บทที่ 5 ลิงหินกำเนิด
ผลการคำนวณของเขารู้ว่า ลิงหินยังคงอยู่บนยอดเขาฮวากั่วซาน ไม่มีทีท่าว่าจะออกมา
ครานี้ เขาไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป
ภายในเขาฟางชุ่น ร่างของฉุนถีค่อย ๆ เลือนราง แล้วหายวับไป
เหนือท้องฟ้าเขาฮวากั่วซาน มีร่างหนึ่งในชุดนักพรตแปลงกายเป็นจอมบรรพชนผู่ถีปรากฏขึ้น
เขามองดูก้อนหินหลากสีสันนี้ แทบไม่เชื่อสายตา
เกิดอะไรขึ้น?
ปีนั้นเขาวางหมากเอง มาถึงที่นี่ด้วยตนเอง รู้สึกถึงลิงหินที่ดิ้นรนอยู่ภายใน อยากหลุดพ้นจากพันธนาการของศิลา
ดังนั้นเขาจึงสามารถคำนวณเวลากำเนิดของซุนหงอคงได้
แต่ตอนนี้ เขาพบว่า ลิงหินกลับอยู่อย่างสงบภายในนั้น ดูดซับปราณสวรรค์ปฐพี
แถมศักยภาพยังเพิ่มขึ้นอย่างมาก กระทั่งใกล้เคียงกับรากฐานของสัตว์เทพขั้นต้นระดับสูงสุด
หรือมีคนวางแผนลอบทำอะไรมัน?
ฉุนถีพอคิดถึงตรงนี้ แววตาเย็นวาบก็เปล่งประกาย
จากนั้น เขาจึงเริ่มคำนวณโดยตรง
ผลกลับพบว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยมีผู้แข็งแกร่งมายังยอดเขาเลย
ส่วนใต้เขาล้วนเป็นฝูงลิงป่าที่ได้ปราณสวรรค์ปฐพีหล่อเลี้ยง แต่มียอดเขามีค่ายกลกัก ลิงพวกนั้นขึ้นมาไม่ได้
“หรือเจ้าลิงรู้สึกถึงความไม่ธรรมดาของปราณสวรรค์ปฐพี รู้สึกว่าศักยภาพตนกำลังเพิ่มพูน จึงไม่ยอมออกมา?”
ฉุนถีครุ่นคิดด้วยความกังขา
วินาทีนั้น เขาอยากลงมือจริง ๆ ระเบิดหินหลากสีสันนี้ให้แตก แล้วบีบบังคับให้เจ้าลิงออกมา
แต่เขารู้ดีว่า ทำเช่นนั้น ต่อให้เป็นเซียนก็ยังไม่อาจแบกรับผล
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็คิดแผนได้
เห็นเพียงเขาชี้ไปข้าง ๆ ฉับพลัน ร่างจริงของฉุนถีก็ปรากฏ
จากนั้น สองร่างสบตากัน ต่างอ่านเจตนาของกันและกันออก
ทันใดร่างทั้งสองก็เปลี่ยนโฉมครั้งใหญ่ กลายเป็นลิงสองตัว ร่วงลงใต้เขา จากนั้นก็ไต่ขึ้นเขาไป
ค่ายกลกักนั้นไม่อาจต้านทั้งสองได้เลย
ในเวลาเดียวกัน ซุนหงอคงที่กำลังดูดซับปราณสวรรค์ปฐพีในก้อนหิน กลับกำลังคิดอยู่เพียงลำพัง
“ดูท่าเรื่องที่น้องชายพูดคงไม่จริง นิยายก็เป็นเพียงแค่นิยาย จะเป็นเรื่องจริงได้อย่างไร!”
“แต่ปราณสวรรค์ปฐพีนี่ก็ได้กระตุ้นศักยภาพของเราออกมาจนหมดแล้วจริง ๆ ตอนนี้ก้อนหินนี่ ก็ขังเราไว้ไม่ได้แล้ว!”
“แต่เพื่อกันไว้ก่อน ก็อีกร้อยปีค่อยออกมาเถอะ!”
“เอ๊ะ? มีคนมา!”
บัดนี้ เขาสัมผัสได้ด้วยจิตวิญญาณแล้ว
เห็นเพียงลิงป่าสองตัวมายังบริเวณใกล้เขา แล้วหยุดลง
“เฮ้ ว่าแต่เถอะ พวกเราทุกวี่วันเที่ยวเล่นในหุบเขา ช่างสุขสบายจริง!”
“ใครจะว่าไม่ใช่เล่า ตื่นมาก็มีผลไม้กิน กินอิ่มก็ดื่มสุราลิง นอนหลับยาวอีกที เรียกได้ว่าเลิศลอยหรรษา!”
“ไร้กังวล งดงามแท้!”
เมื่อได้ฟังวาจานี้ ซุนหงอคงก็ใจเต้นขึ้นมา
เขาคิดถึงคราอยู่ที่สำนักซานเว่ย ได้ปล่อยตัวตามสบาย ช่างเพลิดเพลินใจยิ่ง
ชั่วขณะนั้น เขาก็เกิดแรงกระตุ้นอยากออกมา
สองลิงสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของหินหลากสีสัน ในใจยินดี ตัดสินใจเติมไฟอีกขนาน
ลิงตัวหนึ่งเอ่ยว่า “เจ้าว่า ก้อนหินใหญ่นี้ขยับได้หรือไม่?”
“เจ้านี่โง่จริง หินจะขยับได้อย่างไร? หากมันมองเห็น ได้แต่ริษยาพวกเราเที่ยวเขาเล่นน้ำ กินดื่มสำมะเลเทเมากระมัง!”
“ก็จริง อย่างนี้แล้ว เป็นลิงก็ไม่เห็นจะแย่ ยังดีกว่าหินงิ่แบบนี้ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นพัน ๆ ปี!”
ฟังดังนั้น ซุนหงอคงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
บัดนี้ เขาแทบอยากจะออกไปเดี๋ยวนั้น
แต่เขาก็นึกถึงทุกอย่างในบันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก คิดถึงชะตากรรมของตนในภายภาคหน้า ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
พอสงบ เขาก็วิเคราะห์ถึงความผิดปกติได้
ไม่ถูก มีค่ายกลกักที่นี่ ลิงธรรมดาขึ้นมาได้อย่างไร?
แค่ข้อนี้ก็ผิดปกติแล้ว!
ทันใด ทฤษฎีสมคบคิดในนิยายแฟนฟิกชันก็ผุดขึ้นในหัวเขา
เจ้าลิงสองตัวนี้ ต้องมีพิรุธ
พวกมันจงใจยั่วยุเขา คิดให้เขาออกมา!
อย่าหลงกล!
ดังนั้น ซุนหงอคงผู้สงบสติลงได้แล้ว ก็ดูดซับปราณสวรรค์ปฐพีต่อ ไม่ว่าเจ้าลิงสองตัวจะกล่าวอะไร เขาก็ไม่ไหวติง
เห็นเช่นนี้ ใจของฉุนถีก็กดดิ่งลง
สองลิงได้แต่หยอกล้อกันลงเขา แล้วหายสาบสูญไป
บนนภา ฉุนถีมีสีหน้าเขียวคล้ำ
เขาคาดไม่ถึงเลยว่า เขายั่วยุถึงเพียงนี้ นิสัยซุกซนของเจ้าลิงจะอดกลั้นได้
บัดนี้ ในที่สุดเขาก็รู้ว่า ทุกอย่างดูไม่เป็นไปตามที่เขาคิด
เขาหลิงซาน แดนเกษมสุข!
“ศิษย์พี่ ไม่ชอบกลแล้ว!”
เจียหยิ่นเห็นฉุนถีกลับมา สีหน้ายิ่งทุกข์หนักขึ้น
“ศิษย์น้อง อย่าได้ตระหนก ข้ารู้ทั้งหมดแล้ว!”
“ศิษย์พี่ หรือว่าซานชิงร่วมมือกันวางแผนพวกเรา? ข้าจะไปตำหนักจื่อเซียวเดี๋ยวนี้ ไปเผชิญหน้ากับพวกเขาให้รู้เรื่อง!”
เจียหยิ่นเห็นดังนั้น จึงรีบห้าม
“ศิษย์น้อง เรื่องเล็กน้อย อย่าไปรบกวนอาจารย์ ข้าคำนวณได้ว่า ครั้งนี้ซานชิงไม่ได้เข้าแทรกแซง น่าจะเป็นที่ตัวเจ้าลิงเอง!”
ได้ฟังดังนั้น ฉุนถียิ่งกราดเกรี้ยว
“เห็นการเดินทางสู่ตะวันตกคืบหน้า กำลังจะเริ่ม แต่เจ้าลิงกลับหลบในหินไม่ยอมออกมา เช่นนี้จะดีอย่างไร? หรือต้องเปลี่ยนตัว?”
เจียหยิ่นส่ายหน้า “ผลกรรมแห่งการเดินทางสู่ตะวันตกยิ่งใหญ่ เจ้าลิงมีบุญกุศลแรงกล้า มหาวาสนา จำต้องใช้มันมาคานอำนาจ เปลี่ยนเป็นผู้ใดก็ไม่สำเร็จ!”
กล่าวจบ เขาจ้องสระบุญกุศลเนิ่นนาน สุดท้ายจึงว่า “แผนการปัจจุบัน มีเพียงใช้พลังปณิธานบุญกุศลเต็มสระนี้ ทลายหินหลากสีสัน บีบบังคับให้เจ้าลิงออกมาแล้ว!”
วาจานี้เอ่ยออก ฉุนถีก็ร้อนใจขึ้นทันที
“เช่นนั้นได้อย่างไร พลังปณิธานบุญกุศลเต็มสระนี้ ใช้ซ่อมบัวทองแห่งคุณธรรม หากนำมาลบล้างกรรมครั้งนี้ เมื่อไรจะซ่อมได้?”
เจียหยิ่นกลับส่ายหน้า มองอย่างปลงตก “ไร้กังวล เทียบกับการเดินทางสู่ตะวันตกแล้ว นี่มิใช่สิ่งใด เมื่อการเดินทางสู่ตะวันตกผ่านพ้น พุทธศาสนาของข้ารุ่งเรือง น้ำในสระปณิธานนี้ เพียงชั่วครู่ก็เต็มปริ่ม!”
“ศิษย์น้อง ข้าตัดสินใจแล้ว เป็นดังนี้เถิด!”
ฉุนถีฟังจบ ได้แต่ถอนใจ เตรียมพร้อมจะลงมือ
หลายปีผ่านไปอีก ลิงหินก็ยังหลบไม่ออกมา
แต่วันนี้ เขารู้สึกถึงเบื้องบนฟ้า มีคลื่นการต่อสู้แผ่มาถึง
“เซียงหลง! เจ้ากล้าฝ่าฝืนสัจธรรมของพระพุทธเจ้า ความผิดอภัยไม่ได้ จงตามข้ากลับเขาหลิงซานเข้าเฝ้าพระพุทธองค์เดี๋ยวนี้!”
“ฮึ! หยุดฝัน จะสู้ก็สู้ไป ข้าเซียงหลงจะกลัวอะไร!”
ฉับพลัน การต่อสู้บนฟ้าก็บังเกิด เสียงมังกรคำรามพยัคฆ์ก้อง คลื่นพลังไม่สิ้นสุดพวยพุ่ง
ฝูงลิงบนเขาฮวากั่วซานถูกขู่ขวัญจนสั่นกลัว หลบซ่อนกันชุลมุน
มีเพียงซุนหงอคงที่เพ่งมองเบื้องบน ฟังเสียงพวกเขา รู้สึกถึงความผิดปกติ
บัดนี้มันคาดเดาได้แล้วว่า การต่อสู้เบื้องบน เกี่ยวข้องกับตน
สมดังคาด ไม่นาน พลันมีแสงพุทธะน่าสะพรึงหลายสาย พุ่งเข้าใส่เขาโดยตรง และปะทะเข้าใส่ร่างเขาอย่างแม่นยำ
ตูม~!
เสียงสนั่นก้องกัมปนาท ดังกังวาน หินหลากสีสันระเบิดออกโดยตรง ซุนหงอคงก็พุ่งออกมาจากภายใน ทิ้งตัวลงบนพื้น
ก็ในเวลานี้เอง เสียงเบื้องบนฟ้าพลันเงียบหายไป
ซุนหงอคงในใจครุ่นคิดสารพัด แต่ยังคงทำเป็นลิงน้อยเพิ่งออกจากหิน มองสำรวจรอบ ๆ อย่างสงสัยใคร่รู้