เมื่อทุกคนปรากฏตัวในกระจก
หมอกในห้องอาบน้ำก็จางหายไป
ร่างกายของผู้เล่นมีขนาดเพียงหนึ่งในห้าของเอ็นพีซี
เมื่อมองด้วยตาเปล่า พวกเขาเห็นนายเฉียวนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ มือของสาวใช้ยื่นเข้ามาจากนอกอ่างอย่างเป็นระเบียบ คอยเคาะนวดไหล่ของนายเฉียวเบาๆ
ในโลกความจริง น้ำนั้นขุ่นมัว
แต่เมื่อหันกลับไปมองกระจก สาวใช้ในกระจกล้วนนอนอยู่ในอ่าง กิริยายั่วยวนเกินเลย มือนายเฉียวก็วางอยู่บนตัวสาวใช้ต่างตอบแทน โอบซ้ายกอดขวา
น้ำในกระจกเป็นสีดำสกปรก
ใบประกาศและเหรียญรางวัลบนกำแพงกลายเป็นเหรียญเงินที่ร่วงหล่นลงมาทีละแผ่น
ในภาพถ่ายที่ระลึกแต่ละภาพ นายเฉียวมีสีหน้าดุร้ายน่าเกลียด เปี่ยมด้วยความเคียดแค้น เขาใช้มือบีบคอคุณนายเฉียวแน่นราวกับจะให้ตาย
ในอ่างอาบน้ำ ของเหลวสีทองที่ไหลซึมออกจากร่างนายเฉียวไม่ขาดสายกำลังละลายไปตามน้ำ
น้ำไหลมาถึงตัว ลั่วเจียไป๋รีบชักมือออก ยังไม่ทันถึงครึ่งวินาที ผ้าพันแผลของเขาก็ถูกละลาย ผิวหนังก็เน่าเปื่อยเป็นวงกว้าง “น้ำนี่มีฤทธิ์กัดกร่อน!”
ลั่วเจียไป๋ถูกน้ำร้อนจนต้องแสยะปากยกแขนสูงหนีผิวน้ำ
นายเฉียวในอ่างอาบน้ำสั่นเทาร่างกายเล็กน้อย เกิดคลื่นน้ำซัดกระจายอีกครั้ง
ถูกน้ำสาดใส่หัวเปียกโชก ลั่วเจียไป๋หลับตารอคอยความรู้สึกแสบร้อนกัดกร่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่กลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ เกิดขึ้นอีกนาน
เสื้อผ้าเปียกชุ่มถูกลมพัดผ่าน เขาจามออกมา “อะไรกัน? ทำไมน้ำบางส่วนกัดกร่อน แต่บางส่วนก็ปกติดี?”
ลู่หลีจับต้นคอด้านหลังของลั่วเจียไป๋ดึงเขาออกจากคลื่นน้ำอีกระลอก “น้ำไม่มีอันตราย สิ่งที่อันตรายคือของเหลวสีทองที่ไหลออกมาจากตัวนายเฉียว”
“ของเหลวสีทองอยู่ตรงไหน?”
“มองจากกระจก” ลู่หลีหันกลับไปมองมาตลอด “ใช้ตาดูโดยตรงจะไม่เห็น”
คลื่นน้ำที่ลั่วเจียไป๋เพิ่งหลบได้ซัดเข้าใส่มิเรลล่า จู่ๆ เธอก็ร้องอุทานเบาๆ ผ้าปิดตาที่ผูกไว้ด้านหลังถูกละลายไปบางส่วน แล้วถูกน้ำไหลเชี่ยวพัดหายไป
มิเรลล่ายื่นมือคว้าไม่ทัน ไม่สามารถคว้าผ้าปิดตาไว้ได้
เปลือกตาที่ปิดแน่นสั่นระริก เธอยื่นมือคลำไปตามกระเบื้องข้างอ่างอาบน้ำ สูญเสียความสงบเยือกเย็น เธอตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเช่นนี้: