ได้ยินคำพูดของเมิ่งหยาง คนขับรถชะงักไปสองวินาทีก่อนจะพูดขึ้น
“ฉันจะฆาตกรรมอะไร ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันเผลอชนเขา ตำรวจก็พูดแล้ว ฉันยอมรับว่าเป็นฝ่ายผิดหลัก แล้วยังจะเอายังไงอีก”
“งั้นเหรอ”
เมิ่งหยางยิ้มอย่างใจเย็น
เห็นเขายังยิ้มอยู่ คนขับรถก็เริ่มโมโห
“มีอะไรน่าขำ ถ้าไม่ใช่เพราะต้นไม้นั่นบังฉันไว้ ฉันจะชนเขาตายได้ยังไง มันมีอะไรน่าขำตรงไหน”
“คุณบอกว่าตอนออกจากปากตรอกเผลอชนเขาเข้า ใช่ไหม” เมิ่งหยางถามอย่างสงบ
“ใช่ แล้วมันทำไม”
“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า คุณแค่บังเอิญขับออกมาจากตรอกซินหัวสินะ”
“ใช่! ฉันแค่ขับผ่านไปเท่านั้น”
“ขับผ่านไปเหรอ หึ” เมิ่งหยางเปลี่ยนน้ำเสียงฉับพลัน แล้วถามเสียงเข้ม
“ถ้าแค่ขับผ่านไป ทำไมบนพื้นตรอกถึงมีบุหรี่ก้นกรองตกอยู่ตั้งเยอะ คุณรออยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าคนขับรถก็เปลี่ยนไปทันที รีบแก้ตัวรัว ๆ
“ฉันไม่รู้เรื่องบุหรี่ก้นกรองอะไรทั้งนั้น ฉันก็ไม่รู้จักคุณด้วย”
พูดจบ เขาก็หันไปมองตำรวจจราจร แล้วยื่นมือไปหยิบปากกาจะเซ็นชื่อ
“เจ้าหน้าที่ครับ เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุจราจร ผมเซ็นก็ได้ครับ”
“เดี๋ยวก่อน ให้เมิ่งหยางถามให้จบก่อน” เหล่าอู๋พูดแทรกขึ้นมาทันที ตำรวจจราจรก็ให้ความร่วมมือเก็บเอกสารกลับไป
“คุณรับการสอบปากคำก่อน เรื่องเซ็นชื่อยังไม่ต้องรีบ”
เห็นแม้แต่ตำรวจจราจรก็ให้เขารับการสอบปากคำ คนขับรถจึงได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างจนใจ