เสิ่นเยว่ย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วชี้ตำแหน่งต่าง ๆ บนซากหมาป่าเขี้ยวแยก อธิบายให้โจวหลานฟังทีละจุด:
“หมาป่าเขี้ยวแยกชอบพุ่งเข้าใส่แล้วกัดลำตัวคน ตอนมันพุ่งเข้ามา เธอต้องหาโอกาสให้ดี เบี่ยงตัวหลบ แล้วแทงหลอดเลือดแดงตรงด้านข้างคอของมัน กระดูกตรงนี้บาง ถ้าแทงเข้าไปเต็มแรง มันก็จะหมดสภาพในไม่กี่วินาที”
“อีกจุดคือบริเวณใต้ตา ใกล้กับกะโหลก ตรงนั้นก็เป็นจุดอ่อนเหมือนกัน ต่อให้เธอออกแรงไม่มาก แค่แทงเข้าไปก็ทำให้มันตาบอดได้ทันที เปิดโอกาสให้เธอหนี”
โจวหลานย่อตัวอยู่ข้างเสิ่นเยว่ ตั้งใจฟังทุกคำที่เธอพูด
ก่อนหน้านี้ เวลาเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย เธอทำได้แค่กลัวจนตัวอ่อนปวกเปียก แต่หลังผ่านเหตุการณ์เฉียดตายครั้งก่อนมา เธอก็เข้าใจดีว่า หากเอาแต่หลบหนีต่อไป ก็มีแต่จะถ่วงประเทศ
ต่อให้เป็นเพียงเพื่อรักษาค่าโชคชะตาประเทศ 20 แต้มที่แลกมาด้วยชีวิต เธอก็ต้องตั้งใจเรียนให้ดี พยายามเรียนรู้ให้เต็มที่
“พี่เยว่ ถ้าเป็นสัตว์ร้ายคนละชนิด จุดอ่อนก็อยู่คนละตำแหน่งด้วยใช่ไหมคะ?” หลังจดจำความรู้เหล่านี้ไว้อย่างตั้งใจ โจวหลานก็เงยหน้าถามเสิ่นเยว่
“ใช่แล้ว สัตว์ร้ายแต่ละชนิดมีรูปร่างและโครงสร้างกระดูกไม่เหมือนกัน จุดอ่อนก็ย่อมต่างกันไปด้วย”
เสิ่นเยว่พยักหน้า ค่อนข้างพอใจกับท่าทีของโจวหลาน พื้นฐานจะอ่อนแอก็ไม่เป็นไร ขอแค่ตั้งใจเรียนและยอมเปลี่ยนแปลง ก็สอนได้ทั้งนั้น:
“ระหว่างทางนี้ ฉันจะชำแหละสัตว์ร้ายทุกตัวที่เราเจอให้เธอดู สอนวิธีหาจุดอ่อนและวิธีลงมือ พอจำได้ขึ้นใจแล้ว ค่อยสอนวิธีรับมือเวลาถูกฝูงสัตว์รุมโจมตี”