เสิ่นเฉียวดื่มน้ำพุจากมิติส่วนตัวไปสองสามอึก แล้วเคี้ยวเนื้อวัวแห้งชิ้นหนึ่งเพื่อเติมแรง
จากนั้นเธอก็ถือเคียวเดินไปข้างกรงดักปลา ข้างในปลากับกุ้งยังดิ้นพล่านไม่หยุด
แต่พอเห็นปลาตัวใหญ่หลายตัวในนั้น เธอก็ทำหน้าเอือมระอาทันที
เพราะพวกมันน่าเกลียดเกินไปจริง ๆ
ปลาอะไรถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?
ตัวเต็มไปด้วยตุ่มดำ ๆ แถมบนหลังยังมีหนามแหลมคมวาววับเรียงเป็นแถว
แม้แต่ฟันก็ยังคมกริบ กำลังกัดแทะกรงปลาอย่างบ้าคลั่ง
แย่แล้ว กรงปลาจะถูกกัดขาดอยู่แล้ว
เธอรีบเก็บกรงปลาเข้าไปในมิติส่วนตัว ปลาตัวใหญ่ที่เมื่อครู่ยังดิ้นพล่านอยู่ก็แน่นิ่งไปทันที
เสิ่นเฉียวแกะกรงปลาออก แล้วเทปลาตัวใหญ่ข้างในออกมา
ปลาแต่ละตัวใหญ่มาก น้ำหนักแทบทุกตัวเกิน 20 ชั่ง รูปร่างน่าเกลียด แถมยังดุร้ายมาก
ตัวที่ใหญ่ที่สุดหนักเกิน 40 ชั่งเสียอีก โชคดีที่เธอประเมินขนาดของปลากลายพันธุ์ไว้ล่วงหน้า กรงที่สานจึงมีขนาดใหญ่พอ ไม่อย่างนั้นปลาตัวนี้คงเข้าไปไม่ได้
สิ่งที่ทำให้เธอดีใจที่สุดคือ ในกรงปลามีกุ้งเครย์ฟิชตัวเล็กอยู่ด้วย
โอ้ ไม่ใช่กุ้งเครย์ฟิชตัวเล็กหรอก แต่เป็นกุ้งเครย์ฟิชรุ่นพลัสต่างหาก
ตัวใหญ่กว่ากุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียที่เธอเคยเห็นเสียอีก
โอ้ สวรรค์ช่วย!
ความทรงจำเรื่องกุ้งเครย์ฟิชรสกระเทียมกับรสเผ็ดชาลอยขึ้นมาในหัวทันที ตายแล้ว ตายแล้ว!
เธอรีบตรวจดูกุ้งเครย์ฟิช
ติ๊ด ๆ สัตว์กลายพันธุ์ที่มีสารกัมมันตรังสีระดับสูง ไม่แนะนำให้รับประทาน