เมิ่งหยางพยักหน้าให้เธอเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้วางใจ
ทั้งสองรีบออกจากโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังตรอกเล็ก ๆ ข้างโรงเรียน ส่วนเมิ่งหยางก็ถอดหมวกกันน็อกแล้วเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
[มาเลย ทุกคนลองทายกันสิว่าเซฟเฮาส์ของฉินเหวยอยู่ที่ไหน]
[เซฟเฮาส์ก็เป็นแค่บ้านธรรมดา พูดง่าย ๆ ก็คือบ้านที่คนอื่นไม่รู้จักนั่นแหละ]
[ขอดูแผนที่ก่อน ถ้าเดินไปทางนี้จะเจอหมู่บ้านในเมือง ข้างในมีห้องเช่าเยอะแยะ ฉินเหวยคงไม่ได้เช่าบ้านซ่อนอยู่ในนั้นหรอกนะ]
[ถ้าเป็นฉัน ฉันจะเช่าบ้านที่มีลาน แล้วขุดห้องใต้ดิน จากนั้นก็... ฮิฮิ]
[@หัวหน้าเจา ข้างบนมีคนโรคจิต รีบจับไปเลยครับ]
[ถึงจะดูโรคจิตไปหน่อย แต่ก็เคยมีคดีแบบนี้นะ จับผู้หญิงหลายคนไปขังไว้ในห้องใต้ดิน สุดท้ายพวกเธอยังแย่งความโปรดปรานกันอีก]
...
...
ฉินเหวยพาหลูเฟยเดินเข้าไปในหมู่บ้านในเมือง เดินลึกเข้าไปกว่าสิบนาทีก่อนจะหยุด
ตรงหน้าคือโรงแรมเล็ก ๆ ของเอกชนชื่อโรงแรมหลี่จิง
หลูเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอมองฉินเหวยอย่างงุนงง
ฉินเหวยพยักหน้าเป็นการยืนยัน
“เพื่อน เซฟเฮาส์ของฉันอยู่ที่นี่แหละ แบบนี้คนอื่นจะได้ไม่สงสัย”
หลูเฟยพยักหน้าช้า ๆ ในใจแอบด่าว่า มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่สงสัย
ที่เขาพาเธอมาถึงที่นี่ ก็น่าจะเป็นจุดหมายแล้วสินะ
[ให้ตายสิ ฉินเหวยนี่หน้าด้านจริง ๆ นี่มันเปิดห้องชัด ๆ เลยนี่หว่า]
[อ้อมไปตั้งไกล นึกว่าฉินเหวยจะมีอะไรสนุก ๆ ให้ดู ที่แท้ก็แค่นี้เองเหรอ]