“หลูเฟย ก่อนที่หลิวฝู่กุ้ยจะหายตัวไป มีอะไรผิดปกติบ้างไหม” เจาเจี้ยนถามต่อ ราวกับว่าคำถามเมื่อครู่เป็นเพียงคำถามธรรมดาที่สุดในโลก
“ไม่รู้ค่ะ ตอนพวกเราออกจากบ้าน ลุงใหญ่ยังนอนอยู่เลย แต่หลังจากพวกเราออกมาแล้ว แกก็บ่นว่าพวกเราเสียงดัง ด่าพวกเราอยู่สองสามคำ แล้วก็โยนขวดเหล้าลงมาอีก”
“ปกติเวลาดื่มเหล้าเสร็จ ลุงใหญ่ก็เป็นแบบนี้เหรอ”
“ประมาณนั้นค่ะ ยังไงพอกลับมาก็เอาแต่ตะโกนโวยวาย”
เจาเจี้ยนถามต่ออีกสองสามข้อ ก่อนจะปิดสมุดบันทึก
“ได้ครับ ตอนนี้ผมขอสอบถามเท่านี้ก่อน ถ้ามีอะไรที่ต้องการทราบเพิ่มเติม เราจะติดต่อพวกคุณไปครับ”
กินเสร็จแล้ว เขาก็มองอู๋เฮิง
“เฒ่าอู๋ จะเอารองเท้ากลับไปด้วยไหม”
“เอากลับไปสิ เมิ่งหยาง เราต้องขอยืมรองเท้าของหลิวฝู่กุ้ยไปหนึ่งคู่เพื่อเปรียบเทียบ หลังจากเปรียบเทียบเสร็จแล้วจะเอามาคืนให้”
เมิ่งหยางรีบลุกขึ้นพยักหน้า
“อ้อ ท่านตำรวจ เอาไปได้เลยครับ ลำบากพวกท่านแล้ว ต้องรีบหาลุงใหญ่ของผมให้เจอเร็ว ๆ นะครับ”
【พระเจ้าจอร์จ! แสร้งเข้าไป แกก็แสร้งต่อไปเถอะ】
【ทั้งที่อยู่ห้องข้าง ๆ แท้ ๆ ยังทำเป็นไร้เดียงสาได้ขนาดนี้】
【ไม่ใช่มั้ง หัวหน้าเจา พวกคุณจะกลับแล้วเหรอ ลองไปดูห้องข้าง ๆ อีกหน่อยสิ】
【หมอชันสวท. ซ่ง หมอชันสวท. ซ่ง! ใช้จมูกหน่อยสิ ลองดมดู】
【เขาจะดมอะไรได้ล่ะ ไข่ต้มน้ำปัสสาวะเด็กชายตั้งหลายฟองทำเอาเขามึนไปหมดแล้ว】
【เมิ่งหยางนี่วางแผนเก่งจริง ๆ ต้องจงใจทำของกลิ่นแรงขนาดนี้แน่ ๆ จะได้ไม่ให้ตำรวจได้กลิ่นศพ】