"ลุงหลิน ช่วงนี้เขาปราบปรามการค้าประเวณี ธุรกิจไนต์คลับไม่ดี ฉันจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเช่าล่ะ!"
"ไม่งั้น ฉันให้ลุงจับหน่อยไง เอาเป็นค่าเช่าแทนก็ได้!"
"จะขึ้นเตียงด้วยก็ไม่ว่าอะไร แต่ลุงจะหกสิบกว่าแล้ว ไส้ในยังใช้ได้อยู่เหรอ?"
ในห้องเช่าชุมชนแออัดเมืองจี้โจว หลินซานได้ยินคำพูดหยาบคายของเจ้าเช่าจ้าวเสี่ยวหมิงก็รู้สึกหมดคำพูด
เมื่อก่อน เขากับเมียมาจากบ้านนอกเข้าประเทศ หวังพึ่งขายอาหารเช้า วันนี้ถึงได้มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง
ถึงเขาจะไม่มีเงินบำนาญ แต่ทุกเดือนพึ่งค่าเช่าก็ถือว่ากินข้าวไม่เดือดร้อน
ส่วนผู้หญิงที่แต่งตัวตามแฟชั่น ย้อมผมลอนใหญ่สีทองตรงหน้าคนนี้ก็คือจ้าวเสี่ยวหมิง หนึ่งในเจ้าเช่าของเขา
อายุราวยี่สิบต้นๆ รูปร่างบางเฉียบ สวมเสื้อกล้ามรัดรูปกับกางเกงขาสั้นเกิน ทำงานที่ไนต์คลับแถวนี้ รายได้ไม่แน่นอน ชอบค้างค่าเช่าประจำ
ก่อนหน้านี้จ้าวเสี่ยวหมิงก็แค่ออดอ้อน แต่ครั้งนี้คิดจะขายตัวซะงั้น
"อะแฮ่ม! เสี่ยวหมิง ลุงอายุปูนนี้แล้ว..."
หลินซานกระแอมเสียงหนึ่ง หน้าแดงๆ พูดไม่ทันจบ
จ้าวเสี่ยวหมิงก็ปรายตาใส่เขาอย่างดูถูก กอดอกแล้วพูดว่า "ลุงหลิน อย่ามาทำเป็นบริสุทธิ์ต่อหน้าฉันหน่อยเลย มีรูบนแผ่นไม้ห้องน้ำ ฉันเดาว่าลุงนั่นแหละที่เจาะ ก็คงแอบดูสาวๆ อาบน้ำไม่น้อยใช่ไหมล่ะ?"
"เสี่ยวหมิง อย่าพูดเหลวไหล ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!"
หลินซานได้ยินดังนั้นก็มีท่าทีเหมือนคนทำผิด หลบสายตาไม่กล้ามองเธอ
ห้องน้ำเป็นห้องรวม บนแผ่นไม้มีรูเล็กๆ จริง แต่นั่นไม่ใช่เขาจงใจทำ
เขาตอนเปลี่ยนหลอดไฟในห้องน้ำถึงได้พบโดยบังเอิญ ต่อมาก็ทนไม่ไหวจริงๆ เลยแอบดูไปสองสามครั้ง
แต่เขาสาบานได้ว่าไม่เคยแอบดูจ้าวเสี่ยวหมิง
"ยังไงฉันก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า ลุงจะจับหรือไม่จับล่ะ?"
จ้าวเสี่ยวหมิงเริ่มใจร้อน แถมยังยื่นหน้าอกมาข้างหน้า
หลินซานชำเลืองมองแล้วส่ายหน้าในใจ
"ไม่จับหรอก อย่างรูปร่างเธอ หน้าอกก็ไม่มี ก้นก็ไม่มี เป็นเหมือนเขียงซักผ้า จับแล้วก็ไม่สนุก!"
หลินซานโบกมือปฏิเสธทันที
"โอ๊ะ แสดงว่าลุงไม่เห็นฉันในสายตาน่ะสิ!"
จ้าวเสี่ยวหมิงเม้มปากเล็กน้อย ไม่โกรธ แถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
เธอเดินเข้าไปกระซิบข้างหูหลินซาน "พี่ไป๋ชั้นสามล่ะ? เธอสวยขนาดนั้น หุ่นก็ดี ถ้าฉันหลอกเธอมาขึ้นเตียงกับลุงได้ ลุงลดค่าเช่าให้ฉันสามเดือนได้ไหม?"
"ว่าไปนั่นป้าไป๋หรูเจี๋ย ใช่สิ เธอเป็นผู้หญิงในสเปกฉันเลย แต่..."
หัวใจหลินซานเต้นไม่เป็นจังหวะ ในหัวพลันนึกถึงใบหน้าอ่อนโยนน่าหลงใหล รูปร่างอวบอิ่มเป็นผู้ใหญ่ของไป๋หรูเจี๋ย
ไป๋หรูเจี๋ยอายุสามสิบต้นๆ เป็นผู้หญิงสวยที่สุดในตึกนี้ ผิวขาวเนียน ขนงคิ้วงามตาสวย ผมดำยาวสยายประบ่าอย่างนุ่มนวล
ถึงปกติจะแต่งกายเรียบง่าย แต่หุ่นโค้งเว้าอวบอิ่มก็ปิดไม่มิด โดยเฉพาะท่าเดินที่เอวไหวเอียงระหงทุกที ทำให้หลินซานอดมองตามไม่ได้
น่าเสียดาย ผู้หญิงดีๆ แบบนี้ แต่ดันมีสายตาผิดเพี้ยน ไปแต่งงานกับไอ้เลวที่วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ แล้วยังติดการพนันอีก
ชีวิตก็ลำบากอยู่แล้ว แถมยังโดนทำร้ายในครอบครัวเป็นประจำ คิดแล้วก็น่าสงสาร
"แต่อะไรล่ะ ฉันไปหลอกพี่ไป๋ก่อน ลุงลงไปรอข้างล่างเลย!"
จ้าวเสี่ยวหมิงเห็นหลินซานใจเริ่มเอนเอียง สวมรองเท้าแตะ เต้นระบำเอวบาง เดินขึ้นไปชั้นสาม
"บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ!"
หลินซานมองแผ่นหลังเธอ ปากด่า แต่ในใจเหมือนมีแมวมารบกวน คันไปหมด
เขาเอามือไพล่หลัง เดินลงมาชั้นหนึ่งอย่างช้าๆ
กลับมาที่ห้องตัวเอง นั่งลงบนโซฟา มองรูปป้ายดำขาวของเมียบนโต๊ะกาแฟ ก็ถอนหายใจ
ตั้งแต่เมียตายเพราะโรค ด้วยเวลาจะห้าปีแล้ว เขาอยู่คนเดียวเฝ้าตึกนี้ กลางวันยังดี แต่พอตกกลางคืนรู้สึกเหงาหงอยนอนไม่หลับ
เขาก็คิดจะแต่งงานใหม่เหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยเจอคนที่เหมาะสม
คิดไปคิดมา ในหัวของหลินซาน ก็มีภาพของไป๋หรูเจี๋ยผุดขึ้นมาอีก
ถ้าในอนาคตไป๋หรูเจี๋ยหย่ากับสามี แล้วไม่รังเกียจที่เขาแก่ เขาก็...
...
อีกด้านหนึ่ง จ้าวเสี่ยวหมิงมาถึงห้องของไป๋หรูเจี๋ยแล้ว
ผลักประตูเข้าไปก็เห็นไป๋หรูเจี๋ยนั่งอยู่ข้างเตียง ตาแดงก่ำ เห็นชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา ถึงขนาดบนใบหน้าขาวผ่องราวหยกเนี่ย ยังเห็นรอยฝ่ามือชัดเจนจางๆ
"พี่ไป๋ เขาทำร้ายพี่อีกแล้วเหรอ?"
จ้าวเสี่ยวหมิงเดินเข้าไปถามด้วยความสงสาร
"อืม ชินแล้วล่ะ!"
ไป๋หรูเจี๋ยฝืนยิ้มที่ดูแย่กว่าการร้องไห้ เช็ดหางตา "อยู่ๆ เธอมาหาฉันได้ยังไง มีอะไรเหรอ?"
"เปล่า แค่หลายวันไม่เห็นพี่ มาหาพี่เฉยๆ!"
มองไป๋หรูเจี๋ยสภาพแบบนี้ จ้าวเสี่ยวหมิงก็รู้สึกสงสาร คำพูดที่เตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ
ไม่ทันคาดคิด ไป๋หรูเจี๋ยกลับจับมือจ้าวเสี่ยวหมิงไว้ ในแววตามีความสิ้นหวังกับอ้อนวอน "เสี่ยวหมิง เมื่อวานมันไปก่อเรื่องที่โรงงานฉัน ทำให้ฉันตกงาน แต่ฉันต้องหาเงิน หาเงินเร็วๆ ฉันคิด...คิดว่าตัวเองอายุยังไม่มากนัก จะ...ทำงานร่วมกับเธอได้ไหม?"
"หะ? ลืมไปแล้วเหรอ ฉันทำงานไนต์คลับ!"
จ้าวเสี่ยวหมิงตกใจตาเบิกกว้าง แทบไม่เชื่อว่าผู้หญิงซื่อๆ อยู่ในระเบียบแบบนี้ ถึงถูกบีบให้ถึงจุดนี้ ยอมลงเรือสำเภาไปเป็นพนักงานเสิร์ฟเหล้า
"ฉันรู้ ที่หาเงินเร็วได้ ก็มีแต่ไนต์คลับนี่แหละ!"
ไป๋หรูเจี๋ยหันหลังให้จ้าวเสี่ยวหมิง ไหล่สั่นเล็กน้อย
เธอต่อสู้ทั้งคืน กว่าจะตัดสินใจได้อย่างกล้าหาญและน่าอับอายนี้
สามีติดหนี้พนันนอกระบบก้อนโต พวกเก็บหนี้มาทวงทุกวัน ถ้าไม่ใช้หนี้ จะตัดมือสามีเธอ
พูดมาถึงขนาดนี้ จ้าวเสี่ยวหมิงก็ไม่รู้สึกผิดอีกต่อไป
เธอลูบหน้าไป๋หรูเจี๋ย พูดอย่างจริงจัง "พี่ไป๋ ถึงพี่จะอายุเท่านี้ แต่พี่สวยขนาดนี้ ถึงบุคลิกดี ที่ไนต์คลับต้องมีลูกค้าเรียกตัวแน่นอน"
"แต่พวกเราสาวไนต์คลับ ใครล่ะไม่ฝันว่าสักวันจะได้เกาะเสี่ยรวย พ้นจากวังวนทุกข์ได้"
"แต่รอบตัวพี่ก็มีเสี่ยรวยพร้อมหน้าอยู่แล้ว จะไปเสียเวลาทำงานไนต์คลับทำไมล่ะ!"
ไป๋หรูเจี๋ยหัวเราะอย่างขมขื่น "ฉันใช้ชีวิตอยู่ก้นสังคมมาตลอด จะไปรู้จักเสี่ยรวยที่ไหนได้ล่ะ!"
"มีสิ ลุงหลินเจ้าของตึกไงล่ะ!" จ้าวเสี่ยวหมิงพูด
"ลุงหลิน?"
ไป๋หรูเจี๋ยทำหน้าประหลาดใจ
"อืม พี่ลองคิดดูสิ เขามีตึกเล็กๆ หลังนี้ เก็บค่าเช่าอย่างเดียวก็ได้เป็นพันๆ แทบทุกเดือนละ ต่อให้อนาคตเวนคืนที่นี่ ก็ได้เงินชดเชยเป็นล้านๆ แบบนี้ไม่เรียกว่าเสี่ยรวยได้ยังไง?"
จ้าวเสี่ยวหมิงวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ "แถมลุงหลินก็เป็นคนซื่อๆ ใจดี อยู่เป็นโสดหลายปีหลังจากเมียตาย ยังไงก็คงเหงา ถ้าพี่ได้ดีกับเขา อย่าพูดถึงหนี้พนันของสามีพี่เลย ต่อไปยังไงก็ได้กินดีอยู่ดีแน่นอน"
"แต่..."
ไป๋หรูเจี๋ยยังลังเล
"อย่าแต่ล่ะ ไปเปลี่ยนชุดสวยๆ ที่ห้องฉันก่อน ลุงหลินรอพี่อยู่ข้างล่าง!"
จ้าวเสี่ยวหมิงไม่รอฟังเหตุผล ลากไป๋หรูเจี๋ยไปห้องตัวเอง
ด้วยอาการงงๆ ไป๋หรูเจี๋ยถูกจ้าวเสี่ยวหมิงบังคับเปลี่ยนเป็นชุดชั้นในลูกไม้สีดำเซ็กซี่
แล้วยังงงๆ ถูกจ้าวเสี่ยวหมิงผลักจากข้างหลัง เข้าไปในห้องของหลินซาน
เธอแค่เพราะรีบใช้เงิน ถูกบีบจนคิดจะไปทำงานไนต์คลับ ไหนเลยจะคิดว่าแป๊บเดียว ต้องมาสวมกอดลุงหลินเจ้าของตึกซะแล้ว
"หรูเจี๋ย มานั่งสิ นั่งก่อน"
หลินซานก็ไม่คิดว่าจ้าวเสี่ยวหมิงจะพาไป๋หรูเจี๋ยมาได้จริงๆ แถมยังเปลี่ยนเป็นชุดเซ็กซี่ยั่วยวนขนาดนั้น
เส้นโค้งงดงามภายใต้ลูกไม้บางๆ ปรากฏให้เห็นเป็นระยะๆ มองเขาละลานตา ปากคอแห้งผาก
แต่ภายนอกเขายังทำเป็นเอาจริงเอาจัง
"อื้ม ลุงหลิน...คือว่า ช่วงนี้ฝนตกชุก ฉันได้ยินว่าลุงเป็นโรคปวดข้อเก่า เลย...เลยคิดจะมานวดให้ลุง"
ไป๋หรูเจี๋ยพูดเสียงเบาเหมือนยุง เขินจนหน้าเงยไม่ขึ้น ดึงหลินซานมานั่งบนโซฟา แล้วค่อยๆ ย่อตัวลง นวดเข่าให้หลินซานเบาๆ
พูดตามตรง ลุงหลินนอกจากแก่ไปหน่อย ก็ไม่มีข้อเสียอะไรเลย ดีกว่าสามีนักพนันที่เอาแต่ทำร้ายภรรยาแต่ผู้เดียวของเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่า
แต่ลุงหลินเป็นคนตรงไปตรงมาขนาดนั้น จะมองเธอที่ดูไม่บริสุทธิ์แล้วแบบนี้ขึ้นตาจริงเหรอ?
เธอไม่รู้เลย ตอนที่มือเนียนนุ่มของไป๋หรูเจี๋ยวางลงบนเข่าหลินซาน
เขาก็เหมือนภูเขาไฟที่สงบเงียบมานาน ปะทุขึ้นมาทันที
หลินซานทนความกระวนกระวายในใจไม่ไหวอีกต่อไป คว้ามือไป๋หรูเจี๋ย ดึงเธอขึ้นมากอด "หรูเจี๋ย เมื่อกี้จ้าวเสี่ยวหมิงไปหาพี่ใช่ไหม พูดอะไรกับพี่ แล้วพี่ก็ตกลงด้วยใช่ไหม?"
"ถ้าพี่ยอมอยู่กับฉัน ฉันจะทำให้พี่มีชีวิตที่ดีเอง!"
"ฉัน...ฉันชอบพี่จริงๆ!"
พูดจบ หลินซานเห็นไป๋หรูเจี๋ยเพียงแค่ก้มหน้าด้วยความเขิน ตัวสั่นเทา แต่ไม่ได้ขัดขืนอะไร ก็รู้คำตอบในใจ
ทันใดนั้น เขาอุ้มไป๋หรูเจี๋ยวางบนโซฟา ค่อยๆ ก้มลงจูบเธอ...