เมิ่งหยางกำลังคิดเรื่องนี้อยู่จริง ๆ เขาแกล้งทำเป็นเดินผ่านโรงแรม แล้วเหลือบมองเข้าไปแวบหนึ่ง
ตรงทางเข้ามีกล้องวงจรปิด ตอนหลูเฟยเดินเข้าไปเมื่อครู่ต้องถูกถ่ายเอาไว้แน่
นอกจากนี้ยังมีเจ้าของโรงแรมคนนั้นด้วย ดูเผิน ๆ เหมือนเฉื่อยชา แต่ดวงตากลับหื่นกาม เห็นผู้หญิงอย่างหลูเฟยแล้วคงต้องแอบมองอีกหลายครั้งแน่
ถ้าลงมือตอนนี้ ต่อให้เขาไม่ทิ้งร่องรอยไว้ หลูเฟยก็คงเดือดร้อนอยู่ดี
ช่างเถอะ คงต้องรอโอกาสหน้าแล้ว
...
ในห้อง ฉินเหวยดูเหมือนจะคิดว่าตัวเองควบคุมสถานการณ์ไว้ได้หมดแล้ว จึงผ่อนคลายลงมาก เขาหยิบปืนสีดำกระบอกหนึ่งออกมาจากเอวด้านหลัง แล้วเล่นมันอวดไปมา แต่สายตากลับจับจ้องหลูเฟย รอให้เธอเอ่ยปากถาม
“เอ๊ะ คุณตำรวจ นี่คุณพกไฟแช็กมาด้วยเหรอ”
หลูเฟยถามอย่างให้ความร่วมมือ แต่คำถามนี้กลับทำให้สีหน้าของฉินเหวยแข็งค้างทันที ส่วนในห้องไลฟ์ก็หัวเราะกันแทบตาย
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ หลูเฟยเล่นเก่งเกินไปแล้ว】
【ฉินเหวยอุตส่าห์อยากอวดว่ามีปืน คุณดันถามว่าเป็นไฟแช็ก จะทำฉันขำตายหรือไง】
【บอกไว้ก่อนเลยนะ นั่นเป็นไฟแช็กจริง ๆ ฉันก็มีอันหนึ่ง เหมือนปืนจริงเป๊ะ】
【ฉินเหวยใกล้จะคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว ดูมือเขาสิ สั่นเพราะโมโหหมดแล้ว】
...
“ไม่ใช่! นี่เป็นปืนจริง!” ฉินเหวยกัดฟันพูด “เมื่อก่อนฉันเคยพกมันไปที่ป่าดิบชื้นแอมะซอน ไล่งูเหลือมยักษ์จนหนีไป แล้วก็เคยไปล่าเสือชีตาห์ที่ทุ่งหญ้าในแอฟริกา ยัง...”
ฉินเหวยยังอยากพูดต่อ แต่เห็นสีหน้าของหลูเฟยที่เต็มไปด้วยแววล้อเลียน เห็นชัดว่าไม่เชื่อเขาสักนิด จนตัวเขาเองก็เริ่มแต่งเรื่องต่อไม่ไหว
ให้ตายเถอะ จะมั่วอะไรนักหนา
ไหน ๆ ก็มาถึงห้องแล้ว มัดเธอแล้วจัดการเสียเลย จากนั้นถ่ายรูปเปลือยไว้ข่มขู่เธอก็จบ จะเล่นเกมหลอกล่อกันไปมาทำไม