คำพูดของซ่งซือทำให้ทั้งสองคนกลอกตาใส่เขาพร้อมกัน
“ไม่ถูกต้อง”
หัวหน้าเจาเลิกคิ้วขึ้นทันที
“มันไม่สมเหตุสมผลนะ”
“หา? ตรงไหนไม่สมเหตุสมผล? เขารู้ว่าผมเก่ง เลยไม่กล้าทิ้งศพไว้ที่เกิดเหตุ แบบนี้มีปัญหาตรงไหน?” ซ่งซือย้อนถาม
“ผมรู้แล้วว่าหัวหน้าเจาจะพูดอะไร” อู๋เฮิงแทรกขึ้นมา “ที่เขาหมายถึงคือ ถ้าเป็นคนนอกที่ลอบเข้ามาก่อเหตุ แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนกระเบื้องล่ะ?”
ซ่งซือชะงักไปสองสามวินาที “ถ้าเขาพกกระเบื้องมาเองล่ะ หรือไม่ก็ทำงานด้านนี้อยู่แล้ว?”
“ไม่ใช่!” แววตาของหัวหน้าเจาเฉียบคมขึ้นทันที “ผมจำได้ว่าในคำให้การของป้าจางมีประโยคหนึ่งบอกว่า เช้าวันที่ 6 เมิ่งหยางเป็นคนถือเศษกระเบื้องไปทิ้ง เพราะฉะนั้นคนที่เปลี่ยนกระเบื้องก็คือเมิ่งหยาง”
“นั่นก็หมายความว่า...”
หัวหน้าเจาหยุดไปครู่หนึ่ง มองอู๋เฮิงกับซ่งซือ ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ อย่างยากจะเชื่อ
“คนที่ฆ่าก็คือพี่น้องเมิ่งหยาง”
ทันทีที่พูดจบ ทั้งห้องไลฟ์ก็ระเบิดขึ้นทันที
【บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ!!!!】
【บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ!!!!】
【โปรยดอกไม้!】
【โปรยดอกไม้!】
【สุดยอด!】
【สุดยอด!】
【หัวหน้าเจาเจ๋งมาก!】
【หัวหน้าเจาเจ๋งมาก!】
ในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยดอกไม้และโทรโข่งจิ๋ว ตัวอักษรที่พิมพ์กันรัว ๆ จนมองไม่ออกแล้ว
ทุกคนกำลังส่งเสียงชื่นชมคำพูดของหัวหน้าเจา
【คดีกระจ่างแล้ว!】
【หัวหน้าเจาสุดยอด!】
【น้ำตาจะไหลแล้ว ในที่สุดก็หาตัวคนร้ายถูกสักที】
【ฮือ ๆ ยากจริง ๆ ดูแล้วฉันยังซึ้งเลย】
【เมิ่งหยาง คราวนี้นายหนีไม่พ้นแล้ว ฉันจับตาดูนายอยู่】