“ซ้ายหรือขวา?” ในช่วงเวลาที่ต้องพึ่งดวงเช่นนี้ ลั่วเจียไป๋เลือกที่จะมองไปทางลู่หลี “ไม่มีป้ายบอกทาง แล้วก็ไม่มีเอ็นพีซี ไม่งั้นนายเลือกสักทางดีไหม?”
ลู่หลีมองดูเส้นทางที่หายลับไปตรงริมหน้าผาบนพื้นดิน
แล้วมองไปยังดินโคลนและวัชพืชทางซ้ายขวาซึ่งไร้ร่องรอยคนเคยผ่าน
สุดท้ายจึงกล่าว “อย่าเพิ่งออกนอกเส้นทางนี้”
เมจะไม่หลอกพวกเขา เส้นทางนี้ต้องถูกต้องแน่
ของเหลวนั่นกับปีศาจที่ถูกของเหลวนั่นดึงดูดเข้ามา
ล้วนเพื่อทำให้พวกเขาหลงออกจากทางที่ถูกต้อง
มิเรลล่าพึมพำ “ไม่สิ เมื่อกี้กบต้นไม้บอกฉันว่า ถ้าใช้ความเร็วเมื่อครู่นี้ต่อไปอีกสิบนาที พวกเราก็จะไปถึงสมาพันธ์พ่อมดศักดิ์สิทธิ์ แต่ตอนนี้พวกเราวิ่งหนีพวกปีศาจมาได้หลายนาทีแล้ว ถ้าเส้นทางไม่ผิด ก็น่าจะมองเห็นทางออกแล้ว”
“แต่นี่ ต่อให้เป็นด้านหน้าหน้าผาตรงนี้ หรือทางซ้ายกับขวา ก็ไม่มีทางออกให้เห็นเลย”
เหล่าผู้เล่นถูกขนาบระหว่างหน้าผากับต้นไม้ใหญ่ที่ล้มขวาง
ในลำต้นมีเสียง “ตึงตึง” ดังเหมือนมีอะไรวิ่งหนี
ลั่วเจียไป๋ก้มลง ก็พบว่าลำต้นมีรูขนาดใหญ่อยู่รูหนึ่ง ด้านในกลวง