“หลิวเนี่ยน ใจเย็นก่อน ไม่ได้นะ!”
หญิงสาวนั่งคร่อมอยู่บนตัวชายหนุ่ม “ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อฉันบอกว่าได้ก็ต้องได้”
“หลิวเนี่ยน ไสหัวไป!”
ชายหนุ่มเบิกตาแทบถลน ส่วนหญิงสาวบนตัวเขากลับเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว
“ซี้ด!”
ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้นะ?
หรือเธอทำผิดวิธี ไม่ใช่แบบนี้เหรอ?
แล้วต้องทำแบบไหนกันแน่?
หลินหยวนจากที่ตกตะลึงตั้งแต่แรก ไม่อาจยอมรับได้ จนท้ายที่สุดก็สิ้นหวังและด้านชา
“หลิวเนี่ยน ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้ ฉันก็จะทำตามใจเธอ” ไม่ยอมตามใจก็ไม่มีทางเลือก เขาขัดขืนไม่ไหว
อะไรกันเนี่ย? ผู้ชายคนนี้หมายความว่ายังไง?
หลิวเนี่ยนฝันเปียก ในฝันเธอปลุกปล้ำผู้ชายคนหนึ่ง อีกฝ่ายไม่ยินยอมไม่ว่าจะอย่างไร เธอกลับจับเขามัดแล้วขึ้นคร่อม จัดการตัวเองอยู่บนตัวเขา
สุดท้ายดูเหมือนเธอจะเหนื่อยจนเป็นลมไปด้วย
บางเรื่องถึงจะรู้สึกดี แต่ก็เปลืองแรงไม่น้อย
ฝันนี้ทำเอาเธอปวดเมื่อยไปทั้งตัว แขนขาไร้เรี่ยวแรง
ไม่คิดเลยว่าทำเองจะเหนื่อยขนาดนี้ คราวหน้าฝันให้ตัวเองนอนแผ่สบาย ๆ แล้วมีคนคอยปรนนิบัติดีกว่า
ลืมตาขึ้นมา เห็นเพดานกระท่อมมุงฟาง?
ต้องเป็นเพราะเธอยังฝันไม่ตื่นแน่
หลับตาแล้วลืมตาอีกครั้ง เพดานมุงฟางก็ยังอยู่
เธออยู่ที่ไหน? ถูกลักพาตัวมาตอนกลางดึกหรือไง?
“ปล่อยฉันนะ”
พอเห็นเธอลืมตา ชายที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดลอดไรฟัน
น่าอับอายอย่างที่สุด!
เขาถูกหลิวเนี่ยนปลุกปล้ำเข้าแล้ว!
“คุณ?”
ให้ตายสิ! ทำไมมีผู้ชายอยู่ข้าง ๆ ด้วย?
“คุณเป็นใคร? จะทำอะไร? คุณทำอะไรกับฉัน?”
คำถามสามข้อรวดทำเอาหลินหยวนงงไปหมด ตกลงใครทำอะไรกับใครกันแน่ เธอไม่รู้ตัวบ้างหรือไง?
“แก้มัดให้ฉัน!”
พอทำธุระเสร็จ ผู้หญิงใจร้ายก็หลับปุ๋ยอยู่ข้าง ๆ ปล่อยเขาไว้คนเดียว ไม่เหลือแม้แต่ผ้าห่มครึ่งผืนให้ เขาหนาวสั่นอยู่แบบนั้นทั้งคืน
ยังเรียกตัวเองว่าคนได้อีกหรือ?
เดิมทีร่างกายเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองคงต้องขึ้นเขาไปเสียแล้ว
หลิวเนี่ยนลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะตกใจเมื่อพบว่าตัวเองเปลือยเปล่า ชายที่อยู่ข้าง ๆ ก็เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังถูกมัดอยู่ด้วย
เรื่องใหญ่แล้ว!
เมื่อคืนฝันกลายเป็นจริง เธอปลุกปล้ำผู้ชายจริง ๆ ด้วย!
จะมีเรื่องเหลือเชื่อกว่านี้อีกไหม?
ผู้ชายคนนี้มาจากไหนกัน?
“ไม่ใช่สิ พี่ชาย ฟังฉันอธิบายก่อน ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด...”
ชายหนุ่มหันหน้าหนีอย่างขุ่นเคือง ไม่ยอมฟังเธอพูดจาหยาบคายอีก
เข้าใจผิดงั้นเหรอ?
ไม่มีอะไรเข้าใจผิดทั้งนั้น!
เมื่อวานเธอทำกับเขาตั้งหลายครั้ง ยัยนี่เล่นเอาจนดึกดื่น ทั้งกัดทั้งจูบเขาอย่างสนุกสนาน
“เรื่องเมื่อคืน เธอต้องรับผิดชอบฉัน”
หา?
รับผิดชอบ?
เธอต้องรับผิดชอบเขาเนี่ยนะ?
เหมือนจะเคยพูดอะไรทำนองนั้นจริง ๆ ตอนกำลังมึนงง เธอกัดคางชายหนุ่มพลางบอกว่าถ้าเขาปรนนิบัติพี่สาวคนนี้ดี ๆ เธอจะรับผิดชอบเขา
แต่...
นั่นมันในฝัน
แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ฝัน...
จู่ ๆ ในหัวก็มีความทรงจำเพิ่มขึ้นมาชุดหนึ่ง เป็นความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอ
ถ้าอย่างนั้น เธอก็ทะลุมิติมาแล้วงั้นเหรอ?
เดี๋ยวนะ แค่นอนหลับก็ทะลุมิติได้ด้วยหรือ?
เธอทะลุมิติมาเป็นสาวชาวบ้านในหมู่บ้านเถาฮวา เจ้าของร่างเดิมเป็นที่รักของพ่อแม่มาก เอาแต่ใจและก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน นิสัยเอาแต่ใจสุด ๆ นอกจากนี้ยังเป็นคนเก่งอยู่เหมือนกัน ชอบคู่หมั้นมาก แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่รู้สึกอะไรด้วย พอเธอปักปิ่นก็เอาแต่ยื้อไม่ยอมแต่งงานกับเธอ ทำไมน่ะหรือ? เพราะในใจเขามีคนที่รักอยู่แล้ว เป็นรักฝังใจดุจจันทร์กระจ่างกับชาดแต้มใจ
คนที่เขารักฝังใจน่ะช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน!
เมื่อคืนเธอถือไก่ตุ๋นน้ำซุปไปสารภาพรัก สุดท้ายไก่ตุ๋นถูกทิ้งไว้ แต่เธอก็ยังเข้าบ้านเขาไม่ได้อยู่ดี
ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นยังเอาไก่ตุ๋นไปให้คนรักของตัวเองต่อหน้าต่อตาเธออีก ด้วยความโมโหและความคิดแก้แค้น เธอจึงวิ่งไปที่เพิงผุพังของพี่ชายเขา คิดว่าเข้าไม่ถึงน้องชาย งั้นขึ้นพี่ชายแทนก็ได้ ผลคืออะดรีนาลีนพุ่งพล่าน ไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือประหม่าเกินไป ถึงกับช็อกตายไปเลย!
“พี่ชาย ขอโทษด้วยนะ เราค่อย ๆ คุยกันดี ๆ ฉันจะแก้มัดให้ แก้มัดให้แล้วเราก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดีไหม?”
หลินหยวนปรายตามองหลิวเนี่ยน “หุบปาก! คิดจะนอนกับฉันฟรี ๆ งั้นหรือ?”
หญิงสาวหดคอ “ฉันก็กำลังคุยกับคุณอยู่นี่ไง รู้จักคุยกันไหม?”
“ไม่มีอะไรต้องคุย เรื่องนี้เธอต้องรับผิดชอบ”
ถ้าอย่างนั้นผู้ชายคนนี้ก็จะเกาะเธอไม่ปล่อยแล้วสินะ?
เธอไม่อยากรับผิดชอบได้ไหม?
พอนึกถึงพ่อแม่ที่บ้าน เธอไม่กลับไปทั้งคืน พวกเขาคงร้อนใจแย่แล้ว อีกทั้งยังวุ่นวายกันใหญ่โต หลิวเนี่ยนไม่กล้ารั้งรออีกต่อไป เธอใช้ผ้าห่มพันตัวแล้วก้าวข้ามหลินหยวนไปหยิบเสื้อผ้าบนพื้น
ใบหน้าแก่ ๆ ของหลินหยวนแดงก่ำ เขาหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ยัยผู้หญิงบ้าเอ๊ย เช้าตรู่ก็ยังจะยั่วเขา คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มไม่ได้ใส่อะไรสักชิ้น
เธอเดินเปลือยเปล่าผ่านหน้าเขาไปแบบนั้น
หลิวเนี่ยนสวมเสื้อผ้าเสร็จก็แก้มัดให้หลินหยวน “ฉันไปก่อนนะ เรื่องนี้คุณก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร นอนกับสาวบริสุทธิ์อย่างฉันฟรี ๆ คุณก็กำไรแล้วไม่ใช่เหรอ? เมื่อคืนฉันก็สุข คุณก็สุข เราหายกันนะ บ๊ายบาย!”
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เรื่องเลย อยู่ในบ้านตัวเองแท้ ๆ ยังถูกเธอมัดได้ ไร้ประโยชน์จริง ๆ!
หายกันงั้นหรือ?
หลินหยวนแค่นหัวเราะ ชาตินี้เธออย่าหวังว่าจะหายกัน!
เมื่อคืนเขาก็เตือนเธอแล้วว่าร่างกายของเขาจะยกให้ฟรี ๆ ไม่ได้
หลิวเนี่ยนแต่งตัวเสร็จก็รีบร้อนวิ่งกลับบ้าน หญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนหายไปทั้งคืนในสมัยโบราณถือเป็นเรื่องใหญ่ เธอกลัวว่าตอนนี้บ้านตระกูลหลิวคงวุ่นวายไปหมดแล้ว!
เธอร้อนใจจนไม่มีเวลาเสียใจ บ้านตระกูลหลิวยากจนขนาดไหน หมู่บ้านเถาฮวาก็ยากจนขนาดนั้น!
“พ่อ!”
“โอ๊ย ลูกสาวไปไหนมา?” เฒ่าหลิวดึงหลิวเนี่ยนกลับบ้านอย่างเร่งรีบ พอถึงบ้านก็ปิดประตู “บอกพ่อมา เมื่อคืนลูกไปไหนมา ทำไมไม่กลับทั้งคืน? ไม่ใช่ว่าเอาไก่ตุ๋นไปให้หลินเฉียงหรือ? ทำไมถึงไม่กลับมา หรือว่าพวกเจ้าสองคน...”
หลิวเนี่ยนกะพริบตาปริบ ๆ นี่คือพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิมหรือ? พ่อราคาถูกของเธอในตอนนี้น่ะหรือ? หน้าตาช่างดูไม่ได้เอาเสียเลย เป็นชายแก่ผอมแห้งตัวเล็ก ๆ เท่านั้น
“พ่ออย่าเพิ่งถามเลย พวกพ่อออกไปตามหาหนูหรือเปล่า? เรื่องนี้ไม่ได้เอะอะไปใช่ไหม?”
“เปล่า มีแค่พ่อกับแม่ที่รู้ พวกน้องชายของลูกยังไม่รู้ พ่อไม่กล้าบอกพวกเขา ถ้าปู่ถาม พ่อก็บอกว่าลูกไม่ค่อยสบาย เลยนอนแต่หัวค่ำ
ลูกก็รู้ ยายแก่ในหมู่บ้านปากคอเราะร้ายแค่ไหน ถ้าพวกนั้นรู้ว่าลูกไม่กลับบ้านทั้งคืน ไม่รู้จะเอาไปพูดต่อจนกลายเป็นเรื่องอะไร”
ถึงจะเป็นคู่หมั้นก็ไม่ได้ ถ้ายังไม่แต่งงาน จะนอนด้วยกันได้จริง ๆ หรือ?
หลิวเนี่ยนถอนหายใจโล่งอก ต้องยอมรับว่าพ่อราคาถูกคนนี้จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ดี แถมคิดรอบคอบมาก
อย่างน้อยก็ไม่ได้สร้างปัญหาให้เธอ
“แม่ล่ะ?”
“จะทำอะไรได้ล่ะ? ปู่กับย่าไม่เห็นใจให้คนบ้านเราได้พักบ้าง แม่เลยออกไปตัดหญ้าให้หมูกินแล้ว ถ้าแม่ไม่ไป อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะเรียกลูก แล้วลูกก็ไม่อยู่...”
เข้าใจแล้ว แม่ทำงานอย่างซื่อสัตย์ คอยรับเคราะห์แทนเธออยู่
“พ่อ พ่อฉลาดจริง ๆ”
เฒ่าหลิวกระหยิ่มยิ้มย่อง ลูกสาวชมเขาแล้ว ชมเขาด้วย!
“แน่นอน สมัยก่อนพ่อของลูกน่ะเป็นคน... เดี๋ยวก่อน บอกพ่อมาก่อนว่าเมื่อคืนไปไหนมา อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง”
หลิวเนี่ยนยิ้มเจื่อน ๆ พลางลูบผม พูดไม่ออกจริง ๆ จะให้พูดยังไง? บอกว่าตัวเองไปทำตัวเป็นนักเลงหื่นกามเมื่อคืนหรือ?
“พ่อ คือว่า...”
“คือว่าอะไร รีบพูดมา!”
“ถ้าหนูบอกว่าเมื่อคืนหนูไปเริงรักกับผู้ชายมา พ่อจะตีหนูตายไหม?” หลิวเนี่ยนหยั่งเชิงถาม
ใบหน้าแก่ ๆ ของเฒ่าหลิวพลันหม่นลง กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ ไม่รู้ว่านิสัยลูกสาวไปเหมือนใคร ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ทำอะไรตรงไปตรงมาจนเกินไป
ชอบหลินเฉียงก็ชอบอย่างไม่ปิดบัง พอเห็นเขาก็เดินต่อไม่ไหว ต่อให้เขาไม่สนใจ ทำหน้าบึ้งใส่ ก็ยังดับความกระตือรือร้นของเธอไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวดึงดันจะแต่งกับหลินเฉียง เขาก็ไม่มีทางมองลูกชายบ้านหลินเข้าตา ไอ้คนจน ยังกล้าทำหน้าบึ้งใส่ลูกสาวเขาอยู่เรื่อย คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?
ยังไม่แต่งงานก็ไปพัวพันกับคนอื่น น่าขยะแขยงจริง ๆ
เพราะเขา ลูกสาวถึงเลยวัยปักปิ่นมาแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน มองดูแล้วใกล้จะกลายเป็นสาวแก่ที่ไม่มีใครเอา เขากับเมียเฒ่ากลุ้มจนผมหงอกไปไม่น้อย
ไอ้สารเลวนั่นทำให้ลูกสาวเขาเสียเวลาไปปีแล้วปีเล่า เขาอยากตอนมันให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ดูว่ามันยังจะอวดดีได้อีกไหม
เมื่อคืนพอลูกสาวไม่กลับมาทั้งคืน พวกเขาก็รู้ว่าเรื่องคงไม่ดีแล้ว บางทีหลินเฉียงอาจทำตัวไม่เป็นคน ลูกสาวชอบมันขนาดนั้น มันพูดอะไรก็คงเชื่อหมด ไอ้ลูกเต่า ถ้ามันกล้าเอาเปรียบลูกสาวเขา เขาจะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อน!
เมื่อคืนเขากับเมียเฒ่าไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่คิดอะไรทั้งนั้น นอกจากภาวนาว่าลูกสาวอย่าได้ทำเรื่องผิดพลาด
ยังไม่แต่งงานก็เสียตัว นั่นเป็นเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ หากไอ้สารเลวอย่างหลินเฉียงกล้าป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป ลูกสาวเขาคงไม่มีหน้าใช้ชีวิตไปทั้งชาติ
หากคนในหมู่บ้านรู้ ชื่อเสียงของเธอคงพังยับเยินไปตลอดชีวิตไม่พอ แม้แต่หลานชายหลานสาวในอนาคตก็ยังต้องถูกคนชี้หน้าพูดถึง
แต่พอเห็นสีหน้าลูกสาวตอนนี้ เขาก็รู้ว่าเรื่องแย่แล้ว ยิ่งไม่อยากให้เกิดอะไร สิ่งนั้นกลับเกิดขึ้นมาจนได้
“ไอ้ลูกเต่าหลินเฉียงปลุกปล้ำลูกจริง ๆ ใช่ไหม พ่อรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ใช่คนดี รอเดี๋ยวนะ พ่อจะไปตีมันให้ตาย!”
หลิวเนี่ยนรีบคว้าพ่อราคาถูกไว้ “ไม่ใช่ ๆ พ่ออย่าเข้าใจผิด ไม่มีใครบังคับหนู ไม่มีใครบังคับหนูจริง ๆ”