แค่นับสองแถวที่มองเห็น ก็มีศพไซเรนกว่าร้อยตน
ทั้งห้องครัวหลังนี้
ไม่รู้ว่าทั้งหมดมีกี่ตน
ลู่หลีสังเกตความแตกต่างของศพจากด้านนอกไล่เข้ามาด้านใน
ตัวที่เสียหายมาก แขวนอยู่ด้านนอกสุด เหลือแค่กระดูกขาวโพลน
ตัวที่เสียหายน้อย แขวนอยู่ด้านใน
ลำดับความเสียหายคือ ถลกหนัง ควักเครื่องในบางส่วน ควักเครื่องในทั้งหมด แล่เนื้อและกระดูก
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งสดมากขึ้น
ศพส่วนใหญ่มีรอยแผลยาวบนอก ศพที่ยังมีเครื่องในบางส่วน ก็ถูกเปิดเผยอยู่ในอากาศ
ซ่งชางหรงรู้สึกเหมือนเท้าถูกแปะติดกับพื้น
เขากลืนน้ำลายไม่หยุด รู้สึกว่าเนื้อที่แขวนสูงเหล่านี้ได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสออย่างไม่น่าเชื่อ
“หัวใจ! นี่มีหัวใจ! ฉันเจอมันแล้ว! ต้องใช่แน่!” เฟิงซ่านร้องออกมาด้วยความยินดี เขายื่นมือออกไป ก็พบว่าศพอีกตัวข้างๆ ก็มีหัวใจเช่นกัน
เฟิงซ่านหน้าซีด “...ทำไมยังมีตั้งมากมายขนาดนี้?”
มองไปข้างหน้า
ศพไซเรนจำนวนมากมายมีหัวใจอยู่ในรอยแยกที่อก
ต้องบี้หัวใจดวงไหนถึงจะผ่านด่าน?
“ใครแอบแตะต้องวัตถุดิบของฉัน? หัวใจน่ะ ฉันใช้ทำอาหารจานหลัก!” การกระทำเล็กๆ ของเฟิงซ่านถูกจับได้ หัวหน้าเชฟคำรามด้วยความโกรธ “แตะอีกที ฉันจะสับแขนแกทิ้ง!”
ประตูทางเข้าปิด “ปัง” ลงด้านหลังผู้เล่น
เดินไปสุดชั้นวางศพ
ผู้เล่นก็ได้เห็นหัวหน้าเชฟในที่สุด
หลังเขียงขนาดใหญ่กว่าตัวคน ยืนชายร่างกำยำผู้หนึ่ง
ด้านหน้าเขียงยังมีหนังสือเปิดอ้าตั้งอยู่อย่างไม่เข้ากับที่
ชายคนนั้นสวมชุดเชฟ ใส่หมวก กำลังพลิกหนังสือเล่มนี้ไปหน้าถัดไป
แล้วหยิบศพไซเรนที่อยู่ใกล้มือที่สุดลงมาจากชั้น
เขาใช้นิ้วมือที่ทำงานหนักมาหลายปีบดคลำความหนาของผิวหนังไซเรน เผยรอยยิ้ม “ตัวนี้ยังไม่โตเต็มวัย มีหนังสองชั้น ทำอะไรได้สองชิ้น”
ศพถูกโยนลงเขียงเหมือนปลาตาย
มีดคมกรีดจากกระหม่อม เปิดรอยแยก ใบมีดตัดเข้าไประหว่างหนังกับเนื้อ อย่างชำนาญ
ลู่หลีมองดูไซเรนตนนั้น
ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมลูกของนักล่าในสมุดบันทึกถึงได้ชื่นชมความงามของไซเรนอยู่เสมอ
ก่อนถูกถลกหนัง ใบหน้าของไซเรนงดงามชวนให้หลงใหล
หลังจากถลกหนัง แผ่นหนังไซเรนกางอยู่บนเขียง ส่องประกายระยิบระยับราวกับเพชร
หนังใสราวกับแก้ว
และยังดูคุ้นตายิ่งนัก