หวู่เฒ่าอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะตบต้นขาตัวเองอย่างแรง
“ให้ตายสิ! ไม่แปลกใจเลยที่ฉันหาหลักฐานอะไรในบ้านเมิ่งหยางไม่เจอ ที่แท้ก็ไปทำกันที่ห้องข้าง ๆ นี่เอง”
“หัวหน้าเจา งั้นจะรออะไรล่ะ รีบไปกันเถอะ เปิดประตูห้องข้าง ๆ แล้วดูว่ามีหลักฐานไหม”
“ไป!”
หัวหน้าเจารอไม่ไหวแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพุ่งออกไปเป็นคนแรก
【เฮ้ย หัวหน้าเจากับพวกนั้นไปแล้ว อีกเดี๋ยวก็รู้ผลแล้ว】
【ที่รัก รีบมาดูเร็ว เรื่องน่าตื่นเต้นกำลังจะมาอีกแล้ว】
【เฮ้อ รอบนี้จะถูกไหมก็ไม่รู้ ทุกครั้งที่คิดว่าจะเจอ สุดท้ายก็ไม่เจออะไรเลย】
【ฉันว่ารอบนี้น่าจะถูกนะ ความคิดนี้แปลกใหม่มาก เข้ากับภาพลักษณ์เจ้าเล่ห์ของเมิ่งหยางสุด ๆ】
【ฉินเหวยเก่งขนาดนี้ ถ้าเดาถูกจริง ๆ ตอนหน้าต้องสนุกแน่】
...
ปัง ๆ ๆ!
ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ!
เสียงเคาะประตูห้องดังสนั่น
เมิ่งหยางลุกขึ้น มองไปทางประตูอย่างสงสัย ทั้งวันไม่มีใครมาหาเขาเลย ตอนนี้ใครกันที่มาหา
พอเปิดประตู สายตาคมกริบของหัวหน้าเจาก็จับจ้องมาที่เมิ่งหยาง
“สวัสดีครับ หัวหน้าเจา” เมิ่งหยางยิ้มบาง ๆ
“สวัสดีค่ะ หัวหน้าเจา”
หลูเฟยยื่นหน้าออกมาจากด้านหลังเมิ่งหยางแล้วโบกมือ อยู่ในห้องมาทั้งวันจนเบื่อแล้ว ในที่สุดก็มีคนมาสักที ดีจังเลย
เห็นท่าทางกระฉับกระเฉงของหลูเฟยแล้ว หัวหน้าเจาก็ยิ่งโมโห เมื่อวานเขายังหลงเชื่อจริง ๆ ว่าหลูเฟยเป็นโรคภาพหลอน
แววตาสดใสกับรอยยิ้มหวานขนาดนี้ ใครจะกล้าบอกว่าเป็นโรคภาพหลอน!