“ลิงน้อย! ลิงน้อย! ตื่นสิ!”
ได้ยินดังนั้น ลิงหินก็ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง เห็นคนหลายคนกำลังเขย่าตัวเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงน
“ข้าไม่ได้นอนอยู่ที่ศาลาซานชิงหรือ? นี่ที่ไหนกัน?”
“เจ้าลิงนี่ หลับจนเพ้อหรือไง? ที่นี่คือเขาฟางชุ่น เป็นสถานที่ฝึกตนของเซียน ที่ไหนจะมีศาลาซานชิง!”
พอได้ยินคำนี้ ลิงก็รู้สึกตัวทันที รู้ว่าตัวเองถูกหลอกเข้าแล้ว
เขาจึงลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวขอบคุณมนุษย์กลุ่มนั้น
ที่นี่คือทวีปซีนิวเหอโจว ที่ซึ่งมนุษย์และปีศาจปะปนกัน ผู้คนก็ไม่ได้กลัวเขา
ลิงหินได้ยินว่าตนเองต้องไปเรียนวิชาที่เขาฟางชุ่น ก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาในใจ
“ขึ้นเขากินลูกท้อ? ไม่เอาดีกว่า ไม่เอาดีกว่า เผื่อลิงแก่ตัวนั้นจะมาวนเวียนหาข้าอีก ข้าจะลงเขาไปในเมืองดีกว่า ที่นั่นมีผู้คนพลุกพล่าน วิญญาณของลิงแก่คงไม่กล้ามาหรอก!”
พูดจบ เขาก็เดินมุ่งหน้าลงเขา
จุ่นถีอยู่เบื้องบน ส่งเสียงเย็นชา มองลิงหินด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอีกต่อไป
“ฮึ! ก้าวเข้ามาในเขตฝึกตนฟางชุ่นของข้าแล้ว ยังคิดจะออกไปอีกหรือ?”
ลิงหินเดินไปนานเท่าไรก็ยังไม่ถึงเชิงเขา
สีหน้าเริ่มฉงน แต่ในใจกลับรู้ชัดเจนดีว่า เขาฟางชุ่นแห่งนี้ ไม่ว่าเขาจะยินดีหรือไม่ก็ต้องไป
และในตอนนั้นเอง ตรงหน้าก็ปรากฏร่างคนหนึ่ง พร้อมกับเสียงเพลงภูเขาดังแว่วมา!
“ดูหมากไม้ล้ม ฟันไม้ดังเปรี้ยง เดินเรื่อยเปื่อยตามขอบเมฆและหุบเขา ขายฟืนซื้อเหล้า หัวเราะเย้ยหยันตนเอง ชอบพอในความสงบ เนินเขาสูงในฤดูใบไม้ร่วง หนุนรากสนมองจันทร์ หลับจนฟ้าสาง จำป่าเก่าได้ ปีนผาข้ามเขา ถือขวานตัดเถาแห้ง