ลั่วเจียไป๋ถามด้วยความตึงเครียด “พวกเขาเป็นชาวประมงเหรอ?”
“ออกทะเลใช้ดวงจันทร์นำทาง หาฝูงปลาต้องทอดแหและกู้อวน แล้วสวมถุงมือจับปลาขึ้นมา พวกเขาจึงบอกว่าทุกอย่างคือของขวัญจากจันทรา”
ลั่วเจียไป๋วิเคราะห์จากข้อมูลทั้งหมดที่รู้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ “ที่นี่แห้งแล้งมาก ผมก็เห็นไม้ผลและแปลงเพาะปลูกหลังบ้าน แต่ผลเหี่ยวแห้ง ธัญพืชแคระแกร็น แสดงว่าขาดน้ำอย่างหนัก
ถ้าพวกเขาเป็นชาวประมงจริง ทะเลอยู่ที่ไหน?“
ลู่หลีใช้มีดและส้อมเขี่ยสิ่งที่อยู่ในจานตรงหน้า คนขึ้นมาเป็นโคลนสองสามหยด “ชาวบ้านคิดว่านี่คือน้ำ”
“ดูที่เท้านายสิ”
ลั่วเจียไป๋ก้มหน้า เปิดผ้าปูโต๊ะขึ้น พบว่าตัวเองไม่รู้เมื่อไหร่กำลังยืนอยู่ในแอ่งน้ำสกปรกขุ่นมัวกองใหญ่ “เมื่อไหร่มีน้ำสกปรกมากมายขนาดนี้!”
มันเอ่อขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
แถมยังมีพื้นที่กว้างใหญ่
น้ำสกปรกขุ่นมัว ท่วมสูงขึ้นมาถึงครึ่งรองเท้า
ผิวน้ำพลุ่งพล่านด้วยเศษขยะและฝุ่นธุลี มองไม่เห็นว่ามันพัดพาอะไรขึ้นฝั่งมาด้วย
ลั่วเจียไป๋พลันรู้สึกว่ารองเท้าในน้ำถูกกระแทกอย่างแรง
เขายื่นมือออกไปยังผิวน้ำ แต่กลับชะงักดึงกลับ
หยิบตะเกียบคู่หนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ
ลั่วเจียไป๋ใช้ตะเกียบควานในน้ำสกปรก
กลับควานอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จริง
ปลากระดูกตัวหนึ่ง มีเนื้อติดอยู่สองสามชิ้น
หางปลายังสะบัดพล่านอย่างมีชีวิตชีวา สาดน้ำสกปรกใส่หน้าลั่วเจียไป๋