รอยยิ้มบนใบหน้าอู่ปินแข็งค้าง เขาต่อต้านอย่างรุนแรง “รอก่อน ตอบผิดไม่มีบทลงโทษเหรอ?”
เขาแลกไอเทมปกป้องมาถึงสี่ชิ้น น่าจะเดาคำตอบได้สี่ครั้ง
เขามั่นใจว่าจะเอาชีวิตรอดในด่านเล็กๆ แบบนี้ได้
แต่การกินของน่าขยะแขยงนี่ ท้าทายเกินไปแล้ว
“พวกเรามีอัธยาศัยดี ไม่ว่าพวกท่านจะตอบถูกหรือผิด ก็สามารถลิ้มรสอาหารเลิศรสนี้ได้”
หัวของชายคนนั้นพูดซ้ำ “กินลงไป”
ชาวบ้านบนโต๊ะอาหารหยุดการเคี้ยวกิน คอทุกคอหันไปทางอู่ปิน ปากบนหนวดของพวกเขาพูดเป็นเสียงเดียวกัน
“กิน!”
“กินลงไป!”
ชาวบ้านไม่กี่คนที่อยู่ใกล้อู่ปินลุกขึ้นยืนทันที ยื่นมือที่เปื้อนน้ำดำไปทางเขา
บางคนจับผมเขา บางคนใช้นิ้วถ่างปากเขา บางคนหยิบหอยเป๋าฮื้อเละๆ ยัดเข้าปากเขา
“ทำไมไม่มีบทลงโทษ? อึกๆ——! ผมไม่อยากกิน! มีอย่างอื่นไหม...” อู่ปินถูกรั้งให้แหงนหน้ากินเข้าไปเต็มปากอย่างขัดขืนไม่ได้ ร่างกายชักกระตุก อยากจะอ้วกแต่ถูกชาวบ้านยัดอาหารใหม่ใส่กลับเข้าไปอย่างป่าเถื่อน
น้ำดำและหนอนไหลเปื้อนใบหน้าเขา
อู่ปินดิ้นรนอย่างรุนแรง
ในสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้ เสียงไอเทมปกป้องแตกก็ถูกกลบไปอย่างง่ายดาย
ทุกครั้งที่ไอเทมแตกสลาย ก็จะมาพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของอู่ปิน
ชาวบ้านถูกข่วนบาดเจ็บไปหลายคน เสื้อผ้าก็ถูกฉีกขาด
พวกเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ยังคงป้อนอาหารไม่หยุด
ลั่วเจียไป๋ยืนอยู่ไกล หรี่ตามอง “ชาวบ้านบาดเจ็บ ที่ไหลออกมาไม่ใช่เลือดใช่ไหม?”