เสิ่นเยว่กระตุกมุมปากเล็กน้อย แล้วก็คร้านจะพูดต่อ เธอแบกหวังเถี่ยจู้ขึ้นหลัง ก่อนพุ่งทะยานเข้าไปในป่าด้วยฝีเท้ารวดเร็ว
หวังเถี่ยจู้กำลังจะพูด แต่จู่ ๆ ก็ถูกลมเย็นกรอกเข้าปากจนเต็มท้อง
เขามองต้นไม้และก้อนหินรอบตัวที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่มัน...
สหายเสิ่นเยว่เป็นสาวน้อยบอบบางที่ดูอ่อนแอแท้ ๆ ไม่เพียงแบกตัวเขาที่หนักเกือบ 100 กิโลกรัมได้ แต่ยังวิ่งเร็วขนาดนี้อีกหรือ?
ความเร็วระดับนี้ ต่อให้เป็นนักวิ่งที่เร็วที่สุดในหน่วยของพวกเขา ก็คงเทียบไม่ติดกระมัง!
หวังเถี่ยจู้กระแอมสองครั้ง แล้วนอนหมอบอยู่บนหลังเสิ่นเยว่อย่างว่าง่าย ไม่ขยับเขยื้อนโดยไม่จำเป็น เผื่อจะทำให้เธอลำบาก
ในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกร ผู้ชมพากันหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง ข้อความแสดงความคิดเห็นไหลพรั่งพรูอย่างรวดเร็ว
“ฮ่า ๆ ๆ! ราชันหน่วยรบพิเศษ: ทีแรกผมกะจะเดินเองแท้ ๆ แต่สหายเสิ่นเยว่กลับแบกผมขึ้นหลังแล้ววิ่งเร็วกว่าตอนที่ผมยังไม่บาดเจ็บอีก!”
“พี่เยว่แรงเยอะเกินไปแล้ว! แบกราชันหน่วยรบพิเศษที่หนักเกือบ 100 กิโลกรัม แถมยังวิ่งจนเห็นเป็นเงา!”
“ราชันหน่วยรบพิเศษอึ้งไปเลย ตอนนี้ในใจคงกำลังตีกลองสงสัยว่าตัวเองฝันอยู่หรือเปล่า!”
ส่วนคนจากประเทศซากุระและประเทศหานใหญ่ที่เคยทำตัวน่ารำคาญเหมือนแมลงวัน คราวนี้กลับไม่ส่งเสียงเห่าหอนอีก
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกตะลึงกับพลังอันแข็งแกร่งที่เสิ่นเยว่แสดงออกมาแล้ว