[นิยายเรื่อง "รักพี่ชายแก" ก็เป็นผลงานของอาจารย์ฮาจิมิด้วยนะ]
[อาจารย์ฮาจิมิบางทีก็สู้กับตัวเองนะ!]
[จุดให้อาหารคุณหนูไฮเปอร์เจตตันในตำนาน]
"ถ้ามีก็จัดการทิ้งซะให้หมด!"
"ของแบบลำดับขั้นน่ะ ไม่สมควรมาอยู่กับพี่ชายอย่างนายหรอก!"
"ชีวิตนี้ของพี่... แค่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในเซฟเฮาส์ก็พอแล้ว!"
โจวซีมองเด็กหนุ่มในจอที่ท่าทางขี้เกียจราวกับนอนเอกเขนก แล้วก็ยกยิ้มอย่างสบายใจ
ดีมาก!
"วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันอันแสนสุขที่ฉันผู้กอบกู้โลกคอยดูแลพี่ชายจอมซื่อบื้อ!"
แต่ทว่า เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวตรงเวลาพอดี
[ผู้กอบกู้โลก การเช็คอินวินัยประจำวันของวันนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ กรุณาเช็คอินทันที เพื่อรักษาประสิทธิภาพของผนึก และกักขังสิทธิอำนาจของเทพมารต่อไป...]
"รู้แล้วน่า รู้แล้วน่า ไม่ต้องเร่ง!"
โจวซีตอบแบบขอไปที
[ผู้กอบกู้โลก บางทีคุณอาจรู้สึกว่าเชื่อไม่ได้ตลอดมา แต่นี่คือเส้นทางอนาคตที่กำหนดไว้แล้ว]
[คุณ โจวซี ธิดาผู้ถูกเลือก แสดงให้เห็นอย่างสมบูรณ์แบบว่าอะไรคือออร่าของตัวเอก]
[เริ่มเรื่องมาพร้อมบัฟพ่อแม่ตายสังเวยฟ้า วัยเด็กต้องไปอยู่ในสถานสงเคราะห์ ถูกนำกลับมาเลี้ยงดูโดยเทพมราสูงสุดในอนาคต เป็นคู่หมั้นที่อีกฝ่ายเลี้ยงดูและรักใคร่มาตั้งแต่เด็ก...]
"หยุด! ขอแก้ไขด่วน!"
โจวซีรีบโต้กลับทันที สีหน้าจริงจังอยู่บ้าง
"อะไรคือคู่หมั้น ฟังดูแย่จะตาย! เราเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่เด็กต่างหาก!"
[.........]
ระบบเงียบไปชั่วครู่ เลือกที่จะข้ามคำอธิบายของเธอไป
[คุณได้ปลุกลำดับขั้น 012 "จักรพรรดินีวอ" แล้ว]
[ส่วนเทพมราในอนาคตคือลำดับขั้น 009 "จ้าวแห่งโอสถมาร" หนึ่งในสิบสามเสาหลักของโลก และยังเป็นเจ้าของไฮเปอร์เจตตัน ภัยพิบัติแรก!]
"แต่ระบบ สามปีก่อนนายไม่ได้ผนึกลำดับขั้นของพี่ชายฉันไปแล้วเหรอ?"
โจวซีขมวดคิ้วเล็กน้อย
[ภัยพิบัติในอนาคตมิใช่เพียงหนึ่งเดียว ภัยแฝงไม่เคยถูกถอนรากถอนโคน ได้โปรดอย่าประมาท และหมั่นบำเพ็ญเพียรเพื่อปกป้อง!]
[ชีวิตมิใช่การจมดิ่งสู่ความสามัญ แต่ควรลุกโชนดั่งเปลวเพลิงแผดเผาทุ่งหญ้า!]
"ดูนายสิ..."
"เจอคำถามที่ตอบยาก ก็เงียบไม่พูดอีกแล้ว!"
โจวซีเอามือทาบหน้าผากอย่างจนใจ โดนคำพูดปลุกใจพวกนี้ทำให้พูดไม่ออกจริงๆ
"ทุกทีที่ตอบคำถามฉันไม่ได้ก็ชอบยัดเยียดหลักการใหญ่ๆ ทำเป็นใบ้ล่ะสิ?"
"ได้ๆ ฉันเช็คอินก็ได้"
เธอมองเด็กหนุ่มในจอ แววตาที่เคยยิ้มก็ค่อยๆ จริงจังขึ้น ฉายแววเด็ดเดี่ยวและดื้อรั้น
"แต่ฉันจะบอกให้นะ อนาคตที่เต็มไปด้วยความพังพินาศและภัยพิบัติทั่วทุกหนแห่งนั่น จะไม่มีวันเกิดขึ้น! ไม่มีทางเด็ดขาด!"
"………"
เมื่อเห็นโจวซีมั่นใจขนาดนี้ ระบบกอบกู้โลกก็เปล่งแสงสีแดงวาบ
[ผู้กอบกู้โลกเอ๋ย...]
[ก็ควรเป็นแบบนี้! เชื่อฟังระบบ สำคัญกว่าสิ่งใด! การกอบกู้โลก เหนือกว่าทุกสิ่ง!]
โจวซี ผู้เกิดใหม่
ชาติก่อน เหล่าเสาหลักของโลกร่วมมือกันทำลายมิติ ฉีกแนวป้องกันดวงดาวที่สหพันธ์ทางช้างเผือกประจำการไว้ เหล่าภัยพิบัติถาโถมทั่วทะเลดวงดาว
ส่วนเธอ ในฐานะผู้ครอบครองลำดับขั้นจักรพรรดินีวอเพียงผู้เดียว
ทุ่มพลังเทวะทั้งหมด อาบเลือดยันสุดท้าย สุดท้ายก็สิ้นชีพในสนามรบกลางดวงดาว เรียกได้ว่าสู้จนตัวตาย
ครั้งหนึ่งได้เกิดใหม่
เธอผูกพันกับระบบกอบกู้โลกโดยบังเอิญ ระบบชิงผนึกลำดับขั้นของพี่ชายเธอเสียก่อนที่โศกนาฏกรรมทั้งหมดจะเกิดขึ้น
สายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มในจอที่ปลอดภัยดี โจวซีพึมพำเบาๆ
"จ้าวแห่งโอสถมารในอนาคต หนึ่งในสิบสามเสาหลักเทพมรา เจ้าของไฮเปอร์เจตตัน..."
"ขอโทษนะพี่"
"เพื่อทั้งโลก และเพื่อตัวพี่เองด้วย... ก็แค่ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขในเซฟเฮาส์ให้ดี ตกตะกอนตัวเองไป เป็นคนธรรมดาก็พอแล้ว"
สามปีมานี้
ระบบบอกว่าหนทางเดียวที่จะรักษาผนึกนี้ไว้ได้ ก็คือการเช็คอินวินัยของเธอวันแล้ววันเล่า คลายไม่ได้แม้แต่น้อย
โจวซีเปิดหน้าต่างแชท
ส่งข้อความไปหาหนุ่มปลายทาง น้ำเสียงหยิ่งทะนง
"พี่ฮาจิ ฉันออกไปข้างนอกนะ! เย็นกลับบ้าน ฉันอยากเห็นข้าวผัดไข่จานยักษ์โรยแฮมเต็มๆ ไข่ดาวเยิ้มๆ สองฟอง!"
"เข้าใจที่ฉันหมายถึงใช่ไหม?"
"ไม่งั้น... นายก็คงไม่อยากให้ประวัติการเข้าเว็บถูกส่งไปที่แชทกลุ่มครอบครัวใช่ไหม?"
อีกด้านหนึ่ง ภายในเซฟเฮาส์ที่ปิดมิดชิด แสงไฟนุ่มนวลเงียบสงบ
หน้าโต๊ะหนังสือริมหน้าต่าง หลินเอินนั่งหลับตาอ่านหนังสือเงียบๆ
หากความหล่อเหลาในโลกนี้มีลำดับขั้นเหนือธรรมชาติ
แค่ใบหน้าของฮาจิเอินนี้ ก็ติดท็อปเท็นในบรรดาลำดับขั้นเหนือธรรมชาติจำนวนนับหมื่นได้แล้ว เหนือกว่าเหล่าบุตรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย
ก็เพราะ...
สำหรับเขาในฐานะ [ผู้อ่าน] ความหล่อระดับนี้น่ะ เป็นแค่มาตรฐานประจำวันที่ต่ำต้อยที่สุด
บนหน้าหนังสือที่กางออก ตัวอักษรสองตัว "คัมภีร์กำปั้น" โดดเด่นเป็นพิเศษ
เขาพึมพำเสียงเบา
"จื่อเยวีย ผู้ไม่เรียนรู้ธรรมเนียม ก็ไม่อาจยืนหยัดได้"
แปลเป็นภาษาคนก็คือ
ไม่รู้กฎ ไม่รู้จักให้เกียรติ งั้นก็ซัดให้ลุกไม่ขึ้น!
น่าเสียดาย
ตอนนี้เขามีแต่ทฤษฎี ไม่มีพลังแม้แต่น้อย ไม่มีทางเอามาใช้กับโจวซีได้เลย
มีข้อความเด้งเตือนที่หน้าต่างแชท หลินเอินแตะปลายนิ้วเบาๆ ตอบกลับไปเป็นสติกเกอร์ [รับทราบ.jpg] อย่างเชื่องช้า
วางมือถือลง
เขาเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ มองเพดานสีขาวบริสุทธิ์ สีหน้าเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ ในใจบ่นไม่หยุด
"สิบแปดปี! สิบแปดปีเต็มๆ เลยนะ!"
"คนอื่นทะลุมิติมาเปิดเรื่องก็มีมือทองติดตัวมาเลย ระบบของฉันล่ะ? ทวดของฉันล่ะ?!"
"แม่แบบอัจฉริยะตกต่ำมันดันติดตรึงอยู่กับตัวฉัน เงื่อนไขครบหมดทุกอย่างเลยนะ แล้วรางวัลหลังจากนี้ล่ะ? ไม่เห็นแม้แต่เงา!"
ในฐานะผู้ข้ามภพตัวจริง ชีวิตสิบแปดปี ได้เหยียบครบทุกบัฟเปิดเรื่องอย่างสมบูรณ์แบบ
ถูกส่งมาสู่ยุคอวกาศที่เต็มไปด้วยพลังเหนือธรรมชาติและภัยพิบัติ เริ่มต้นมาก็มีพื้นเพระดับท็อป
พ่อเป็นผู้พิพากษาสูงสุดแห่งสหพันธ์ทางช้างเผือก แม่เป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมการค้าหมู่ดาว รวยล้นฟ้า
มีบ้านมีเงินเก็บ
ยังมีน้องสาวบุญธรรมที่ขี้อ้อนและหวงพี่ชายอีก ชีวิตช่วงเริ่มต้นช่างสมบูรณ์แบบ!
และสามปีก่อน
เขายังปลุกลำดับขั้นระดับสูงสุดในประวัติศาสตร์ด้วยตัวเอง นั่นก็คือ 009 "จ้าวแห่งโอสถมาร"
เด็กหนุ่มอัจฉริยะในอดีต...
เคยทำให้ทั้งสหพันธ์ตะลึง ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่หาพบยากในรอบพันปี
แต่ความรุ่งโรจน์ก็แค่ชั่วพริบตา ใบประสบการณ์อัจฉริยะหมดอายุไวปานสายฟ้า
ไม่มีใครรู้สาเหตุ
แก่นลำดับขั้นที่เขาเพิ่งปลุกได้ สูญหายไปอย่างไร้เหตุผล ดับสูญสิ้น จากนั้นก็กลายเป็นคนธรรมดาที่ไร้พลังเหนือธรรมชาติ
พ่อแม่ผู้เป็นชนชั้นสูงของสหพันธ์ ค้นหาตำราโบราณ หาหมอดีๆ หมดสิ้นทรัพยากร... สุดท้ายก็ไม่สามารถหาเบาะแสใดๆ ได้
นี่คือยุคที่ลำดับขั้นเป็นใหญ่ พลังเหนือธรรมชาติคือเกียรติยศ
ทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ หมื่นเผ่าพันธุ์ตั้งถิ่นฐาน นักสู้เหนือธรรมชาติจำนวนนับไม่ถ้วนค้ำจุนความรุ่งเรืองหมื่นปีของสหพันธ์ทางช้างเผือก
ไม่มีลำดับขั้น...
ไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ...
ต่อให้มีภูมิหลังล้นฟ้า ก็เป็นเพียงธุลีที่ไม่มีความหมายในทะเลดวงดาว
"สามปีแล้วนะ..."
หลินเอินถอนหายใจยาว ในใจยังไม่ตายด้าน
"ครบกำหนดสามปีแล้วนะ! ทวดที่ดูดพลังจิตฉันมาสามปี น่าจะออกจากฌานมารับข้าเป็นเจ้าของได้แล้วล่ะมั้ง?!"
ในบ้านเงียบสนิท มีเพียงสายลมอ่อนพัดผ่านขอบหน้าต่าง สิ่งที่ตอบเขามีเพียงความเงียบงัน
"โฮ่ง โฮ่ง!!"
เสียงสุนัขเห่าที่เร่งรีบและโอหังดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายความเงียบในบ้าน
"ปัวฉี ไปเล่นที่อื่นไป"
หลินเอินมองไปที่เจ้าหมาดำตัวใหญ่ที่แอบเอาชามข้าวหมามาเขวี้ยงใส่เท้าเขา ยกเท้าเตะเบาๆ หนึ่งที
วินาทีต่อมา
จ้าวหมาดำที่เดิมทีเชื่องและซื่อสัตย์ก็ขู่คำราม ขนทั่วตัวตั้งชันขึ้น ออร่าที่ปกปิดไว้ไม่เสแสร้งอีกต่อไป ระเบิดออกอย่างรุนแรง!
ขั้นสามขั้นสูงสุด!
กลิ่นอายพลังเหนือธรรมชาติพัดไปทั่วบ้าน หนักแน่นและแข็งแกร่ง เกินกว่านักสู้เหนือธรรมชาติขั้นต่ำทั่วไป
เป็นที่รู้กันดี
ขั้นพลังเหนือธรรมชาติแบ่งออกเป็นขั้นหนึ่งถึงขั้นเก้า ยิ่งขั้นสูง พลังก็ยิ่งน่ากลัว
แต่? หลินเอินหยิบรีโมทควบคุมพิเศษออกมา เตรียมปรับกลับไปที่ระดับหนึ่ง...
ทันใดนั้น ปัวฉีก็ชะงักการเคลื่อนไหว ฝึกซ้อมเป็นอย่างดี ควักเอาอาหารสุนัขชั้นดีถุงใหญ่ออกมาจากอุปกรณ์เก็บของ ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน
"โฮ่ง (โอ้ว)..."
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง (เจ้านาย! เมื่อครู่แค่ล้อเล่นเท่านั้น เหตุใดต้องทำเช่นนี้? ปัวฉีจัดการเองก็พอ)!"
"โฮ่ง (ยิ้ม)!"
จ้าวหมาดำเก็บพลังกดดันทันที กระดิกหางที่อ้วนแข็งแรง ก้มหน้ากินอาหารอย่างมีความสุข เชื่องจนเหมือนไม่ใช่หมา
และในเวลานั้นเอง
"ฉันคือผู้ประกาศ ปิงปิง ถึงเวลาข่าวประจำวันแล้ว..."
เสียงรายงานข่าวดังชัดเจนในบ้าน
"รายงานข่าวพิเศษ! รายงานข่าวพิเศษ!"
"นครต้าชวน♠ ต้องสงสัยว่ามีภัยพิบัติ..."