อู๋เฮิง: “ถ้าคิดตามเวลา เมื่อวานรายการเพิ่งเริ่มออกอากาศ วันนี้ก็มีคนหายพอดี น่าจะเป็นคดีของทีมงานรายการ”
เจาเจี้ยนยืดอกบิดไหล่ ตื่นเต้นสุดขีด “ต้องใช่แน่ ไม่อย่างนั้นกระดูกฉันคงแข็งหมดแล้ว”
“มา ทุกคนมาดูข้อมูลกัน”
เจาเจี้ยนหยิบเอกสารแจ้งความมา
ในเวลาเดียวกัน ภาพของทีมสามคนก็ปรากฏขึ้นบนจอ ห้องไลฟ์สดกลับมาคึกคักทันที
【ติ๊ง ๆ ๆ!】
【ขอประกาศ! ทีมสามคนออกโรงแล้ว!】
【โปรยดอกไม้ วันทยหัตถ์!】
【หัวหน้าเจาผู้กล้าหาญ ไร้เทียมทาน!】
【หมอชันสวท. ซ่งซือ ผู้ช่วยที่แกร่งที่สุด!】
【นิติวิทยาศาสตร์อู๋เฮิง ไม่มีอะไรหลบพ้นสายตา!】
【เห็นว่าเป็นพวกเขาสามคนก็วางใจแล้ว คนไร้แววอย่างเมิ่งหยางหนีไม่รอดแน่】
【หัวหน้าเจา ฉันบอกเลย คนแจ้งความนั่นแหละคือฆาตกร บุกไปบ้านข้าง ๆ พวกเขาเลย จบคดีได้ทันที!】
【ฮ่า ๆ ๆ ชอบดูตอนพวกเขาจับคนร้ายมาลงโทษจริง ๆ】
...
ในเวลาเดียวกัน บนรถไฟฟ้าระหว่างทางกลับบ้าน
หลูเฟยถามอย่างไม่เข้าใจว่า
“พี่ ทำไมพี่ถึงแจ้งตำรวจล่ะ เราถ่วงเวลาไปอีกสักหลายวันไม่ดีกว่าเหรอ”
เมิ่งหยางยิ้มบาง ๆ
“เด็กโง่ แค่ถ่วงเวลาให้คนพบศพช้าลงอย่างเดียวมันไม่มีประโยชน์หรอก ตำรวจมีแนวทางในการไขคดีของตัวเอง เราจะเดินตามแนวทางนั้นไม่ได้ ต้องทำลายมัน ทำให้พวกเขาหลงทาง แบบนี้ถึงจะปกป้องพวกเราได้มากที่สุด”
หลูเฟยพยักหน้าครุ่นคิด แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าการแจ้งความเองกับรอให้คนอื่นพบมีความแตกต่างกันอย่างไร