หลังฟันเท้าของนาหลงกับปัชชาขาด เสิ่นเยว่ก็ปล่อยให้ทั้งคู่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนจะหันไปหาโจวหลาน
เมื่อมองร่างที่ถูกทรมานจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม หากหน้าอกไม่ยังขยับขึ้นลงแผ่วเบา คงนึกว่าเป็นศพไปแล้ว
ดวงตาของเสิ่นเยว่แดงก่ำในพริบตา
เธออยากเข้าไปพยุงโจวหลานขึ้นมา แต่พอเห็นบาดแผลทั่วร่างอีกฝ่าย มือก็ชะงักค้าง
เธอข่มกลั้นความโศกแค้นที่อัดแน่นในใจ ก่อนร้องเรียกในหัวว่า “เสี่ยวเหย่!”
เสี่ยวเหย่ไม่ได้ตอบกลับอย่างรวดเร็วเหมือนทุกครั้ง
มันเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อยว่า
【ติ๊ง!】
【สังหารมนุษย์ 1 คน ได้รับแต้มสังหาร 30 แต้ม】
หากไม่ใช่จังหวะที่ไม่เหมาะ เสิ่นเยว่คงหัวเราะด้วยความโมโหเจ้าหมอนี่ไปแล้ว
ถ้าจำไม่ผิด เธอฆ่ายามาโมโตะ อิจิโรไปตั้งหลายชั่วโมงแล้วไม่ใช่หรือไง!
แต่ที่แท้ฆ่าคนก็ได้แต้มสังหารด้วยนี่นา!
รู้อย่างนี้ ตอนเตะบอริสล้มเมื่อก่อนหน้านี้ เธอน่าจะฆ่ามันไปด้วยเสียเลย
แต้มสังหารตั้งมากมายต้องเสียเปล่า
เอาไปซื้อเกลือได้ตั้งเยอะ กินได้นานเลยด้วย
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับมัน
เธอรีบสั่งเสี่ยวเหย่ในหัว “ดูซิว่าโจวหลานต้องใช้ยาอะไร รีบแลกมา!”
“โฮสต์ บาดแผลของโจวหลานเหมือนกับหวังเถี่ยจู้ ต้องใช้ทั้งยาทาภายนอกและยากิน...”
“แลกมา!”
เสิ่นเยว่ไม่รอให้เสี่ยวเหย่พูดจบ ก็สั่งทันทีในหัว
“ได้ครับ โฮสต์ ยาถูกเก็บไว้ในกระเป๋าแล้ว หักแต้มสังหาร 100 แต้ม”