เสิ่นเฉียวเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา เธอซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า กลั้นหายใจจนแทบไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่างูเหลือมสีทองตรงหน้าหลังจากกินเป็ดป่าไปตัวหนึ่งแล้วจะอิ่มหรือยัง
กินมันแล้วก็อย่ามากินฉันนะ!
ฉันไม่มีเนื้อให้กินสักหน่อย!
เสิ่นเฉียวภาวนาอยู่ในใจเงียบ ๆ พลางประเมินกำลังของตัวเองไปด้วย
ฝีมือของเธอรับมือกับเป็ดกลายพันธุ์ตัวเดียวยังแทบไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงูเหลือมสีทองตัวนี้ เกรงว่าถ้าบุกเข้าไปก็คงมีแต่จะกลายเป็นอาหารของมัน
เสิ่นเฉียวรู้ตัวดี ชาติที่แล้วเธอไม่ใช่คนที่ถนัดการต่อสู้ งานที่ทำส่วนใหญ่เป็นงานสนับสนุนด้านหลัง
ถึงจะเข้าร่วมการฝึกของทีมอยู่บ่อย ๆ แต่พลังต่อสู้ของเธอก็อยู่ระดับต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของทีมมาตลอด
ชาตินี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอแทบจะเป็นพวกสู้ไม่ได้สักกระบวนท่า
เธอไม่อยากมีจุดจบเหมือนเจ้าของร่างเดิม ที่ออกไปล่าสัตว์ครั้งแรกก็สิ้นชีพ เพราะฉะนั้นถ้าถึงเวลาต้องหดหัวก็ต้องหด
ไข่เป็ดป่าอะไรนั่น ไม่กินก็ได้!
หลังกินเป็ดไปตัวหนึ่ง งูยักษ์ก็เห็นได้ชัดว่าต้องใช้เวลาย่อย มันขดตัวอยู่ข้างรังเป็ดป่า หางพาดทับไข่เป็ดหลายฟอง ดูผ่อนคลายสบายใจสุด ๆ!
เสิ่นเฉียวกัดฟัน ที่นี่เป็นแหล่งเก็บของชั้นดีแท้ ๆ น่าเสียดายจริง ๆ! แต่ตอนนี้เอาชีวิตรอดไว้ก่อนสำคัญกว่า
เธอย่อตัวลง เตรียมค่อย ๆ ถอยออกไป
แต่เหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้งเธอเข้าให้ เธอเผลอเหยียบกิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งเข้า
ดังกร๊อบ!
เสียงนั้นดังชัดเจน งูยักษ์ยกตัวขึ้น ดวงตาเรียวตั้งจ้องมาทางนี้ เสิ่นเฉียวรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว