คุณนายเฉียวอุ้มทารกที่ตายแล้วออกมาจากหม้อ กอดไว้ในอ้อมแขนแล้วโยกไปมา
“ลูกของฉัน... ผลึกแห่งรักของฉัน...”
ปากครวญเพลงที่ฟังไม่เป็นทำนอง
ฟังดูเหมือนเพลงกล่อมเด็ก
“พวกคุณไปที่ไหนก็ได้ในบ้านหลังนี้แล้ว” นายเฉียวสูบบุหรี่ “บอกจุดหมายกับสาวใช้ เธอจะพาไป”
“ปะการังแดง?” เฟิงซ่านทวนข้อมูลสำคัญ รวบรวมสมาชิกทีมไว้ใกล้ตัว “ห้องโถงที่เราเข้าไปเมื่อวานมีเก้าอี้ปะการังแดงสองตัวไม่ใช่หรือ? ก็ตัวที่พวกเขานั่งนั่นไง!”
อวี๋หยิงตบหัว “พอจำได้บ้าง”
เฟิงซ่านถามสาวใช้ “พาเรากลับไปห้องโถงได้ไหม?”
สาวใช้โค้งตัวทำท่าเชื้อเชิญ “แขกทุกท่าน เชิญตามดิฉันมา”
“ดูเหมือนจะเลือกถูก” ซ่งชางหรงมองเฟิงซ่านด้วยความชื่นชม “ถึงไม่มีท่านไลเอ่อร์ นายก็ทำได้ดี”
เฟิงซ่านสีหน้าหมองลง “อาจารย์ตอบกลับผมเมื่อวาน บอกว่าดันเจี้ยนที่ผมอยู่ตอนนี้พิเศษมาก การสื่อสารหน่วงมากและอาจารย์ดูภาพจากผมไม่ได้เลย”
เขามองไปทางลู่หลีที่ไม่ไกล หัวเราะเยาะ “พวกนั้นยังงมกันอยู่นั่นไง พวกเราไปก่อน ฉันยอมรับว่าลู่หลีมีฝีมือบ้าง แต่สายตาการเลือกสมาชิกทีมของเขาไม่เอาไหนเลย”
“ส่วนมิเรลล่า” สีหน้าเฟิงซ่านดำมืดลงทันที “ฉันไปง้อดีๆ ตั้งหลายครั้ง แต่ละครั้งเธอทำเป็นไม่เห็นฉัน! น่าโมโหนัก! รอให้เธอตายในดันเจี้ยนแล้วมาอ้อนวอนขอความเมตตา ฉันก็จะสลัดเธอทิ้งอย่างแรงเหมือนกัน!”
สาวใช้เริ่มเดินไปทางห้องโถงแล้ว เฟิงซ่านตามไป พลางหันมาโบกมือให้สมาชิกสามคน “ไปกัน”