เมื่อเห็นหลิวฮ่าวที่กลายเป็นซอมบี้ ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิต ตอนที่ซูหว่านหว่านกำลังตกตะลึง พ่อแม่ของเธอก็คุกเข่าก้มกราบแล้ว
“ชวนเอ๊ย ครอบครัวเราสามคนลำบากกันมามาก ตอนที่แกคบกับหว่านหว่าน พวกเราก็เห็นแกเป็นลูกชายแท้ ๆ นะ”
“ชวน ไว้ชีวิตพวกเราเถอะ เรารู้จักกันมาตั้งนาน ย่อมมีความผูกพันกันบ้าง”
เมื่อเห็นสภาพพ่อแม่ ซูหว่านหว่านก็ได้สติในที่สุด เธอรู้ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับความตาย หากไม่มีวิธีใดช่วยพลิกสถานการณ์ เธอต้องตายอยู่ที่นี่แน่
“พี่ชวน ฉันสาบานว่าต่อจากนี้จะไม่คิดทรยศอีก! พี่พูดอะไรฉันก็ฟัง ให้ทำอะไรก็ทำ!”
ซูหว่านหว่านถึงกับถอดเสื้อคลุมที่เปื้อนจากการถูกซอมบี้ข่วนออก กลัวว่าเสื้อผ้ายับยู่ยี่จะทำลายความงามของตัวเอง เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้า หวังให้จี้ชวนเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ
จี้ชวนแค่นเสียง “ให้ทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของจี้ชวน ซูหว่านหว่านก็รีบก้าวเข้ามาพยักหน้าแรง ๆ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาก เธอพูดเสียงประจบปนเขินอาย “พี่ชวน ได้ทุกอย่างเลย ฉันคิดถึงพี่มาก”
แต่จี้ชวนกลับโยนมีดสั้นไปตรงหน้าซูหว่านหว่าน “ฆ่าสองคนนั่นซะ”
คำพูดของจี้ชวนทำให้พ่อแม่ของซูหว่านหว่านหนาวสะท้านไปทั้งใจ พวกเขาก้มกราบถี่และแรงกว่าเดิม จนหน้าผากเริ่มมีเลือดซึม
“ชวนเอ๊ย ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันรู้ว่าแกไม่มีพ่อแม่ แต่ฉันก็เหมือนแม่แกครึ่งคน...”
“ใช่แล้วชวน หว่านหว่านขาดพ่อแม่ไม่ได้ ต่อไปพวกเราสองคนจะยอมรับแกเป็นลูกเขยคนเดียวแน่นอน”
เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อแม่ซูหว่านหว่าน จี้ชวนก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ตอนที่เขาคบกับซูหว่านหว่าน ไอ้แก่สองคนนี่เอาแต่จับผิดเขา ทุกครั้งที่ไปบ้านพวกนั้น ถ้าเอาของไปน้อยกว่าครั้งก่อนก็จะทำหน้าบึ้ง การที่เขาคอยดูแลพวกนั้นกลับถูกมองเป็นเรื่องสมควร ตอนนี้ยังจะให้เขาเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าอีกหรือ