หน้ากระดาษที่ฉีกขาดคลี่ออกจนสุด
เป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือ
ครึ่งบนวิเคราะห์นิสัยของสัตว์พิเศษชนิดหนึ่งในป่า ตั้งแต่ถิ่นที่อยู่ อาหาร สิ่งที่ชอบ ศัตรูตามธรรมชาติ ไปจนถึงวิถีชีวิต ระบุไว้อย่างละเอียด
ในช่อง[สิ่งที่ชอบ]เขียนไว้ตอนท้ายว่า [เช่นเดียวกับสัตว์พิเศษส่วนใหญ่ มันก็ชอบน้ำหวานปรุงพิเศษที่เพิ่มพลังคาถาแบบนี้ ใช้น้ำหวานเพียงเล็กน้อยก็ล่อมันออกมาได้จำนวนมาก]
[หลังจากล่อพวกมันออกไปด้วยน้ำหวานแล้ว พวกที่ยังอยู่บนต้นไม้ใน “รัง” ส่วนใหญ่จะเป็นสัตว์ที่บาดเจ็บและขยับตัวไม่ได้ สัตว์บาดเจ็บนั้นสื่อสารด้วยง่ายกว่า ผ่านการทำแผลพันแผลง่ายๆ และการล่อด้วยอาหาร พวกมันมักเลือกที่จะติดตามพ่อมดออกไป เพื่อรับการช่วยเหลือที่ดีขึ้น
ในกรณีนี้ อารมณ์ของสัตว์พิเศษก็จะดีด้วย เมื่อพากลับไปรักษาตัวต่อที่สมาพันธ์พ่อมดศักดิ์สิทธิ์ในภายหลัง ขอเพียงสื่อสารดีๆ ก็จะได้รับพลังคาถาจากสัตว์เพิ่มขึ้นจากร่างกายพวกมันภายใต้การอนุญาต]
บรรทัดด้านล่างพิมพ์หนา เป็นการเน้น
[ไม่แนะนำให้ใช้กรงดักสัตว์หรือแหที่มีตัวหนีบโลหะ และไม่เห็นด้วยกับการทำร้ายสัตว์พิเศษที่แข็งแรงดีเพื่อจับเป็นจำนวนมากตามอำเภอใจ ตอนนี้มีสัตว์ถึงสองชนิดพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเพราะวิธีการจับที่ไม่เหมาะสม น่าเศร้าใจ!]
[ต่อให้ฝืนจับมาได้ หลังจากพามาที่สมาพันธ์ยังทำให้พวกมันเกิดอารมณ์เครียดง่าย พลังคาถาจากสัตว์ที่ผลิตออกมานั้นน้อยมากหรือแม้แต่กลายเป็นพลังทำร้าย ส่งผลตรงกันข้าม กับยาพ่อมดชนิดใหม่ที่เรากำลังพัฒนาขึ้นเพื่อรักษาโรคนั้นไม่มีผลดีใดๆเลย]
นอกจากตัวหนังสือแล้ว ยังมีภาพประกอบอยู่ข้างๆ
ลู่หลียกหน้ากระดาษที่ฉีกขาดนี้ขึ้นมาหมุนเทียบกับนกไร้ขนที่ชอบกินของหวานบนไหล่