เมิ่งหยางกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับดูเหมือนกำลังเหม่ออีกแล้ว หลูเฟยเริ่มจนใจ
ถ้าถ่ายทำแบบนี้ต่อไป หนังเรื่องหนึ่งคงต้องใช้เวลาถ่ายถึงสิบปี
【เฮอะ เหม่ออีกแล้ว】
【นี่ไปหาคนทึ่ม ๆ มาจากไหนเนี่ย】
【เมื่อกี้พูดไปไม่กี่ประโยค ฉันยังนึกว่าจะต่อบทได้แล้ว ที่ไหนได้ เหม่ออีกแล้ว】
【ฉันว่า คณะกรรมการผลิตรายการช่วยเอาบัตรคำให้เขาสักใบได้ไหม ให้อ่านตามก็ยังดี จะได้ทำให้รายการลื่นไหลขึ้นหน่อย พวกเราดูต่อไม่ไหวแล้ว】
...
จางเฉิงกัดริมฝีปากแน่น เขาเองก็อยากให้บัตรคำเหมือนกัน แต่ปัญหาคือรายการของเขาเป็นรายการเรียลลิตี้ที่ให้ผู้ร่วมรายการดื่มด่ำกับบทบาท
จะให้คนชุดดำเดินขึ้นไปยื่นบัตรคำให้เป็นตั้ง ๆ อย่างจริงจังได้ยังไง แบบนั้นหลุดจากบรรยากาศเกินไปแล้ว
เมิ่งหยางยังคงเหม่ออยู่จริง ๆ แต่ที่สำคัญคือในที่สุดเขาก็นึกออกแล้ว
《ตาข่ายสวรรค์ไร้ปรานี》
รายการเรียลลิตี้จำลองการก่ออาชญากรรม
เขาทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ในใจ เมื่อครู่ยังเป็นกังวลตั้งนาน ที่แท้ก็เป็นแค่รายการถ่ายทอดสด
ที่สำคัญคือศพตรงหน้าสมจริงเกินไป มองแวบแรกแทบแยกไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอม
ในเมื่อทั้งหมดเป็นของปลอม งั้นก็ง่ายแล้ว
รายการนี้ช่างจินตนาการบรรเจิดจริง ๆ ถึงกับคิดจะใช้การจำลองคดีอาชญากรรมเพื่อให้ความรู้เรื่องกฎหมาย
ภารกิจของเขาดูเหมือนจะเป็นการช่วยน้องสาวปกปิดความจริงเรื่องฆ่าคน
เอาเถอะ ในเมื่อมาแล้วก็แสดงให้เต็มที่ก็แล้วกัน
【ติ๊ง!】
ขณะนั้นเอง เสียงกลไกใสกังวานก็ดังขึ้นในหัวของเมิ่งหยาง
【ระบบฝึกแก้คดีระดับสมบูรณ์แบบเริ่มทำงาน!】
ดวงตาของเมิ่งหยางเป็นประกายขึ้นมาทันที มาแล้ว ของวิเศษประจำตัวมาแล้ว
ว่าแล้วเชียว ข้ามมิติมาทั้งทีจะไม่มีของวิเศษประจำตัวได้ยังไง
แต่ชื่อระบบนี่ประหลาดชะมัด ฝึกแก้คดีงั้นเหรอ ฝึกใครล่ะ
ฉันเหรอ
【โหลดระบบสำเร็จ ผูกระบบกับผู้ใช้สำเร็จ มอบห่อของขวัญสำหรับมือใหม่หนึ่งชุด เปิดให้อัตโนมัติ】
【ติ๊ง! ผู้ใช้ได้รับทักษะ: ชำนาญกายวิภาคมนุษย์】
【ติ๊ง! ผู้ใช้ได้รับทักษะ: ปลดกุญแจ】
【แจ้งเตือน: ผู้ใช้ต้องพยายามสร้างอุปสรรคในคดี เพื่อช่วยให้ตำรวจพัฒนาความสามารถในการแก้คดี เมื่อทำภารกิจสำเร็จแต่ละครั้งจะได้รับรางวัลตามสมควร】
【ภารกิจครั้งนี้: ภายในสิบห้าวัน ห้ามให้ตำรวจตั้งข้อหาน้องสาว】
เสียงนั้นเงียบลงเพียงเท่านี้
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
ระบบนี้ช่างเป็นพลังบวกจริง ๆ
ให้สร้างอุปสรรคเพื่อช่วยให้คุณตำรวจพัฒนาความสามารถในการแก้คดีสินะ ไม่มีปัญหา
ชาติที่แล้วเขาดูหนังสืบสวน นิยาย และการ์ตูนแนวนี้มาหมดแล้ว มีกลเม็ดตั้งเยอะ ง่ายสุด ๆ!
【ให้ตายสิ! เขายังมีหน้ามายิ้มอีก】
【นี่มันหัวเราะหลุดบทชัด ๆ ทีมงานรายการ รีบออกมาจัดการ เปลี่ยนคน!】
【เปลี่ยนคน ไม่งั้นพวกเราไม่ดูแล้ว มาเข้าฉากกับหลูเฟยของฉันแบบนี้ เท่ากับดูถูกหลูเฟยของฉันชัด ๆ】
【ฉันนึกภาพออกเลย พอตำรวจโผล่มา เขาก็หัวเราะออกมาทันที แล้วพูดว่า “อ้าว ขอโทษที อดกลั้นไม่ไหวจริง ๆ ผมนี่แหละฆาตกร ผมเป็นฆาตกรจริง ๆ”】
【ให้คะแนนแย่!】
【มีปุ่มเร่งไหม ฉันอยากกดข้ามไอ้ตัวปัญญาอ่อนนี่เต็มที】
...
หลูเฟยนั่งหดตัวอยู่บนเก้าอี้ พอเห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของเมิ่งหยาง เธอเกือบจะหลุดขำ ต้องกัดกล้ามเนื้อใบหน้าอย่างแรงถึงจะข่มใจไว้ได้
นี่มันคนแบบไหนกันเนี่ย
ฉันฆ่าคนอยู่นะ ช่วยทำตัวจริงจังหน่อยไม่ได้หรือไง
จางเฉิงยกมือปิดหน้า หมดคำจะพูดโดยสิ้นเชิง
เดิมทีคิดจะหาคนไร้แววมาช่วยถ่วงเวลาไปก่อน ใครจะไปคิดว่าจะได้ตัวปัญญาอ่อนแบบนี้มา
ถึงกับหัวเราะหลุดบท รายการตอนนี้เสียหน้าจนหมดแล้ว
ยอดความนิยมในห้องถ่ายทอดสดพุ่งเกินหนึ่งหมื่นแล้ว
ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของจางเฉิงก็ดังขึ้นกะทันหัน
เขาก้มดู เป็นสายจากหวังปั๋วซง ผู้อำนวยการสถานี
เอาเถอะ ถึงเวลามาก็ต้องมาอยู่ดี
“จางเฉิง แกเอาอะไรมาให้ดูเนี่ย ไม่ใช่บอกว่าคัดคนไร้แววคนนี้มาแล้วเหรอ แล้วทำไมยังหัวเราะหลุดบทได้อีก แกไม่คิดจะทำงานแล้วใช่ไหม”
เสียงตะคอกของหวังปั๋วซงดังมาจากปลายสาย
จางเฉิงขยับโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย สีหน้าอับจนปัญญา
“ผู้อำนวยการ ตอนผมฝึกเขาก่อนหน้านี้ก็ไม่มีปัญหานะครับ เขาอาจจะแค่ตื่นเวที เดี๋ยวก็ปรับตัวได้ครับ”
“ฉันไม่สนว่าเขาจะตื่นเวทีหรือไม่ตื่นเวที สรุปคือตอนนี้แกรีบจบรายการให้ฉัน อย่าให้ฉันต้องเห็นรายการน่าขยะแขยงแบบนี้ต่อไป!”
ตู๊ด ๆ ๆ---
ปลายสายมีเพียงเสียงสัญญาณว่างดังขึ้น
จางเฉิงเบ้ปาก แม่งเอ๊ย เอาแต่ด่าคนอย่างเดียว ตอนแรกฉันบอกให้หานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมมาอีกคน ก็เป็นแกไม่ใช่หรือที่บอกว่าแพง เอาแต่ยืนกรานให้หาคนไร้แววมารับหน้าที่แทนชั่วคราวหนึ่งตอน
ตอนนี้พอเกิดเรื่องขึ้นมา ทุกอย่างก็กลายเป็นความผิดของฉันหมด
“ผู้กำกับ ให้ผมไปแทนไหมครับ” หลิวฉีแอบยกมือขึ้น
“เปลี่ยนบ้าอะไรล่ะ นายโดดเด่นขนาดนี้ มีชื่อเสียงขนาดนี้ ใครจะไม่รู้จักนายบ้าง”
หลิวฉีสะบัดหัวอย่างภูมิใจ ในที่สุดผู้กำกับก็พูดความจริงออกมาสักที
...
หลังคิดได้แล้ว เมิ่งหยางก็หันไปปิดประตู เดินไปหาหลูเฟย แล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนเบา ๆ พร้อมปลอบเสียงนุ่ม
“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้ พี่จะปกป้องเธอเอง”
น้ำเสียงกับสีหน้าที่มั่นคงสุด ๆ ของเขาทำให้หลูเฟยชะงักไป นี่เข้าสู่บทแล้วเหรอ ดูเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาเหมือนกันนะ งั้นฉันก็จะแสดงให้ดีบ้างแล้ว
【ปล่อยหลูเฟยของฉันเดี๋ยวนี้ ยังมียางอายอยู่ไหม】
【แม่งเอ๊ย ที่แท้ที่จู่ ๆ ก็ไม่หัวเราะ เพราะจะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งนี่เอง】
【เอามือสกปรก ๆ ของแกออกไปซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน มีดใหญ่สี่สิบเมตรของฉันพร้อมแล้ว】
...
“พี่ หนูกลัว หนูจะถูกจับเข้าคุกไหม หนูยังเด็กอยู่นะ” หลูเฟยขดตัวอยู่ในอ้อมแขนเมิ่งหยาง ตัวสั่นเทา
“ไม่ต้องห่วง พี่อยู่ตรงนี้ ตำรวจจับเธอไม่ได้หรอก”
เมิ่งหยางก้มมองหลูเฟย มือขยับไปมาโดยไม่ตั้งใจ จนปัดกล้องจิ๋วที่เกะกะอยู่ตรงหน้าอกตกลงพื้น
“เกิดอะไรขึ้น ห้องถ่ายทอดสดของเมิ่งหยางทำไมจอดำ” จางเฉิงชี้หน้าจอถาม
“ผู้กำกับ เมิ่งหยางเผลอปัดกล้องตกครับ”
“พระเจ้าจอร์จ! ฉันย้ำกับเขาตั้งกี่ครั้งว่าให้ระวัง กล้องก็ไม่มีแล้ว ผู้ชมจะดูอะไร” จางเฉิงอดด่าออกมาไม่ได้
“รีบดูซิว่าหากล้องมาเปลี่ยนได้ไหม”
“ผู้กำกับ ตอนนี้เปลี่ยนไม่ได้ครับ แต่ยังใช้กล้องของหลูเฟยกับกล้องประจำที่ได้ เลยยังไม่กระทบการถ่ายทอดสด อีกอย่าง ห้องถ่ายทอดสดของเมิ่งหยางเดิมทีก็ไม่มีคนดูอยู่แล้วครับ”
ก็จริง ในเมื่อไม่มีใครดู งั้นรอต่อไปก่อนก็ได้ บางทีไม่ต้องเปลี่ยนกล้อง รายการอาจจบลงแล้วปิดฉากอย่างสวยงามไปเลยก็ได้
...
“น้องสาว ตอนนี้พี่สับสนไปหมด มีหลายเรื่องที่จำไม่ได้ เธอช่วยบอกพี่หน่อยได้ไหมว่าพวกเราทำอะไรกันอยู่”
เมิ่งหยางไม่รู้จริง ๆ เพราะเพิ่งข้ามมิติมาได้ไม่นาน ความทรงจำยังไม่กลับมา
เดิมทีหลูเฟยคิดว่าเมิ่งหยางเข้าบทแล้ว ไม่นึกว่าเขาจะถามแบบนี้อีก เลยอึ้งไปทันที
เขาจำทั้งภูมิหลังคดีและข้อมูลตัวละครไม่ได้เลยสักนิดสินะ
หลูเฟยตอบว่า “พี่ทำงานส่งอาหาร ส่วนหนูยังเรียนหนังสืออยู่ หลังจากพ่อแม่ตาย พวกเราก็ไปอยู่กับลุงใหญ่”
พูดจบ หลูเฟยก็หันหน้าไปหลบกล้อง แล้วกัดฟันแน่น นี่คงนึกออกแล้วสินะ
【เอาอย่างนี้ ให้บัตรคำเขาสักใบเถอะ ไม่ไหวก็เอาบัตรของฉันให้เขาไปเลย ฉันขี้เกียจด่าแล้ว】
【เฮ้อ พวกคุณก็ดูหลูเฟยไปแล้วกัน ส่วนคนนั้นก็ทำเป็นมองไม่เห็นไปเลย】
【ฉันหยิบนิตยสารมาบังเมิ่งหยางแล้ว แบบนี้ก็จะเห็นแต่หลูเฟย】
【ขอหนังสือรวมภาพถ่ายชุดว่ายน้ำญี่ปุ่นหน่อย จริง ๆ ฉันแค่อยากเอามาบังเมิ่งหยางเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำอย่างอื่น】