ตาเฒ่าหลิวหลับตาลง แล้วทุบอกตัวเองแรง ๆ ต้องไม่เป็นลม ต้องไม่เป็นลม ทำใจดี ๆ ไว้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะเป็นลม
“ถึงจะไม่ได้บังคับเจ้า แต่ยังไม่แต่งงานกันก็ทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้ บอกพ่อมา เขาหลอกล่อเจ้าหรือเปล่า?”
เด็กสาวส่ายหน้าไม่หยุด เรื่องนี้นางเองก็ทำไม่ถูกอยู่แล้ว อีกฝ่ายเสียตัวไปแล้ว นางจะใส่ร้ายเขา โยนความผิดให้เขาอีกไม่ได้
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ เป็นข้าที่บังคับเขา มัดเขาไว้บนเตียงเตา แล้วก็...”
หลิวเนี่ยนพูดต่อไม่ออก ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ก้มหน้าไม่กล้ามองสีหน้าของตาเฒ่าหลิว
ตาเฒ่าหลิวเจ็บปวดใจยิ่ง ลูกสาวที่เลี้ยงมาสิบกว่าปี กลับถูกหมูขโมยกินเสียแล้ว แถมยังเป็นฝ่ายยื่นตัวไปให้หมูขโมยกินเองอีกหรือ? ต่อให้จะไปคิดบัญชีกับคนอื่น เขาก็ทำไม่ได้เสียด้วย
ลูกสาวเอ๋ย ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้นะ?
“ลูกเอ๋ย เจ้าเลอะเลือนแล้ว! ไม่รู้หรือว่าความบริสุทธิ์ของหญิงสาวสำคัญแค่ไหน? ปกติชอบเขา คอยตามต้อย ๆ ก็ช่างเถอะ อย่างมากก็แค่อับอายหน่อยเดียว แต่ตอนนี้เจ้าถูกผู้ชายร่วมหลับนอนด้วย แล้วจะทำอย่างไรดี? จะทำอย่างไรดี?”
ชายชราเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความร้อนใจ หากหลินเฉียงไม่ยอมแต่งกับลูกสาวเขา ไม่แน่นางก็ต้องไปแต่งกับคนอื่น ถ้าเข้าหอคืนแรกแล้วไม่มีเลือดพรหมจรรย์ จะทำอย่างไร?
ต้องถูกส่งคืนแน่!
ชายชรามองลูกสาวอย่างระมัดระวัง “ลูกเอ๋ย หลินเฉียงไม่ใช่คนดี ทำไมเจ้าถึงได้ทำเรื่องเลอะเลือนแบบนี้? ไม่รู้หรือว่าปกติเขาปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร ถ้าแต่งกับเขาแล้วจะมีชีวิตดี ๆ ได้หรือ?
เจ้าก็รู้ว่าเขาปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร คนแบบนั้นจะแต่งด้วยได้อย่างไร? พอเข้าไปอยู่บ้านเขา เจ้าคงโดนตีวันละสามมื้อ!”
“ไม่ใช่หลินเฉียง เป็นหลินหยวนต่างหาก อีกอย่าง หลินเฉียงก็สู้ข้าไม่ได้ด้วย”
ชายชราเบิกตากว้าง หลินหยวนหรือ? ทำไมถึงเป็นหลินหยวนได้? ลูกสาวเขาไปนอนกับหลินหยวนได้อย่างไร?!
นาง... นางไม่ใช่คู่หมั้นของหลินเฉียงหรอกหรือ? หรือเขาจำผิด?
ไม่ใช่สิ คนที่ตามหลินเฉียงต้อย ๆ ทุกวันก็ลูกสาวเขานี่นา?
หลินหยวนยังแย่กว่าหลินเฉียงเสียอีก เป็นคนป่วยกระเสาะกระแสะ เดินยังโซเซ คนในหมู่บ้านต่างพูดว่าเขาอยู่ไม่ถึงสามสิบปี
ลูกสาวแต่งกับเขาแล้วจะมีอนาคตอะไร?
ลูกสาวเขาจะเป็นแม่ม่ายไม่ได้!
“ลูกเอ๋ย เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หมูตัวไหนขโมยกินเจ้าไป?”
“หลินหยวนเจ้าค่ะ? หลินเฉียงเอาน้ำแกงไก่ไปให้คนอื่น ข้าโมโห เลยคิดว่าในเมื่อเขาชอบคนอื่น งั้นก็ทำให้มันเด็ดขาดไปเลย ข้าจะบังคับพี่ชายเขา ให้เขาถูกสวมเขา จะได้โมโหตายไปเลย!”
ตาเฒ่าหลิว: ... “แน่ใจหรือ?”
หลิวเนี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง “แน่ใจ แน่นอน และมั่นใจเจ้าค่ะ”
นอนกับใครน่ะหรือ? ต่อให้เลอะเลือนแค่ไหนก็ไม่ถึงกับจำผิดหรอก
“มีใครเห็นไหม?”
“ไม่มีเจ้าค่ะ มืดแล้ว คนในหมู่บ้านก็พักผ่อนกันหมด ตอนกลับมาเมื่อครู่ข้าก็ระวังมาก ไม่มีใครเห็น”
ตาเฒ่าหลิวถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก
“อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี ไม่มีใครเห็นก็ดีแล้ว”
หลิวเนี่ยน: ...
นึกว่าจะถูกตีเสียอีก คิดไม่ถึงว่า...
เจ้าของร่างเดิมมีความสุขจริง ๆ พ่อแม่รักนางจนแทบจะตามใจไม่มีขอบเขต พอเสียตัวไปแล้ว กลับไม่กล่าวโทษสักคำ
นี่มันยุคโบราณนะ ความบริสุทธิ์สำคัญยิ่งกว่าฟ้าเสียอีก!
นี่ไม่ใช่ตามใจไม่มีขอบเขตแล้ว นี่มันตามใจจนไม่มีหลักการต่างหาก!
ตาเฒ่าหลิวเคาะอกตัวเอง คราวนี้ออกแรงมากกว่าเมื่อครู่เสียอีก
“ลูกเอ๋ย เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของหลินเฉียง ทำไมไป ๆ มา ๆ เจ้าถึงยังพัวพันกับคนตระกูลหลินอยู่ได้ เปลี่ยนเป็นคนอื่นใครก็ยังดีกว่าหลินหยวน พ่อคงไม่กลุ้มใจขนาดนี้
หลินหยวนทำอะไรได้บ้าง? เป็นคนไร้ประโยชน์ ยังสู้หลินเฉียงไม่ได้ด้วยซ้ำ”
อย่างน้อยหลินเฉียงก็รู้จักเอาใจผู้หญิง ปากหวาน ส่วนหลินหยวนล่ะ วัน ๆ ทำหน้าหม่นเหมือนคนตาย พูดก็เหมือนน้ำเต้าที่ถูกเลื่อยปาก ไม่ยอมพูดไม่ยอมจา
เรื่องพวกนี้ยังไม่นับ ร่างกายก็ไม่ไหวอีก!
ร่างกายอย่างเขาจะเข้าหอไหวหรือ? หายใจไม่ทันแล้วคงตายไปเสียก่อนกระมัง?
ไม่มีอนาคต ไม่มีหวังอะไรเลย นอกจากหน้าตาพอใช้ได้ ที่เหลือไม่ไหวสักอย่าง
หลิวเนี่ยนคิดดูแล้วก็เหมือนจะไม่ใช่ เมื่อคืนเขาทำได้ดีทีเดียว ใคร ๆ ก็ว่าเขาไม่ไหว เป็นคนป่วยกระเสาะกระแสะ แต่เมื่อคืนเขาดีจริง ๆ แม้คนที่ออกแรงมากกว่าจะเป็นเขา ทว่าด้านนั้นของเขาก็ใช้ได้เลย
อย่างน้อยก็ไม่ทำให้หมดอารมณ์กลางคัน แถมยังใหญ่โตดีด้วย
“ไม่ใช่นะท่านพ่อ เขาไหว เขาไหวมากด้วย”
ชายชราตาพร่าแทบจะเป็นลม เมื่อก่อนลูกสาวไม่ชอบหลินหยวนชัด ๆ ทำไมแค่ผ่านไปคืนเดียวถึงมองเขาดีขึ้นได้? หรือถูกนอนด้วยจนยอมแล้ว?
“เจ้าแต่งกับเขาไม่ได้หรอก เขาเป็นคนที่ไม่มีใครชอบที่สุดในตระกูลหลิน ทั้งบ้านต่างรอให้เขาตาย แต่งกับเขาแล้วจะมีชีวิตดี ๆ ได้หรือ? ถ้าต้องเป็นแม่ม่ายจะทำอย่างไร? แล้วยังมีหลินเฉียงอีก พวกเจ้าต้องเจอหน้ากันอยู่เรื่อย ต่อไปจะวางตัวกันอย่างไร?
ลูกเอ๋ย อย่าคิดสั้นสิ! ตระกูลหลินเป็นบ่อไฟ หลินหยวนยิ่งเป็นบ่อไฟในบ่อไฟ!”
ตาเฒ่าหลิวร้อนใจจนเดินวนไปมา เรื่องเกิดขึ้นแล้ว คนก็ขึ้นเตียงไปแล้ว ตอนนี้พูดอะไรไปก็ย้อนกลับไม่ได้
หลิวเนี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง นางมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมครบถ้วน แม้ตระกูลหลิวจะไม่ร่ำรวย แต่ในหมู่บ้านก็จัดว่าอยู่ระดับปานกลางค่อนไปทางดี
ส่วนตระกูลหลินน่ะหรือ หึ เป็นบ้านที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน
แม่ของหลินหยวนคลอดลูกเก่งมาก สองปีมีลูกสามคน สามปีมีลูกห้าคน รวมแล้วคลอดลูกถึงสิบสามคน
ตายตั้งแต่ยังเล็กไปสามคน เหลือสิบคน
ลูกมากก็เปลืองเสบียง ครอบครัวจึงยากจนเป็นธรรมดา พอลูก ๆ โตขึ้นก็ต้องหาภรรยาให้ พวกภรรยาก็คลอดหลานชายหลานสาว เด็ก ๆ วิ่งออกมาทีละคนสองคน ตระกูลหลินราวกับรังเด็กถูกเขี่ยจนแตก ลานบ้านที่ไม่กว้างนักจึงครึกครื้นไปหมด มีแต่หัวคน ทั้งเด็กเล็ก เด็กโต คนแก่ และคนหนุ่มสาว
มีลูกมากก็ว่าไปอย่าง แต่ตาเฒ่ากับหญิงชรากลับเป็นพวกไม่รู้จักแยกแยะ รักและเอ็นดูลูกคนเล็กอย่างหลินเฉียงเป็นพิเศษ คิดอยู่เสมอว่าหากตระกูลหลินจะพลิกฐานะได้ ก็ต้องพึ่งหลินเฉียง
ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลหลินเทไปทางหลินเฉียง ทุกคนในบ้านทุ่มกำลังส่งเสริมเขา
หลินเฉียงเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าของตระกูลหลิน นี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญข้อหนึ่งที่เขายอมให้ลูกสาวแต่งเข้าตระกูลหลิน อีกข้อคือ ลูกสาวตัวเองถูกใจอีกฝ่าย ยืนกรานว่าต้องแต่งกับเขา ไม่ว่าอย่างไรก็จะตามเขาไปให้ได้
แต่ตอนนี้ลูกสาวกลับไปพัวพันกับหลินหยวน แถมยังถูกเขาร่วมหลับนอนด้วย
ตาเฒ่าหลิวเงียบงัน กลัดกลุ้ม และเสียใจ ทำไมต้องเป็นหลินหยวนด้วยนะ? ลูกสาวเขามีสายตาแบบไหนกัน? ต่อให้หลับตาเลือก ก็ไม่ควรเลือกคนที่ยากจนที่สุดและไม่มีใครรักที่สุดสิ
ตามเขาไปแล้วจะมีชีวิตดี ๆ อะไร? ต้องลำบากตรากตรำแน่นอน
“เมื่อคืนพวกเจ้าส่งเสียงกันขนาดนั้น คนในตระกูลหลินไม่รู้ตัวหรือ? บ้านเขาคงไม่ได้มีห้องนอนคนละห้องหรอกกระมัง?”
คนตระกูลหลินเป็นศพกันหมดหรือ? ไม่มีใครรู้ตัวเลยสักคนหรือไง?
“ไม่ได้อยู่บ้านพวกเขาเจ้าค่ะ อยู่ในเพิงฟางที่หัวไร่”
“อะไรนะ?”
“บ้านตระกูลหลินอยู่กันไม่พอ หลินหยวนไม่อยากเบียดกับคนอื่น เลยอาศัยอยู่ในเพิงเก่า ๆ ที่หัวไร่มาตลอด”
“เพราะฉะนั้นเมื่อคืนพวกเจ้าอยู่ในเพิงเก่า...”
หลิวเนี่ยนพยักหน้า ถูกพ่อราคาถูกซักถามแบบนี้ นางก็อดเขินไม่ได้ ใบหน้าแดงก่ำ
ตาเฒ่าหลิวเจ็บปวดใจยิ่ง ทุบอกกระทืบเท้า
“ลูกเอ๋ย ตระกูลหลินเป็นบ่อไฟนะ”
“ข้ารู้ เพราะงั้นไม่ได้คิดจะแต่งกับหลินหยวน ท่านวางใจเถอะ บ้านเขายากจนขนาดนั้น ข้าไม่แต่งไปกินรากหญ้าหรอก”
ก็จริง ลูกสาวเขาทนความลำบากไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
“แต่เจ้าถูกเขาร่วมหลับนอนแล้ว ถ้าไม่แต่งกับเขา ต่อไปจะแต่งกับใครได้?”
“เรื่องอนาคตค่อยว่ากันทีหลัง ไม่ต้องรีบร้อนเจ้าค่ะ”
ตาเฒ่าหลิวมองท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของนางแล้วก็กลัดกลุ้ม นางรู้หรือไม่ว่าตัวเองทำเรื่องผิดจารีตอย่างร้ายแรงลงไป?
ลูกแท้ ๆ ลูกแท้ ๆ จะตีจะด่าก็ไม่ได้
“เรื่องนี้มีแค่เจ้ากับพ่อ แล้วก็แม่เจ้าที่รู้ ห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
แน่นอนสิ นางไม่ได้โง่เสียหน่อย
หญิงชรากลับมาจากทำงาน พอได้ยินข่าวร้ายก็เป็นลมล้มพับไปทันที
หลิวเนี่ยนยื่นมือไปกดจุดเหนือริมฝีปากจนเขียวช้ำ หญิงชราถึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
พอฟื้นก็โอบกอดหลิวเนี่ยนร้องไห้ “ลูกเอ๋ย แม่ขอโทษเจ้า เป็นความผิดของแม่ทั้งหมด ถ้าเมื่อวานแม่กักเจ้าไว้ เจ้าก็คงไม่ต้องประสบเคราะห์ร้าย ต้องทนทุกข์แบบนี้”
หลิวเนี่ยนนึกย้อนกลับไป ทนทุกข์หรือ? ตอนแรกเหมือนจะเจ็บอยู่บ้างจริง ๆ แต่หลังจากนั้นนางก็มีความสุขไม่น้อย
จะว่าไป หลินหยวนก็เก่งไม่เบา
“ท่านแม่ อย่าเสียใจมากเลย เรื่องเกิดขึ้นแล้ว ทำใจให้สบายก็พอเจ้าค่ะ”
พูดง่ายเหลือเกิน ผักกาดขาวที่ตั้งใจปลูกอย่างดีถูกหมูขโมยกินไปแล้ว จะให้นางทำใจได้อย่างไร?