ร่างกายควบคุมตัวเองไม่ได้ เริ่มกินไม่หยุด จนท้ายที่สุดถึงขั้นแทะกินเนื้อ “ผม” ตกอยู่ในความบ้าคลั่งอย่างผิดปกติ
ภาพหยุดค้างอยู่ตอนที่ “ผม” ฉีกเนื้อชิ้นใหญ่กว่าเดิมออกมาอีกครั้ง
ความทรงจำช่วงที่สามซึ่งทำให้รอยร้าวในครอบครัวราบเรียบลงอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อพ่อกับแม่เลี้ยง พวกเขายังคิดว่าตัวเองฉลาดพอจะค้นพบความจริง และไม่นานก็ลืมความเจ็บปวดที่ตัวเองทำให้ “ผม” ต้องเผชิญ
พวกเขาจำไม่ได้ว่าเหตุใด “ผม” จึงกลายเป็นคนเลว
จำได้เพียงว่าการตัดสินใจของพวกเขาไม่ผิดจริง ๆ “ผม” กลายเป็นคนเลวไปแล้วจริง ๆ
“ในเมื่ออธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์ จี้เซวียนก็เลยทำให้ข้อกล่าวหานี้กลายเป็นเรื่องจริงเสียเลย” ลู่หลีจัดเรียงเศษแว่นตาให้เข้าที่ วางรวมกันไว้บนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นแล้วตบไหล่กู้ยวี่ชู “ไปตอบคำถามกัน”
เขาค้นหาสถานที่ที่จี้เซวียนซ่อนขนมตามความทรงจำ
หนึ่งในสามของตู้ฝั่งซ้ายถูกกำแพงรหัสมั่วที่คืบใกล้เข้ามากลืนกินไปแล้ว