แล้วหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
ที่แท้ก็เป็นคนตาบอดนี่เอง
ไร้ดวงตา ไม่รู้ว่าอาศัยอะไรถึงปีนขึ้นมาถึงดันเจี้ยนระดับนี้ได้
ไม่มีทางพึ่งพาฝีมือเหมือนเขาแน่!
รู้สึกคันที่คอเล็กน้อย ชายร่างสูงโปร่งจึงยื่นมือไปเกา
ณ จุดที่เขามองไม่เห็น กระดาษสีดำแผ่นหนึ่งที่วาดด้วยอักขระประหลาด ค่อยๆ ร่วงหล่นเข้าไปในเสื้อผ้าตามแรงเคลื่อนไหวของเขา