เอ่อ...
เมิ่งหยางวางไข่ลงอย่างจนใจ
“ก็ได้ งั้นไม่กินก็ไม่กิน ไว้วันหลังฉันแอบให้เธอกินสักฟอง แล้วเธอจะรู้ว่าอร่อย”
ชั่วพริบตา ขนแขนของหลูเฟยก็ลุกชัน
“ไม่เอา! ถ้านายกล้าเอาของแบบนี้ให้ฉันกิน ฉะ...ฉันจะตัดขาดกับนาย!”
【ฮ่า ๆ ๆ หลูเฟยโมโหแล้ว โมโหแน่นอน】
【โกรธแล้วยังน่ารักขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นเทพธิดาในดวงใจฉัน】
【เมิ่งหยาง! ถ้านายกล้าเอาของแบบนี้ให้หลูเฟยของฉันกิน ฉันไม่จบกับนายแน่!】
【เมิ่งหยาง: ฉันขอสาบานต่อแม่น้ำลั่วสุยว่าจะไม่ให้น้องสาวกินไข่ฟองนี้เด็ดขาด】
...
เห็นว่าหลูเฟยกลัวของแบบนี้จริง ๆ เมิ่งหยางก็ได้แต่ยกของเข้าไปเก็บ แล้วเอาข้าวกับกระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่ออกมา พร้อมซุปลูกชิ้นอีกหนึ่งถ้วย
“มา กินข้าวกัน วันนี้มีแค่อย่างกับข้าวหนึ่งอย่างกับซุปหนึ่งถ้วย แต่ฉันเก็บกระดูกที่มีเนื้อติดไว้ให้แล้ว ไม่ได้ให้พวกเขากิน”
หลูเฟยมองเมิ่งหยางอย่างไม่ค่อยเชื่อใจ
“พี่ ในนี้ไม่มีของนั่นแน่นะ”
“วางใจได้ ใช้หม้อคนละใบกัน เมื่อกี้เธอก็กินกระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่ไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
หลูเฟยนึกขึ้นได้ ก็จริงด้วย เมื่อกี้เธอกินกระดูกเนื้อวัวชิ้นใหญ่ไปแล้ว แถมอร่อยมากด้วย
“พี่ ลูกชิ้นนี่ก็อร่อยนะ ซื้อจากไหนมาเหรอ”
“ทำเองสิ บ้านเรามีเครื่องบดเนื้อไม่ใช่เหรอ เนื้อที่ซื้อมาเมื่อวาน ฉันเลาะเอาส่วนเนื้อล้วนมาทำ ทำกินเองที่บ้านก็สบายใจ”
“อืม อร่อยจริง ๆ พี่เปิดร้านอาหารได้เลยนะเนี่ย”
เมิ่งหยางยิ้มบาง ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้