เสิ่นเยว่รีบวิ่งออกจากที่พักพิง เตรียมกวาดตามองไปรอบ ๆ
แต่ในตอนนั้นเอง สัญชาตญาณเตือนภัยพลันผุดขึ้นในใจ เธอพุ่งกลับเข้าไปในที่พักพิงโดยไม่ลังเล
“ฟิ้ว~”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น คล้ายมีบางอย่างกำลังร่วงลงมา
วินาทีถัดมา หีบสมบัติระดับมหากาพย์ก็ตกลงตรงหน้าประตูที่พักพิง ส่งเสียงดังสนั่น “โครม!”
“นี่มัน...”
เสิ่นเยว่ตาค้าง มองหีบสมบัติหายากตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เธอมองหลุมที่ถูกกระแทกตรงหน้าประตู มุมปากกระตุกไม่หยุด
อีกนิดเดียว...
อีกนิดเดียว...
เธอก็จะถูกหีบสมบัตินี่ทับแบนเป็นเนื้อบด ชนิดที่ต่อให้แคะก็แคะไม่ออกแล้ว
อารยธรรมระดับสูงจงใจแกล้งกันใช่ไหม!
จงใจแน่นอนใช่ไหม!
บอกว่าภายในรัศมี 20 กิโลเมตร
ก็ได้!
ครั้งก่อนก็ทำให้เธอต้องวิ่งไปหาหีบสมบัติไกลถึง 20 กิโลเมตรจริง ๆ
แต่คราวนี้กลับโยนหีบสมบัติมาไว้หน้าบ้านเธอเลย
โยนมาก็แล้วไปเถอะ อย่างน้อยส่งสัญญาณบอกกันสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
“#￥%@#￥%@￥&#&”
เสิ่นเยว่ยืนโบกไม้โบกมืออยู่หน้าที่พักพิง ก่นด่าอารยธรรมระดับสูงในใจอย่างบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่
จากนั้นจึงยอมทำใจ ยื่นมือเตรียมแบกหีบสมบัติเข้าไปในที่พักพิง
แต่ไม่คิดเลยว่า แค่ปลายนิ้วแตะหีบสมบัติระดับมหากาพย์ กระแสไฟฟ้าก็แล่นปราดขึ้นมา
ช็อตจนทั้งตัวชาไปหมด
“โอ๊ย!”
เธอรีบชักมือกลับแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองหีบสมบัติระดับมหากาพย์อย่างงุนงง
เกิดอะไรขึ้น?
ครั้งก่อนที่หยิบหีบสมบัติ ก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้นี่นา